zondag 21 december 2008

De blaas van de vierde macht

Wat heb ik toch medelijden met het legertje journalisten dat dezer dagen aan de Wetstraat of aan Hertoginnendal buiten moet kamperen. Uren wachten voor die ene seconde op beeld vast te leggen van Jo van Deurzen of Yves Leterme. De koude zou mij alvast overmannen en ik zou beginnen hallucineren. Er is echter nog één groter probleem. Mijn blaas is zo groot als die van een gemiddelde buidelrat en zo lang wachten zonder sanitaire stop zou nog erger zijn dan het bijwonen van een optreden van La Esterella.

Hoe doen die journalisten dat toch? Gebruiken ze een boom of stellen de politici een mobiele toilet ter beschikking? Het antwoord kreeg ik van Axel Enthoven tijdens het een-programma De Bedenkers. Blijkbaar bestaan er plaszakken die superabsorberende polymeerkristallen omzetten in een vaste gel. Super handig dus voor de wielrenner tijdens een wedstrijd, een manager tijdens de marathonvergadering of de wachtende journalist. Ik heb trouwens een donkergrijs vermoeden dat naamgenoot en VTM journalist Dirk van den Bogaert de gel gebruikt om zijn haartjes plat te strijken. Het is me echter nog steeds onbekend wat er met de grote boodschap moet gebeuren?

dinsdag 9 december 2008

Gratis huisvrouwen

Vincent van Quickenborne wil Cyberklaas spelen. Om de kenniskloof tussen arm en rijk te dichten wil de Open VLD minister iedereen op het internet krijgen. Belastingsvermindering voor de laagste inkomens indien ze een computer aanschaffen moet de kloof dichten. Op zich een nobel doel, maar waarom zijn alle Belgen niet gelijk? Zo heb ik nooit verstaan waarom niet iedereen - naar analogie met Nederland - een studiebeurs kan krijgen. Een renteloze lening die iedere student moet terugbetalen eenmaal deze is afgestudeerd en werkt. Ik denk echter teveel en dat is niet goed! Zeker niet tijdens het snijden van ajuin.

Het leek alsof een mes door boter gleed. Als een volleerde macho kon ik de pijn verbijten. Het bloed spoot in alle kanten en het leek wel alsof ik een oliebron had geraakt. Ik heb meerdere malen de maagd Maria en god de vader geroepen, maar geen van beiden had zin om door dit hondenweer mij tegemoet te snellen. Mijn leven flitste voor mijn ogen. Ik kon echter nergens de nietjesmachine vinden om het bloeden te stoppen en plakkers vond ik evenmin. Ik leek wel Frodo Baggins wiens vinger door Gollem werd afgebeten. Het vervloekte mes had ik ondertussen al in de hoek gezet voor straf en smerige en roestige woorden toegewenst. Gelukkig kreeg ik een ingeving om mijn vinger met keukenrol in te pakken. Helaas verliep het koken vervolgens minder vlot. Ik versta dus niet waarom Van Quickenborne gratis pc's wil schenken terwijl er zo een grote nood is aan gratis huisvrouwen.

dinsdag 28 oktober 2008

I Love #nachtoog

Er loopt weer een boekencampagne in het Shoppingcenter Gent Zuid. De 5de boekeninzameling t.v.v. Oxfam-Solidariteit is weer een feit. Wat zou ik toch graag met een voetbal die groene torens omver sjotten die ze daar geplaatst hebben. Het is verdomme zo verleidelijk. Ik zou beter ook eens snuisteren in mijn archief om te zien of ik geen overtollige boeken heb die ik kan inruilen. Vermoedelijk zou de helft van mijn boeken van de hogeschool en de unief er moeten aan geloven. Eén cursus zou ik echter nooit wegdoen. Mijn cursus filosofie van de tweede licentie die door professor Erik Oger werd gedoceerd. Zijn boek "Nachtoog, schuine wegen van de filosofie" is een must voor iedereen die graag eens zijn grijze massa laat werken. Geen kost dus voor de fans en stoeipoezen van Ignace Crombé.



"Ondanks de gigantische ontwikkeling van wetenschap en techniek, hebben we nog steeds geen vat op heel wat gebeurtenissen. We beheersen ze niet, net omdat we ze willen beheersen. Geen extern obstakel, maar integendeel de inzet van de wil zelf verhindert de mogelijkheid van controle. Ongewild belet hij de uitvoering van onze voornemens. Het is geen toeval dat de westerse cultuur meestal deze paradoxale vorm van ondeheersbaarheid over het hoofd heft gezien. De reden hiervoor is de overheersende grondovertuiging dat de mens de dingen in principe (maar niet in feite) naar zijn hand kan zetten door ze te willen. Iedereen wordt er vroeg of laat mee geconfronteerd. Wanneer ze zich voordoen, hebben we met een crisis te maken. Onveranderd doorgaan met een frontale bestorming van het nagestreefde doel biedt geen oplossing meer, maar brengt ons enkel nog verder in moeilijkheden, Een uitweg kan zich enkel nog via een omweg aandienen. Dit ezelsboek volgt een aantal schuine wegen op de voet en beschrijft op boeiende wijze enkele processen waarin het verschijnsel van ‘zelfhindering’ zich voordoet: onze slaapproblemen; onze fascinatie voor de auto en zijn vermogen om tijd te winnen; onze denkprocessen waarbij we van tijd tot tijd op weerstand stuiten. Waarom verhindert onze concentratie op een probleem precies dat wij het oplossen?"
Bron: Internetboekhandel.nl

De filosofie is zeer toepasselijk op een ritueel dat zich dagelijks voltrekt: Slapen. Elke dag kruipen we met miljoenen tegelijkertijd in bed. Gelukkig niet allemaal samen. Voor de ene is dit een ritueel zonder nadenken, voor de andere een periode vol aangename dromen en kleine pleziertjes. Er zijn er ook die slapen een foltering vinden. Elke nacht tellen ze die verdomde schaapjes die over het hekje springen. Toeval of niet, vandaag is er een nieuwe website gelanceerd over dit alledaags ritueel: Ik wil slapen. De website ziet er momenteel helaas vreselijk leeg uit. Misschien dat ze beter het boek van Oger aanprijzen. Het bevat immers een heel hoofdstuk over het slapen en de dwang die we daarbij uitoefen: Ik wil slapen verdomme!

zondag 19 oktober 2008

Spruitjes uit Darfour

Na jarenlang de schoolbanken en bijhorende stoelen de rug te hebben toegekeerd was het zaterdagochtend tijd voor een rendez-vous in het domotica-gebouw van Syntra (kortrijk). De Drupal-opleiding is eindelijk van start gegaan alhoewel ik de manier van les geven ongelooflijk chaotisch vond. Een hutsepot van nieuwe termen werden door mij strot geduwd en tijd om te slikken was er nauwelijks. Een portie zelfstudie en een snuifje doorzettingsvermogen zullen wel als maagzout dienen om de leerstof te verteren. Ik had 's ochtends echter nog geen idee dat ik 's avonds in Oostende nog eens echte hutsepot kreeg voorgeschoteld. Varkenspootjes, koeietongen, oortjes van uitgestorven diersoorten en konijnenstaarten lagen broederlijk naast elkaar te pruttelen en uit te rusten in een stalen stoofput op een gezellig bedje van koolblaadjes en spruitjes. Alhoewel de culiniaire Oostendse keuken doorgaans van zeer hoog niveau is, begon mijn maag dit maal in opstand te komen. Ik had gelukkig eerder op dag op de Oostendse Oktoberfoor reeds wat proviant binnengesmukt zodat ik geen anorexia-waanbeelden kreeg. Alle gekheid op een stokje - en volgens mijn ma is dat stokje lang - deden de televisiebeelden op Canvas die avond mijn maag pas echt keren.

"Op de thee bij Janjaweed" was een Vranckx reportage op Canvas dat handelde over de milities in Darfour. Nima Elbagir slaagde er in om - als eerste westerse reporter - de arabische milities(Janjaweed) in Darfoer te volgen. Al jaren vechten ze een bloedige stijd uit met de Afrikaanse rebellen. Een strijd die uitzichtloos lijkt en getekend wordt door verkrachtingen en plunderingen. Jonge mannen van mijn leeftijd staan daar 's morgens niet op om goed geluimd achter hun pc te kruipen om marketinganalyses te maken, maar achter hun afweergeschut om oorlogsstrategieën te bedenken. De kloof tussen onze beide werelden is ontzettend hoog. Je vraagt je dan af waar we in onze "beschaafde" westerse wereld in hemelsnaam mee bezig zijn. Momenteel worden er miljarden gepompt in het bankair systeem. Ons kapitalistische snoephuisjes staan immers op instorten en moeten gestut worden. Dat er duizenden kilometers op een Afrikaans continent mensen zelfs geen strooien huisjes hebben om zich te beschutten tegen de striemende en dodelijke zon lijkt ons minder te deren. We zijn eerder bezorgd om de dalende beurscijfers dan de dalende overlevingskansen. Traandruppels van beursgoeroes ontroeren ons meer dan Afrikaanse bloeddruppels. We liggen woelend in ons bed te meimeren over onze spaarcentjes terwijl anderen op de koude grond liggen te denken of ze de volgende ochtend wel zullen halen. Laten we echter niet pessimistisch of fatalistisch worden, maar zelfrelativering is soms mooi op zijn plaats in dergelijke economische barre tijden. Als de beursorkaan is gaan luwen hoop ik dat men de schade ook herstelt in Afrika. Een humanitaire en economische knoeiboel waar we als westerse kolonialisten zelf voor gezorgd hebben. We mogen trots zijn op onszelf. We kunnen misschien onze Vlaamse hutsepot met spruitjes exporteren naar deze gebieden?

donderdag 16 oktober 2008

Het gespijsde brein

Stilstaan is achteruitgaan en met dit adagium in het achterhoofd was ik verheugd dat ik vandaag een opleiding Microsoft Dynamics CRM kon volgen. De opleiding werd gegeven door Traviata, een IT-bedrijf uit Diegem. Ik ben absoluut overtuigd geraakt van de kracht en de noodzaak van een krachtig relatiemanagementsysteem. Aan de opleiding zijn maandelange vergaderingen voorafgegaan waar ik (gelukkig) niet steeds deel van uitmaakte. Niets zo hatelijk als vergaderingen die niet productief zijn. Ik vermoed echter dat sommige collega's als jaarobjectief "vergaderingen plannen" hebben staan. Het jammere is dat tijdens dergelijke opleidingen discussies die reeds waren afgerond tijdens deze dergelijke vergaderrondes opnieuw worden opgerakeld. Het leek alsof er zout in een oorlogswondes werd gestrooid. Ik versta nu goed wat politiekers elke dag meemaken in het parlement. Eindeloze discussies met als enig doel de discusie an sich. Er is dan ook een reden dat de meeste politici zo lelijk zijn. Op die manier valt er nog iets te lachen en kunnen de dingen makkelijker gerelativeerd worden.

Zaterdag staat er weer een andere opleiding gepland en hopelijk vliegen er minder holle woorden in de lucht dan vandaag. Ik hoop tijdens een CMS opleiding(georganiseerd door Syntra Kortrijk) de kneepjes onder de knie te krijgen van het Content Management Systeem Drupal. Met de opleidingscheques van de Vlaamse Overheid valt de prijs zeer goed mee. Het enige nadeel is het vroege opstaan op een zaterdagochtend. Een mens moet er veel voor overhebben om het brein te spijsen, maar de intelligent boer die je achteraf kan laten is des te groter.

dinsdag 7 oktober 2008

De zwarte BV lijst

Ik heb niks tegen Paul D'hoore! Echt niet! De beursgoeroe van de VRT-nieuwsdienst straalt kennis uit en zijn beursanalyses zijn verhelderend. Maar zoals Paul Vanden Boeynants ooit uitkraamde: Trop is teveel. De laatste dag zie ik hem elke dag op het scherm en ik kan er niet meer tegen. Het lijkt wel alsof er een pavlov-effect optreedt in mijn hersenpan telkens als ik de man - die de broer van ex-nieuwsanker Sigrid Spruyt zou kunnen zijn - op mijn netvliezen krijg gebrand. Paul D'hoore means bad news. Telkens ik hem zie gaat het barslecht met onze economie. Geen D'Hoore en het gaat goed. Het kan toch niet moeilijk zijn om hier een heus complot in te zien. Ik denk dat we te vaak oorzaak en gevolgd hebben verwisseld in het verleden. Zien we dit zwartharig beurskonijn als het goed gaat? Ik dacht van niet.

Een zelfde negatieve mediacorrelatie kunnen we trekken tussen het weerbericht. Ik ben ervan overtuigd dat Sabine Haagedoren meer slecht weer verkondigt dan Jill Peeters (VTM). Het alpine-hooggebergte van Sabine Haagedoren hangt trouwens ook meer in de weg om de kaarten als kijker goed te kunnen analyseren. Jill Peeters heeft niks voor niks de "TV Weather Forecast 2008 Trophy Award" ontvangen van de European Meteorological Society (EMS) in Amsterdam. Sabine was naar verluidt zo woest als een orkaan van jaloezie dat snelle Eddy De Mey haar moest kalmeren met een dosis valium. Het lijstje met andere BV's die een verbod zouden moeten krijgen om op televisie te komen is te lang om op te sommen. Ik hoop alleszins dat er naar analogie met de zwarte consumentenlijst, een zwarte bv lijst wordt opgesteld uit respect voor kijkend Vlaanderen.

woensdag 1 oktober 2008

The Smoking Skinny bitches

 
Uit de foto zou je in de eerste plaats denken dat Piet en Mimi tijdens een opname van het kookprogramma Lekker Thuis een klein dispuut hadden over de gaartijd van de parelhoen, maar niks is minder waar. Deze rontgenfoto moet de losbandige Londense jeugd wijzen op de gevaren van messen. Men tracht hiermee de teller van het zinloos geweld terug te dringen. De jongen op de 'foto'heeft de aanval wonder boven wonder overleefd, maar moet hoogstwaarschijnlijk goed opletten voor magneten. Het lijkt tegenwoordig wel een rage om horrorbeelden of ditem woordgebruik te hanteren in reclame-advertenties om het conatief gedrag van de consument te sturen:

Gij zult niet rokenKregen filmsterren vroeger duchtig miljoenen dollars toegeschoven om te pronken op de catwalk en het witte doek met bijhorende stinkstok, dan is de tijd van de zuivere wind aangebroken. Horecazaken worden rookvrij gemaakt en op het televisiescherm wisselen de reclames van nicotinekauwgom en nicotineplakkers elkaar in enorm snel tempo op. Ook de sensibiliseringscampagnes springen als verse paddestoelen in een herfstlandschap uit de grond. Ze hopen met giftig woordgebruik en schrikplaatjes de verstokte rokers op andere gedachten te brengen. Het meest recente voorbeeld komt uit Groot-Brittannië. Foto's van een lijk in een mortuarium en een opgesneden lichaam op een operatietafel moet de sigaret naar de hoek der schaamte verbannen. (lees artikel The Sun)

Gij zult niet eten
Neen, ik ga het niet hebben over de hongerstakers in ons land, maar over het boek Skinny Bitch dat momenteel in de winkelrekken ligt. Het dieetboek wil komaf maken met de ongezonde voeding dat we dagelijks door ons strot rammen. Volgens het boek is frisdrank vloeibare satan en koffie is nog slechter dan rioolwater voor ons lichaam. Sojascheuten worden dan weer de hemel in geprezen. Als  ik al die rommel zou eten die ze aanprijzen in dat boek - en ik heb enkel de samenvatting gelezen- dan was ik wel op de aarde gekomen als een geit. Het feit dat Victoria Beckham idool is van het voedingspatroon zegt dan ook genoeg.

Gij zult niet vreemd gaan
Dat paus Benedictus het rijden van een scheve schaats verkettert lijkt me even logisch als zeggen dat likken aan asbest niet gezond is. Maar blijkbaar gaan ze in de Verenigde Staten nog enkele stappen verder. Op ware purity Balls (ik-beloof-een-rein-konijn-te-zijn-feestjes) beloven tienerdochters en zelfs kleuterdochters aan hun vader dat ze geen onreine daden of gedachten zullen hebben tot aan het huwelijk. Zulke horrorfeestjes kan ik alleen maar met de nodige huiver afkeuren. Als we evolueren naar een maatschappij vol skinny bitches met purity ball trauma's, een maatschappij waar we alles gaan afkeuren dan hoop ik dat ze mij in een grote joint wikkelen en aansteken aan de stoof van de Queen in Buckingham Palace. Dat zou nog eens een schitterend einde zijn.

vrijdag 26 september 2008

Wifi onder de Socratea Exorrhiza

Everybody needs good neighboors! Met deze gedachte in het hoofd heb ik gisteren voor het eerste officieel kennis gemaakt met de bovenburen en nog enkele andere buurtbewoners. Gastvrouw Suzanne - die officieel stephanie noemt - en gastheer Michael zorgden voor een warm ontvangst. Ik was samen met haar de enige niet-ingenieur in het bonte mannelijke gezelschap. Het begrip knelpuntberoep zou van schaamte in de koelkast kruipen. Ik hoopte deze avond echter vooral te weten te komen van wie de draadloze internetverbinding WIFI 70 is, waar mijn laptop steeds verbinding mee maakt. Blijkbaar surft iedereen van het gebouw via deze altruïstische verbinding en zolang er geen rook uit mijn Acer komt maak ik me ook geen zorgen. Waar ik me wel zorgen om maakte was het saaiheidsgehalte van de strategiedag van gisteren, maar het is zeer goed meegevallen.

De plaats van afspraak was Auberge du Pecheur in Sint-Martens-Latem. Mijn blitse Smart Forfour voelde zich tussen de peperdure Ferrari's en Porsches een beetje onwennig maar wat peptalk tegen mijn blikkendoos deed wonderen. De onderwerpen waren divers: de interne tevredenheid van onze marketingafdeling, de benchmark van enkele concurerende business schools en de afstemming van de communicatiestrategie met onze alumnivereniging. Ik ben te weten gekomen wat de betekenis is van het nieuwe logo van de alumni associatie. De langwerpige boom stelt een Socratea Exorrhiza voor, een wandelende palmboom uit het amazonenwoud die blijkbaar elk jaar een aantal meters opschuift om de meest vruchtbare bodem te kunnen leegzuigen als een pakje fristi. Ik geloof geen snars van het verhaal en vermoed dat de reclamemaker van dienst een flinke scheut martini had geconsumeerd. Ach, eigenlijk mag ik geen verwijten maken want ik had het lievelingsdrankje van James Bond zelf ook nog genuttigd de avond voordien bij de buren. Vermoedelijk verklaart dit waarom mijn hersencellen nog in een roessfeer verkeerden en reflecteerden over wie de trotse eigenaar was van de befaamde wifi-verbinding. Zou er ook steeds een goed bereik zijn onder de steeds veranderde positie van de Socratea Exorrhiza?

De vuilbak in met Ivago

Het lijkt soms op een ware atletiekwedstrijd om zonder besmeurde schoenen mijn werk aan de Reep te Gent te bereiken. Niet zozeer de maniakale autobestuurders zorgen voor deze sportieve uitdaging, maar wel de natuurlijke uitscheidingen van honden. Als ware kunstwerkjes in allerlei vormen en kleuren lijken deze projectielen te zijn ontsnapt uit het SMAK en geëtaleerd op het trottoir. Uit angst de kunstenaars op de tenen te trappen (en mijn eigen tenen te bevlekken) is het elke dag een wedstrijdje hordelopen geworden. Bovendien heb je ook nog mensen die de vorm van een vuilnisbak niet goed kennen en het afval maar op straat laten rondslingeren. Vermoedelijk catalogeren zij hun afval ook niet als afval, maar als expressie van hun levenswijze die ze willen delen met een groot Gents kunstminnend publiek. Zeer vervelend allemaal omdat ik waarschijnlijk een grote cultuurbarbaar ben.

Mijn hart vulde zich dan ook met vreugde toen ik vernam dat er opnieuw een grote sensibiliseringscampagne werd gelanceerd rond zwerfvuil. Onder het adagium “bang van vuilbakken” worden posters en televisiespots op bevuilend Vlaanderen losgelaten. De nieuw ontworpen posters (o.a. besmeurde reisschema’s) worden opgehangen op plaatsen zoals treinstations. De televisiespot werd gerecycleerd uit het verleden. Deze werd uitgewerkt door het reclamebureau Saatchi & Saatchi en behoort mijns inziens qua boodschap en uitwerking tot de beste van de laatste jaren.



De vraag blijft steeds of dergelijke campagnes echt wel hun vruchten afwerpen. Het is zoals de BOB campagne. Het is leuk gedaan en we kunnen er wel eens mee lachen. Zonder harde boetes of alternatieve taakstraffen gaan mensen nooit veranderen. Ik zou meer een campagne uitwerken met de slogan en de idee : Word vuilnisman of vuilnisvrouw voor een week. Enkel door er consequenties aan vast te knopen zullen mensen hun gedrag veranderen. Uiteindelijk heb ik veel respect voor de vuilnisdiensten zoals Ivago. In mijn ogen zijn zij de olympische helden van de straat. Elke dag moeten ze tegen een hels tempo springen over de grootste vuilnishopen, loodzware vuilniszakken moeten ze als professionele gewichtheffers opheffen en als volmaakte speerwerpers in de laadbak gooien. Wanneer worden zij voor hun prestaties eens ontvangen bij de koning?

dinsdag 29 juli 2008

Disrimineer-me-nietje

Op de zesde dag schiep God de mens, "naar zijn evenbeeld, om heerschappij te voeren over alle andere schepselen". We weten allemaal dat dit bijbelfabeltje maar deels klopt. Er lopen de laatste tijd zo’n rare konijnen rond dat ik ten stelligste betwijfel of alle mensen van dezelfde transportband komen gerold. Ik denk dat sommige mensen zich gebukt hebben toen ze het verstand in het hoofd wilden proppen. Met het tweede deel van de zin ben ik het al iets meer mee eens. Ik interpreteer de zin hierbij echter enigszins anders. Sinds het ontstaan probeert de ene mens de andere te overtroeven. Neem nu Eva die Adam per se wou verplichten om die verdomde appel te plukken in de tuin van eden. Dankzij die relnicht vertoeven we nu mooi elders. Wat zou het leven toch mooi zijn geweest in het hemelse paradijs: elke dag baden in geitenmelk, rusten op een bedje van palmbomen, nippen aan kokosnootsapjes en de rug die dagelijks wordt gemasseerd door de fluwelen vingers van een schone deerne. Met een vingerknip kwam er een einde aan die droom. Andere voorbeelden van onderdrukking en overtroeving zijn trouwens legio. De geschiedenisboeken staan er vol van. Ook vandaag zijn de voorbeelden van dergelijk gedrag overal aanwezig in de maatschappij. Soms uitgesproken en andere keren bedekt met een onzichtbare folie.

In enkele gevallen geeft het echter stof tot discussie. Neem nu het nieuwe spel dat Sony wil lanceren: Fat Princess. Het opzet van het spel is om de dunne prinses gevangen te nemen in de kerker van een kasteel. In plaats van onzedige praktijken, prop je het arme schepsel vol met taart waardoor ze volgens de wetten van de natuur gaat uitzetten. Hierdoor bemoeilijk je het de vijand om terug te keren naar hun eigen kasteel. Ik versta er persoonlijk niks van, maar blijkbaar is het genoeg voor een stel opgefokte feministen om protest aan te tekenen. Ze vinden het niet kunnen dat er zo gesold wordt met het gewicht van de vrouw.

Een ander voorbeeld van dubieuze discriminatie is de zogezegd homofobe reclame van Mars waarin MR.T (The A-team) een verwijfd lopende man aanmaant om te lopen als een echte vent. Om zijn woorden kracht bij te zetten opent hij een spervuur met Snickers-repen. De Amerikaanse lobbygroep 'Human Rights Campaign' kon er net zoals de feministen niet mee lachen en de reclame is ondertussen al uit de ether wegens te kwetsend.



Anti-discriminatiewetten zijn goed en zelfs nodig, maar laten we toch niet vervallen in intollerantie. Voor je het weet moeten we de televisie en computerspelletjes volledig in de geschiedenisschuif wegmoffelen. Wat moeten we dan doen met onze vrijetijd. Kuieren in de tuin van eden? Ik denk het niet!

woensdag 16 juli 2008

Les Fêtes gantoises dans la pluie

Nog 3 nachten slapen en Gent zal weer daveren op zijn grondvesten. Lieven Decaluwe mag weer voor 10 dagen de feestenburgemeester spelen. Voor mij is het de derde keer dat ik het van dichtbij meemaak. Vorig jaar van iets te dichtbij als je het mij vraagt. Toen woonde ik nog aan het prachtige Sint-Veerleplein in het hart van Gent, maar 10 dagen na elkaar het gekweel van Vanessa Chinitor en de de flauwe fratsen van Dirk Bauters te moeten aanhoren is zelfs voor mij teveel. Gelukkig woon ik nu net op de rand van de feestenzone en zal de geluidsoverlast beperkt zijn tot een minimum. De optredens van de Kreuners en Kate Ryan beloven de topers te worden van deze editie en vermoedelijk zal ik dan ook present tekenen.

Nu ik het toch over tekenen heb, blijkbaar heeft de site “De zatte vrienden” beslist om een borstencampagne te lanceren voor het behoud van België ipv een petitie, daar deze weinig effect sorteert volgens de initiatiefnemers (site). Waarom toch al die moeite. België is een euthenasiepatiënt en het leven verlengen is ethisch zelfs niet verantwoord. Een blote tiet meer of minder gaat daar niks aan veranderen. Hopelijk laat Inge Vervotte het na om haar foto te posten want mijn laptop doet al raar genoeg de laatste tijd.

zondag 22 juni 2008

Grote opwinding

Ingeborg kon het zo mooi zingen vroeger " door de wind, door de regen". Wind was er vandaag inderdaad in overvloed. Op het Sint-Baafsplein vlogen de asbakken en lege stoelen door een felle windstoot zowaar en masse op de grond. Een bende Hollanders - die vermoedelijk hun voetbalverdriet aan het verdrinken was - vonden het absoluut "geinig". Het was echter allemaal een voorteken voor de film die ik deze middag ging bekijken in de Kinepolis bioscoop. "The happening" van regisseur M. Night Shyamalan ging over dodelijke windvlagen die mensen tot wanhoopsdaden brachten. Mensen met suicidale neigingen maar met gebrek aan inspiratie raad ik absoluut aan om de film te gaan bekijken.

In de film komen meer dan 10 manieren aan bod hoe je dichter bij Sint-Pieters kan komen: werp jezelf letterlijk voor de leeuwen, ga liggen onder een grasmaaier, spring van een stelling of knuffel eens een boom tegen een hoge snelheid. De plot deed me sterk denken aan Spielbergs War of the Worlds: het gevaar kan elk moment opduiken en kan elk moment als een kaars uitdoven. Het was entertainment van de bovenste plank. Het spreekt voor zich dat ik nu elke windstoot angstvallig in het oog zal houden. De eerste die een wind produceert zal ik zonder genade tegen de grond kwakken uit behoud van eigen leven. Het volgende artikel bewijst immers het gevaar van de wind: Scheet dwingt piloot noodlanding te maken. Nog twee maand en ik zit trouwens ook op het vliegtuig richting New-York. Hopelijk serveren ze geen spruitjes aan boord ...

zondag 15 juni 2008

De Flinstering

Wie de EK voetbalmatch gezien heeft van Oranje tegen les Bleus zal het volledig met mij eens zijn: wat een wedstrijd. Het lijkt wel of het Nederlandse eltal terug zijn godenstatus waard is. De Hollandse bloedcellen in mijn lijf maakten na afloop een vreugdendansje. Toen ik de volgende ochtend in Breda rondliep viel het me op hoe hard de Nederlanders meeleven met hun elftal. Menig café baadde in een oranje sfeer en aan menig huis wapperde de Nederlandse vlag. Dergelijke samenhorigheid is iets waar nonkel Albert en tante Paola alleen maar van kunnen dromen.

Tijdens mijn bezoek aan Breda werd er een stop gemaakt in de Flinstering. Op zich zei de naam me niks en het was ook toevallig dat ik er binnen ging. Spoedig werd me duidelijk dat de uitbaters de Nederlandse editie van 'Mijn Restaurant' hadden gewonnen. Vermoedelijk lagen de eisen bij RTL4 stukken lager dan bij VTM. Peter Goossens had de menu kaart enkel gehanteerd om zijn Havana sigaar aan te steken. Het feit dat ik er een broodje kroket heb gegeten zegt waarschijnlijk al genoeg over het culinaire Charlekijn-gehalte van deze bistro. Het grote pluspunt was wel de grote speciale urinoir die zich in de kelder bevond. Het was één grote koeientroch waar achter zich echte boomstammen bevonden. Het leek echt alsof ik in een wei tegen een boom stond te pissen...wat een heerlijk en bevrijdend gevoel was me dat. Die gekke Hollanders toch!

vrijdag 23 mei 2008

De uppercut

afbeelding van boksers
Waar is de tijd van Daens toen we nog allemaal als brave werkezeltjes naar de fabriek gingen om ons droog brood op de plank te verdienen. Bovendien ging dit vaak gepaard met de nodige risico's. Zo waren de weefgetouwen ware moordmachines die geen genade kenden. Kinderen kwamen nog maar net uit de bloemkool gerold en moesten onmiddellijk voor dag en dauw mee voor een appel en een ei. Ik denk dat we vandaag de dag zeker en vast niet mogen klagen. De verhouding vrije tijd versus arbeidstijd heeft nog nooit zo in schril contrast gestaan met deze vroegere periodes van weleer. De vraag is echter of we deze vrije tijd ook nuttig invullen? De linkerhand van de jeugd lijkt meer en meer vergroeid met hun gsm terwijl de rechterhand één is geworden met de afstandsbediening. De ogen lijken vastgeplakt aan een computerscherm terwijl het achterwerk een ware romance beleeft met de zetel. De benen en enkels mogen af en toe gestrekt worden om het Wii-bord te testen. De trommelvliezen worden ondertussen gemasseerd door een loeiharde Ipod. We mogen tot slot ook de smaakpapillen niet vergeten die om de zoveel minuten schreeuwen om geblust te worden met Coke. Ja dat is wat anders dan mijn grootouders die zich uren konden amuseren in de buitenlucht met een hoepel en een stel bikkels.

Ik moet echter toegeven dat ik me soms ook laten gijzelen - want zo bezie ik het - door deze technolgieën. Deze week heb ik echter beslist dat er na twee jaar inactiviteit verandering moest komen. Ik heb dan ook de daad bij het woord gevoegd. De eerst activiteit was woensdagavond en bestond uit het trekken van baantjes in het Jan Van Eykzwembad. Een collega - die ik voor de anonimiteit Bruyntje noem - had me hiervoor aangepord en wie ben ik om een West-Vlaamse deerne tegen te spreken. Buiten het feit dat ik een kwartier heb geknoeid met de locker en heel de avond met mijn zwemshort achterstevoren heb gezwomen (geen kat heeft dat gemerkt...hoop ik) was het verkwikkend en voor herhaling vatbaar. De tweede activiteit was op het werk: Boksinitiatie in de plaatstelijke kapel. Deze religieuze lokatie werd uitgekozen wegens gebrek aan plaats. Ik had gehoopt om de heilige Rita een paar uppercuts te kunnen verkopen, maar instructeur Jurgen Haeck, hield het op enkele toffe boksspelletjes. Het uurtje sport bewees echter dat ik dringend de draad van weleer moet oppakken en belofte maakt schuld. Amen.

dinsdag 20 mei 2008

De Heilige Bernardinus van Siëna

Binnenkort is het zover. Ik blijf als enige mannelijke medewerker over op een marketingafdeling vol met vrouwen. Mijn enige mannelijke collega heeft beslist om zijn geluk te beproeven bij een winkelketen die pretendeert steeds de goedkoopste te zijn. Ik ben echt benieuwd hoe hij zijn dagelijkse ritten naar Halle gaat ervaren. Elke dag uren in de file staan lijkt me even boeiend als een cursus kantklossen. Op het openbaar vervoer rekenen kan je vandaag de dag evenmin. De treinstaking van vandaag onderstreept nogmaals deze understatement.

Het probleem voor mij is echter: hoe ga ik overleven met 7 vrouwen. Een plaatsvervanger is nog niet aangesteld en dit kan nog even op zich laten wachten. Ik voel me dan ook een beetje zoals Robinson Crusoe. Om het hoofd boven water te houden op dit eiland der oestrogenen ben ik me volledig aan het verdiepen in de psyche van de vrouw. De vraag is echter hoe moet ik te werk gaan. Moet ik bellen om raad naar de astroline op VTM waar één of andere afgedankte bliepmiep de grootste onzin uit haar rechterteen zuigt? De idee dat mensen daar geld aan willen spenderen doet me met verstomming slaan. De titels op de vrouwenpagina van het Laatste Nieuws zijn ook weinig inspirerend: "De helft van de single vrouwen is angstig 's avonds", "Lift je kont zonder operatie", Trend: verpest je trouwjurk" of wat dacht je van deze "Vrouw snijdt penis van man af en gooit zaakje in toilet". Deze topics brengen me geen stap dichter hoe ik helemaal alleen moet overleven in deze jungle. Ach als sneeuwwitje het kon met haar 7 mannen, dan moet ik dit ook wel kunnen met mijn 7 vrouwen. Misschien moet ik enkel nog nadenken wie overeenstemt met respectievelijk Doc, Grumpy, Happy, Sneezy, Bashful, Sleepy en dopey. Vandaag is het trouwens de feestdag van de Heilige Bernardinus van Siëna, patroonheilige van de marketingmensen. Misschien is het beter dat ik haar eens een smsje stuur?

zondag 18 mei 2008

O Yudailissi na jalini

Ze hadden gisteren in Brussel geluk dat er geen ophokplicht was voor gevogelte. Er liepen tijdens de Brusselse gaypride immers weer heel wat stoetgangers mee met roze pluimen in hun kont. Sommigen liepen dan weer met leren pakjes te flanneren. Anderen bleken een acute allergie te vertonen aan kledij en konden enkel overleven middels een string. Toegegeven, het percentage loslopende en aan palen bengelende roze partygangers is gedaald tegenover voogaande edities. Zoiets kunnen we alleen maar toejuichen. Ook het feit dat verenigingen zoals de Chiro en de jeugdafdeling van het Rode Kruis zichtbaar aanwezig waren verdient een figuurlijke pluim. De hamvraag is echter wat de relevantie nog is van een dergelijke bonte stoet. De meeste strijdpunten zijn immers verwezenlijkt: huwelijk, adoptie, etc. Het lijkt me nuttiger dat ze dagen zoals de vrouwendag, gaypride, anti-discriminatiedag, ... bundelen in een grensoverschrijdende happening. Een nationale feestdag voor de diversiteit. Ik pleit trouwens ook voor de afschaffing van een minister voor gelijke kansen. In principe zou elke minister in zijn bevoegdheidsdomein automatisch rekening moeten houden met deze gelijkheidsbeginselen. Kathleen van Brempt zal dan wel op zoek moeten gaan naar een nieuwe job, maar voor een dergelijke mooie verschijning als haar zie ik nog een mooie andere toekomst weggelegd. Ik zie haar absoluut zitten als de presentatrice van één of ander belspelletje op VTM of misschien als attractie op de Sinksenfoor in Antwerpen.

Het bezoeken van bovenvermelde foor wordt een jaarlijkse traditie en ondanks het gure weer was er nog tamelijk wat volk te bekennen. De wandeltocht langs de verscheidene kraampjes en attracties werd beëindigd met een wafel met slagroom en een Ice Tea in waffelkraam "Max". Wat er zich kort na het consumeren van deze wafel afspeelde in mijn darmen kan ik het best vergelijken met de plaatselijke naschokken van de aardbeving in China. Op dergelijke momenten zou je de eerste de beste toiletdame een tong draaien uit dankbaarheid om haar fasciliteiten te mogen gebruiken. Helaas moest ik wachten tot ik op de trein zat en het toilet daar is echt niet het Hilton op aarde. Zeker als je bedenkt dat er voor jou juist een dame met de lichaamsomvang van neushoorn op dezelfde plaats haar nummertje heeft gedaan. Ik wist direct hoe de joden zich voelden in Auschwitz. Na een korte treinrit was het onheil gelukkig vetrokken uit mijn innerlijk parcours en waren yin en yang weer in volledige evenwicht. Ik zal alleszins twee maal nadenken alvorens nog slagroom te eten. Nu ja, sommigen krijgen dergelijke ongemakken van de muziek van Isthar. Op Facebook heeft de groepering "Ik krijg nu al het schijt van Ishtar" bijna de kaap van de 2.500 leden bereikt. Dat belooft weinigs goed voor de halve finales aanstaande dinsdag. Het enige waar we kunnen op hopen is daar haar kleed, zoals tijdens de repetities, afzakt en dat we scoren door een nipplegate. O Yudailissi na jalini...

donderdag 15 mei 2008

The Yudai Show

Een tijdje geleden vroeg iemand me om mee te doen aan een blogestafette. Ik dacht eerst dat hij een aantal Amsterdamse paddo's achter de kiezen had, maar al spoedig liet ik me overhalen om het spel mee te spelen. De tekst moest wel gaan over het het onderwerp durf. Het viel me daarbij direct te binnen dat de meeste zaken in de natuur in paren voorkomen. Enerzijds heb je de complementaire paren die samen een synergie veroorzaken. Ik denk hierbij aan de twee ogen die een dieptezicht creëren of de tegenpolen van een magneet die een aantrekkingsveld tot stand brengen. Anderzijds heb je de paren die zich gedragen als water en vuur. Een mooi voorbeeld hierbij zijn de menselijke oerinstincten durf en angst. Als deze twee emoties een huwelijk zouden aangaan zou er een stilstand ontstaan. Geen vooruitgang zonder durf, geen achteruitgang zonder angst. Het zijn ook twee gevoelens waarmee ik -zoals zoveel mensen- al vaak te maken heb gehad.

Ik ben blij dat ik niet kamp met echte traditionele angsten. Spinnen geef ik steevast een hand, van plankenkoorts maak ik brandhout en het getal dertien cijfer ik niet direct weg onder een mat. De enige angst die ik soms echt heb is die van het niet weten wie er achter heel de uitvinding van het leven zit. Het is daarom ook dat de film The Truman Show me zo mateloos boeit. Wie bepaalt er welke personen ik vandaag zal ontmoeten? Wie schrijft het scenario van mijn leven? Ik zou hem (of misschien is het een haar) graag eens de hand wil schudden en vragen hoe hij de personages heeft bedacht en of hij denkt aan een vervolgroman.



Ik geloof echter niet in een alwetende godsdienst zoals het christendom waarbij een oppergod ons als marionetten zou bespelen. Ik sluit me aan bij Marx wanneer hij stelde "Die Religion ist das Opium des Volkes". Mensen worden kunstmatig dom gehouden door ze een surrugaat voor deze grote levensvraag "wie ben ik" voor te houden. In de Westerse samenleving wordt de idee van een alwetende God steeds meer afgewezen. We geloven niet meer wat meneer pastoor allemaal vertelt achter zijn dj-tafel in de kerk. Het is echter jammer dat we dan niet meer durven geloven in iets anders. Het is ook moeilijk om een definitie of een beschrijving te geven aan dit "iets". Als ik het alwetende antwoord heb gevonden op deze levensvraag en ze kan bewijzen dan zal ik er zeker een blogtekstje aan wijden en vermoedelijk win ik dan ook de nobelprijs voor de filosofie (indien die zou bestaan). Until then, the Yudai Show must go on...

Ps: mensen die een blogtekst je wensen te schrijven over durf. Let me know [yudaiskie-at-yahoo.com]. Op die manier wordt deze blogestafette verdergezet en sterft het geen stille dood ;) Deze weblogestafette werd geinitïeerd door Corne Cox en mij aangereikt door Martin.

maandag 12 mei 2008

Veel geluk professor!

Het komt niet vaak voor dat ik een boek ter hand neem. Enerzijds omdat de meeste auteurs in mijn ogen saai schrijven en gebrek aan inspiratie vertonen. Ik doel dan voornamelijk op de auteurs die je als prille student in het middelbaar door je strot krijgt geramd. Ze hebben mij met een waar lezerstrauma opgezadeld. Anderzijds omdat een film bekijken doorgaans sneller gaat. Beschouw het als een vorm van McDonaldisering van mijn hersencellen. Ik wil een snelle hap, slikken en klaar zijn voor een nieuw brokje sensatie.

Voor het boek '100 Geluksversnellers', dat mijn vader - net terug van Brazilië- deze ochtend onder mijn neus schoof, wou ik een uitzondering maken. De titel werkt dan ook als een rode lap op een bronstige stier. Wie wil er immers niet zijn geluk versnellen? Kort samengevat bestaat geluk uit een zevental pijlers, die als een synergetische ploeg op elkaar inwerken. Ten eerste is er het positief zelfbeeld dat je als een werkwoord moet beschouwen. Je moet het voortdurend vervoegen. Ten tweede is er het aspect van het optimisme. Bestrijd pessimisme door de innerlijke stem in jezef tegen te spreken. Mooi daarbij is het citaat van Vincent van Gogh dat daarbij aangehaald werd: "If you hear a voice within saying 'you cannot paint', then by all means paint and that voice will be silenced." Een derde globale gelukspijler is die van de keuzes maken. Wie geen keuze maakt voelt zich ongelukkig of zoals Sartre verwoordt:"Zijn is zichzelf kiezen." Ten vierde moet je actief zijn en blijven. Niets veranderd immers uit zichzelf. Vervolgens moeten we sociale relaties aanknopen en in stand houden. Een voorlaatste aspect is kiezen voor ontwikkeling. Dit kan gebeuren middels studies en lezen. Een laatste pijler is deze van de levenskunst. Twee belangrijke zaken vallen hieronder: Het hebben van humor en het vertonen van lef. Humor is immers de smeerolie van de sociale relaties (pijler 5) en lef deze van het maken van keuzes (pijler 3).

Het boekje leesde vrij vlot naar mijn normen. Op 2 uur tijd heb ik door alle bladzijden gewandeld. Ik geef toe, er werden veel open deuren ingetrapt, maar de manier waarop het gestructureerd was en de citaten die er in verwerkt waren, loonden zeker en vast de moeite. Voel ik me nu plotseling supergelukkiger door het slikken van al deze letters? Nu ja, dat zou een beetje utopisch zijn. Maar de slogan van het boekje inspireerde me wel voor de toekomst: " Mijn geluk ben ik".

zondag 27 april 2008

I Love #doofpotaffaires

Wat is er zaliger dan op een mooie lentedag zonder jas buiten te lopen. Het leek vrijdag wel of de eerste zonnestralen een rode loper vormden. De vogeltjes toverden een welkomstlied uit hun bekjes alsof er een Afrikaans staatshoofd op Melsbroek was geland. Op zo'n dagen is de batterij weer eens opgeladen en kan er bijna niks verkeerd gaan. Nu ja, dat denk je dan alleszins. Blijkbaar had een delegatie van mieren beslist om bij dit mooie lenteweer op survival te trekken in de koffie-automaat op mijn werk. Als apotheose werd gekozen om een plons te nemen in mijn kopje koffie. Reanimatie kon helaas niet meer baten voor deze kleine vriendjes. Een groot deel is verdronken in de hete substantie en eentje (het kunnen er meer zijn) zal pas - na het passeren via mijn darmkanaal - het levenslicht terug zien. Ik besef dat Gaia mij dit niet in dank afneemt, maar ze mogen zelf eens mond-op-mond toepassen op een mier. Ik maak me trouwens meer en meer zorgen om het weer de laatste tijd. Niet zozeer de bezorgdheid van de opwarming an sich, maar veel eerder door het gebrainwash dat we ons zorgen moeten maken.

Met de film "An inconvient Truth" van de wannabee president Al Gore was het hek van de dam: We zouden bang moeten worden voor de opwarming van de aarde. Toen ik op Pasen echter de gordijnen 's ochtends open deed om een blik te werpen op de buitenwereld, werden mijn ogen verblind door de felle zon op een wit winterlandschap. Koning Winter had blijkbaar een kleine kopstoot uitgedeeld aan de lente. De winterprik bleef welliswaar beperkt tot witte tuinen en ondergesneeuwde auto's, maar het doembeeld van de opwarming van de aarde mocht wat mij betreft toch even in de ijskast worden geplaatst. Het is blijkbaar al meer dan 50 jaar geleden dat we nog eens een witte Pasen hadden gehad. Jezus zou voor minder terug in zijn grot gekropen zijn bij dergelijk kil weer en de verwarming hebben opgezet.

Ik laat de hele polemiek van de opwarming aan me voorbijgaan. Als het de voedselprijzen niet zijn, dan moeten we ons zorgen maken over de opwarming van de aarde. Als we ons geen zorgen moeten maken over het warme weer dan duiken de politieke donderwolken boven Brussel-Halle-Vilvoorde weer eens op. Het enige weerfenomeen dat mijn volledige aandacht kreeg vandaag was de mist. Ik ben namelijk de cinemazaal ingedoken om de nieuwste film van Frank Darabont (topregisseur van The Green Mile en The Shawshank Redemption) te geen bekijken: "The Mist". Het scenario was van horrorkoning Stephen King en het heeft me van de eerste minuut tot de laatste kunnen boeien. Een cinematografisch orgasme voor de ogen. De film was mijns inziens stukken beter dan de onterecht bekroonde film "An inconvient Truth". Deze documentaire heeft met geen woord gerept over de gevaren van de mist en de gevaarlijke en bloeddorstige creaturen die er zich volgens Stephen King in verschuilen. Zo zie je maar dat de zelfs politiekers als Al Gore ons kunstmatig dom houden en de echte waarheid over het weer in de doofpot stoppen.

vrijdag 18 april 2008

Expoliciously now

Het is weer komkommertijd in België en dan worden weer evenementen uit lang vervlogen tijden van onder het stof gehaald. De nostalgische sfeer van weleer waar we deze week worden in ondergedompeld luistert naar de weinig bliste naam Expo 58. "Een exp(l)osie van oude filmpjes van het atomium en jodelende kwelduivels als Jo Leemans" zo kan ik de reportages samenvatten. Hebben we dan zo weinig hedendaagse topevenementen dat we steevast moeten teruggrijpen naar het verleden?

Deze redenering kan trouwens doorgetrokken worden naar het muzikale domein. De jaren 90 zijn heter dan heet en onze trommelvliezen zullen het geweten hebben. Radio Donna besteedde zelfs een hele week aan de terugkeer van de beats van 2 Fabiola, Dr. Alban, Culture Beat en aanverwanten. De hedendaagse muziek wordt afgeschilderd als brol in vergelijking met de gouden noten van toen. Een derde nostalgisch teruggrijpen naar vroeger zijn de televisieseries van weleer. Het woord 'parafix' doet de nostalgische pupillen van menig leeftijdsgenoot opensperren. Zenders als VTM en VRT gooien alles vandaag de dag uit hun archiefkasten rechtstreeks op de markt. Series als Merlina worden gesmaakt alsof de honger uit Somalië is komen overwaaien naar hier. Afgelopen zaterdag heb ik me ook bezondigd door de dvd-reeks te kopen van "Murder She wrote". Dat was nog eens een serie! Misdaadauteur Jessica Fletscher, hoofdpersonage van de reeks, kon elke moord oplossen door gewoon haar verstand te gebruiken. Geen CSI-toestanden voor deze harde tante.

Er zijn waarschijnlijk nog domeinen waarbij er teruggegrepen wordt naar het verleden: de middeleeuwse techniek om bloedzuigers te hanteren kent een revival (voornamelijk onder hollywoodsterren), blockbusters van vroeger worden meer en meer herkauwd alsof de inspiratie verdamd is door de opwarming van de aarde, op de catwalk paraderen uitgemergelde scharminkels met retro-kledij, enzovoorts. Op zich is er niks mis met teruggrijpen naar vroeger, maar laten we de toekomst toch ook niet uit het oog verliezen. Soms vraag ik me trouwens af hoe de toekomst er uit zal zien en of men dan ook teruggrijpt naar het begin van dit millennium. Waarschijnlijk zitten we dan in een ander digitaal tijdperk en zijn blogs als deze totaal achterhaalde communicatievormen. Indien u een lezer bent van de toekomst ... Is het nu beter dan vroeger? Indien het niet zo is ben ik blij dat ik in het verleden leef en niet in de toekomst. Een doordenkertje waar zelfs Jessica Fletscher haar vingers van zou aflikken.

zaterdag 23 februari 2008

Consuminderen met Miep

Na belastingontduiken, tooghangen en filibusteren hebben we sinds kort een nieuwe nationale sport in België: "klagen over dure voeding". Elke week moeten de kranten of het televisiejournaal de prijsstijgingen onder de spotlight brengen. Het is hierbij wel interessant om de reacties te lezen op dergelijke artikels op online nieuwssites. Jan modaal mag onder een pseudoniem intellectuele praat verkondigen over voedingsprijzen in de hoop daarmee de opgekropte frustraties te kanaliseren. Er zijn er die pleiten voor de revolutie. Anderen hopen dat Mega Mindy de oplossing zal brengen. Intrigerend zijn dan weer de mensen die pleiten voor het zogenaamde consuminderen. Als halve Nederlander prikkelen dergelijke woorden mijn voelsprieten zoals de woorden Westvleteren en macht dat doen bij Yves Leterme.

Als ware ontdekkingsreiziger heb ik er op losgegoogled om alles over consuminderen te weten. Opvallend, maar niet geheel onverwachts, is het enorme aanbod van Nederlandse sites die de meest uiteenlopende tips geven. De site van Miep trok onmiddellijk mijn aandacht. Als Miep en Joop gaan wandelen dan hebben ze altijd hun thermoskan en krentebollen van Albert Heyn mee. Op die manier besparen ze flink op terrasjes. De verwarming wordt ook nooit aangezet, maar vervangen door het dragen van dikke truien. Toiletpapier zul jij bij Miep eveneens nooit aantreffen. Het achterwerk wordt deskundig schoon gemaakt met de reclameblaadjes. Daarmee wordt enerzijds bespaard op de aankoop van toiletpapier en anderzijds worden interessante reclame-boodschappen deskundig gescand. Regenwater wordt aanbeden als het heilig tranenexilir van de goden. Het is gratis en je kan er de planten mee besprenkelen, de tanden mee poetsen en de toilet doorspoelen. Op vakantie gaan doe je gewoon door aan huizenruil te doen.

De leukste tip vond ik persoonlijk de volgende uitspraak: vertel je kinderen zo snel mogelijk dat Sinterklaas niet bestaat, dat bespaart flink op cadeaus kopen. Ik dacht bij mezelf, Miep, houd je adem 10 minuten in en beweeg vooral niet. Dat is ook gratis en daarna geef je ook niks meer uit. Met de wijze raad van Miep in het achterhoofd ben ik zaterdagavond naar de Halfvastenfoor in Gent geweest. In totaal heb ik maar 7 euro uitgegeven aan de verschillende attracties, een echt record. Ik hoop stiekem dat Miep nu trots op me is.

dinsdag 5 februari 2008

I Love #accidenten

Er zijn mensen die graag haken, breien of borduren. Aangezien ik geen van de drie disciplines machtig ben, heb ik me maar geschoold tot professionele bioscoopganger. Na een succesvol bioscoopjaar in 2007 waarin ik ongelooflijk veel films hebben kunnen bekijken, hoop ik de trend in 2008 te kunnen voortzetten. De eerste film van 2008 is 'Aanrijding in Moscou' geworden. Volledig ongepland stelde collega Laurence gisterenavond voor om deze Genstsche film te gaan bekijken. Iedereen weet dat ik een zwak heb voor blonde vrouwen en onmogelijk neen kan zeggen tegen smekende puppy-oogjes.

Zogezegd, zo gedaan! Om 19.45 waren we al in de Kinepolis, maar daar werden we al snel met de neus op de feiten gedrukt: Krokusvakantie. De zaal was reeds volzet en zoals Jozef en Maria werden we genoodzaakt een andere cinemastal op te zoeken. Onderweg kruisten we nog twee andere collega's die ons vergezelden naar de Studioscoop. We waren intussen al 20.15u. Na 5 minuten waren we reeds aan de kassa en het geluk was voor één keer aan onze zijde. Al lachend zei ik tegen de collega's achter ons "Jullie kunnen op jullie kin kloppen denk ik". Wist ik veel dat dit effectief zo ging zijn. Nadat we de donkere zaal hadden betreden en een plaats hadden gevonden was de film al 20 minuten bezig. De aanrijding in de film - daar waar de film om draait- hadden we net gemist. Dit neemt echter niet weg dat we voor de rest kreupel hebben gelegen met de unieke acteerprestaties van Barbara Sarafian. Het enig wat ik miste tijdens de film was een zak popcorn, maar dat was moeilijk te vinden in een donkere zaal. Ik kijk alvast naar de volgende filmuitstap!