vrijdag 30 december 2011

het Netlash-bSeen Online Trendrapport 2012



Het is een jaarlijkse traditie geworden: het Netlash-bSeen Online Trendrapport 2012.Internet-specialisten, 39 in totaal, vertellen wat zij als belangrijkste trends voor volgend jaar zien. Het resultaat is een patchwork van meningen. Ondergetekende liet zijn verbeeling ook aan het werk in het rapport, maar kan niet aansprakelijk worden gesteld als de voorspellingen niet uitkomen! download.

woensdag 28 december 2011

10 creatieve kerstkaarten

Ieder jaar voltrekt zich op menig communicatie-afdeling hetzelfde ritueel. Medewerkers huppelen als Stonehenge-druïden rond hun pc in de hoop dat een creatief idee uit hun pc zou opstijgen. In heel veel gevallen is het ritueel even nuttig als het zoeken naar de F13-toets op hun klavier. Geen idee hoe ze er in slagen maar het resultaat van hun (digitale) kerstkaart is vaak zo lelijk dat je hoopt bij ontvangst dat Kerstmis en Nieuwjaar het volgende jaar worden afgeschaft. Gelukkig zijn er sommige bedrijven die iets creatiefs uit hun klavier rammelen. Ik moet eerlijk bekkennen dat de kerstkaarten die wij vroeger verzonden bij Vlerick Leuven Gent Management School ook niet steeds door Maria en Jozef vanuit hun stal op handgeklap werden onthaald, maar daar is gelukkig verandering in gekomen. Het resultaat van onze huidige kerstkaartvideo is nog niet 100% perfect maar ik ben ervan overtuig dat de trend naar meer creativiteit in 2012 duidelijk gezet is. Het was alvast heel leuk om te maken en bij deze ook mijn excuses aan de vrouwelijke collega diens haar ik in de fik stak, per ongeluk natuurlijk.Er zijn ook andere Belgische bedrijven die het vermelden waard zijn. Een handgreep uit de creatieve koekentrommel: lees verder.

donderdag 22 december 2011

Het kleine BV-kamertje #mfl

Wat zijn de drie ergste ongemakken waar u vaak mee geconfronteerd wordt. Voor mij is dat op de derde plaats in de wagen zitten en hard moeten niezen. Om de één of andere reden snok ik dan steeds aan mijn stuur wat mijn medeweggebruikers steevast belonen met een welgemikte middelvinger. Op de tweede plaats staat op de trein wachten in de vrieskoude en een vertraging van minstens twintig minuten voorgeschoteld krijgen. Op de eerste plaats staat krampen hebben in de file en nergens weg kunnen. Er lijkt dan stoom uit je oren te komen en je buik voelt aan als een gummiboot die langzaam wordt opgeblazen. De opluchting die je dan voelt als je een toiletpot bereikt evenaart volgens mij het verdienen van de nobelprijs. Helaas is dit gevoel niet voor iedereen weggelegd.

Het is dan ook een terechte beslissing van het Rode Kruis en Studio Brussel om dit jaar met Music For Life aandacht te besteden aan het gebrek aan toiletten en de gevolgen van diarree in bepaalde landen. Het leuke aan de geldinzameling zijn de soms ludieke acties die particulieren houden voor Music For Life. Zo viel Jens Vanpachtenbeke bijvoorbeeld maar liefst 25 kilo af voor het goede doel [video]. Ook bedrijven springen op deze hype en toegegeven soms is de verbinding tussen de actie en het eigen product een geschenk dat uit de hemel komt gevallen. Zo staat badkamerspecialist X2O op de verschillende locaties in Gent en Antwerpen met een mobiele toilet. Voor elke geslaagde pose doet X2O 10 euro in het Music for life bakje en volgens de foto’s op hun Facebook-pagina hebben zich toch al veel BV’s laten verleiden om hun broek te laten zaken… voor het goede doel weliswaar!




10 gedachtesprongen van Big Brains for Life

Wie dacht dat marketeers geen hart hebben is er aan voor de moeite. Gisteren werd op de Karel de Grote-Hogeschool immers het event 'Big Brains for Life' georganiseerd waarvan het inschrijvingsgeld (i.e. 250 euro) integraal naar Music for Life ging. Op dze training rond de digitale realiteit kwamen onder andere volgende sprekers opdraven: Clo Willaerts (Sanoma), Bart De Waele (Netlash), Steven Verbruggen (VVL BBDO, Elias Veris (InSites Consulting)en Jo Caudron (Dear Media). Op DMUpdate heb ik mijn 10 gedachtesprongen neergepend.

maandag 19 december 2011

Zondag! Stakingsdag!

Aangezien het algemeen rookverbod  in België dit jaar in voege trad, moest de mensheid op zoek naar een nieuwe hobby, bij voorkeur eentje dat even schadelijk was voor gezondheid en economie. In België hebben de we de mosterd gehaald bij onze vrienden uit het verre oosten. Het wordt Moslims immers bij de geboorte met de theelepel ingegeven dat roken en alcohol des duivels oorkussen is. Ze hebben er dit jaar dan ook een nieuwe hobby uitgevonden om de tijd op een nuttige en educatieve manier te doden: betogen en manifesteren. Time Magazine heeft dit innovatief tijdverdrijf zelfs op hun cover gezet als eerbeton. En ja, als het regent in Tripoli en Caïro, dan druppelt het in Brussel.

De eerste signalen van deze nieuwe hobby werden afgelopen dagen waargenomen in Brussel waar Congolozen op straat kwamen om te betogen . Het werd een gezellige winter BBQ waarbij gebrek aan een mobiele BBQ-set hier en daar wagens werden gehanteerd. Innovatie van het hoogste niveau als je het mij vraagt. Ook onze vrienden van Sharia4Belgium hebben de smaak te pakken. Zij betoogden onlangs tegen het gedrocht van een Atomium en beloofden het volledig op eigen kosten tegen de grond te kwakken [Youtube]. Het hoeft geen betoog dat ook de vakbonden op deze hype willen meeliften. Hier en daar hoor je in de wandelgangen van de vakbonden zelfs gemor waarom er in het verleden geen patent is genomen op hun uitvinding.

Maar kijk, donderdag is het zover. De vakbonden gaan over op een algemene staking. Dat deze hobby het land miljoenen euro’s gaat kosten en voor veel ongemak gaat zorgen, ja dat beseffen de vakbonden heus wel. En dat deze betoging evenveel zin heeft als de F13-toets zoeken op uw klavier, ja dat weten ze ook. Gun die mensen toch ook eens een verzetje! Zijn andere hobby’s dan zoveel nuttiger misschien? Van karaoke word je toch ook niet de nieuwe Britney Spears en vissers die hun buit na de vangst terug in het water gooien, lijkt me ook niet het nuttigste wat de mensheid ooit heeft uitgevonden.

Waarom kunnen we deze hobby niet helpen structureren zodat er een minimum aan last is voor iedereen. In de eerste plaats pleit ik ervoor om de geschikte ruimte te zoeken voor deze hobby. Ik dacht aan het Sportpaleis, het ICC of waarom  niet de met sluiting bedreigde vuilnisbelt van Bordo Poniente in Mexico. Op die manier hebben de stakers genoeg ruimte om luid en duidelijk tegen elkaar te mekkeren als koeien in de wei zonder anderen last te bezorgen. We weten bovendien dat oefening kunst baart, vandaar mijn tweede pleidooi om ook genoeg momenten te voorzien voor de betogers om fingerspitzengefuhl te kweken. Ik dacht aan iedere eerste zondag van de maand. Gedaan met zondag Josdag. De heilig dag des heren moet de openbare biecht-en klaagstoel worden van de maatschappij. Ik reken alvast op een warme en massale opkomst!

zondag 18 december 2011

De ironie van de hypocrisie

Ik heb het al vaker gedacht dat God de Vader de mens schiep vanuit zijn luie hemelbed met zijn witte sportkousen aan. Hij moet hoogstwaarschijnlijk in het aangename gezelschap hebben vertoefd van zijn favoriete engeltjes Bloody Mary en Jack Daniels. Hoe slaag je er anders in om een product te scheppen dat vaak – en u hoeft zich heus niet persoonlijk geviseerd te voelen – met haken en ogen aan elkaar is geplakt. Ik doel daarbij heus niet op het uiterlijk, maar doorgaans op de innerlijke mens. Indien de intentie van de mensen zich als een doorschijnende visbokaal zou gedragen, we zouden al een stapje dichter zijn. De intenties zouden duidelijker en sneller aan de oppervlakte komen drijven. Helaas is de mens eerder een brandkast waarbij de ander de enige is die de cijfercombinatie kent.

Deze brandkast ligt volgestapeld met gedragspatronen waar de mens niet altijd fier op mag zijn. Eentje die zich mijns inziens in 2011 sterk manifesteerde was de hypocrisie of anders geformuleerd: “Ik zie dat splintertje in uw oog, maar niet de balk in het mijne.” De voorbeelden zijn niet op de vingers van één hand te tellen. Hoe kan iemand als de paus naastenliefde en verdraagzaamheid met de ene hand in de lucht tillen, terwijl hij met de andere hand respect voor minderheden als holebi’s volledig in de kiem smoort. Het is ook ironisch om te zien dat er miljoenen zijn gespendeerd aan de doortocht van de paus terwijl in de hoorn van Afrika mensen sterven van de honger. Waarschijnlijk was er geen vijfsterrenhotel te vinden in Afrika. De politici moeten niet onderdoen. Hoe geloofwaardig zij die mensen nog die met onze stem in het parlement zetelen, maar met hun stem doorgaans voor eigen winkel praten. Als het parlement haar eigen regelement met betrekking tot de pensioenen niet hervormt (i.e. op pensioen na 20 jaar dienst) – dan zal ik bij de volgende verkiezingen alle stembussen persoonlijk komen volgieten met pek en pluimen.

Nog actueler is het Centrum voor gelijkheid en racismebestrijding dat onlangs zelf aangeklaagd werd wegens racimse [artikel]. Het bekende ‘piracy is a crime’ deuntje zou volgens bepaalde actuele bronnen zelf zijn gestolen [artikel]. De strenge arm der wet in Hasselt zou dan weer zelf lange vingers hebben. Het is een karakterkenmerk dat me dit jaar meer is opgevallen dan andere jaren. Laat ons samen bidden dat wanneer God de Vader een nieuwe versie van de mens op de markt brengt in 2012 hij deze menselijke eigenschap niet meeneemt in de upgrade. Amen!

zaterdag 17 december 2011

'Urbanus Zelf' en de lage Return on Laugh

Iedere jongen of een meisje heeft wel een idool waar hij of zij naar op kijkt. In mijn tijd - wat klink ik als een oude zak - waren dat 'The A-Team', 'Mission Impossible' en 'MacGyver', waarvan in 2013 naar verluidt een nieuwe speelfilm zal uitkomen. Onder het motto "Alles komt terug" kan ik Urbanus aan dit lijstje toevoegen. Hij was de komiek die via zijn films, sketches en strips mijn lachspieren met een paar centimeter terminaal heeft uitgerokken. Wie was ik om nee te zeggen tegen zijn optreden in het Sportpaleis?

Urbanus maakte zijn opwachting op het podium met zijn bekende wortelhoed en een oranje kostuum met stippen. Het recept dat hij vervolgens voorschotelde was muziek afgewisseld met korte sketches en daar wrong voor mij wel het schoentje. Er ontbrak een echte rode draad door al zijn sketches en het leek bovendien of hij tien grappen moest vertellen om de zaal hoogstens drie keer echt aan het lachen te krijgen. Zijn ROL (Return on Laugh) was volgens mij vroeger hoger en veel intenser. Misschien lag dat ook wel aan de ruimte. Het Sportpaleis is nu eenmaal een grote graanschuur waar je moeilijk enige vorm van gezelligheid in kunt brengen. Toen ik deze ochtend de kranten doornam las ik alleen positieve commentaren en ook op Twitter en consoorten las ik bijna uitsluitend lovende woorden alsof de messias van de humor terug naar zijn stal (met bijhorend bakske vol met stro) was teruggekeerd. De Standaard is misschien één van de weinige kranten die mijns inziens de nagel op de kop slaat [artikel]. Ik wil persoonlijk voornamelijk de Urbanus herinneren die in 1987 Hector en drie jaar later Koko Flanel in de zalen bracht. Zijn recente zaalshow "Urbanus Zelf" wil ik hooguit als een voetnoot in zijn biografie lezen.

zaterdag 10 december 2011

Mijn kroonjuwelen

Ik heb me al vaak afgevraagd of mijn lichaamsdelen jaloers zouden zijn op elkaar. Steken ze stiekem hun middelvinger op als ik het niet zie of halen ze hun neus op voor elkaars werk. Ik kan me inbeelden dat de navel en appendix toch al vaak gepest zijn geweest. Wat voor nut hebben die twee überhaupt? Ook mijn kroonjuwelen hebben eigenlijk geen benijdenswaardig bestaan. 's Morgens worden ze in een donkere stoffen kelder gestoken en mogen ze slechts een paar keer per dag naar buiten om een frisse neus op te halen. Nu ja, frisse neus? Kun je boven een urinoir hangen fris noemen? Een echt partylife kun je zoiets niet noemen. Ja, ik hoor het u al denken. Soms mogen ze toch de feestneus uithangen. Hebt u al eens met een plastic zak over uw hoofd een marathon gelopen. Ik denk het niet!

Vandaar een warm pleidooi om de kroonjuwelen het stoffen paleis te gunnen dat ze verdienen. De zoektocht is niet zo eenvoudig. Ik heb al meerdere bouwmeesters de rug toegekeerd: Dim, Tommy, H&M, etc. Sindskort heb ik nu ook Mc Alson uitgeprobeerd. Het merk is nog niet zo bekend en dat is vrij onterecht. Het beeld vat mooi samen welk gevoel je ervaart. Aangezien Adamsgewijs op  straat lopen niet is toegelaten en notenkrakers je een hele dag met een zuur gezicht doen rondlopen, is Mc Alson best een aanrader die het gevoel van vrijheid benadert.


Ps: Mc Alson geeft op Facebook
Boxershorts weg. Allez hup, ge moest al weg zijn!

woensdag 7 december 2011

Oh oh nee reality op den TV

Ik dacht persoonlijk dat de moestuin met rare kwieten na programma’s als Man bijt Hond, Afrit 9 en Temptation Island volledig waren leeggeplukt, maar het kan blijkbaar steeds erger. Het Nederlandse format Oh oh Cherso bewees dit al vorig jaar bij onze noorderburen en zal dit volgend jaar met een Vlaamse versie wellicht ook hier nogmaals bewijzen. Jongemannen met hersenen zo groot als erwten en jongedames die geoogst werden in een barbiewinkel, lopen doelloos over het scherm te paraderen. Ondertussen kunnen de reality-tv liefhebbers hun honger stillen met Superfans. Een programma waarin mensen zonder schaamte Willy Sommers, Garry Haggar (of is het Harry Gagger) en consoorten aanbidden als halfgoden. In de middeleeuwen zou je voor minder op de brandstapel zijn beland. [lees mijn artikel verder op De Tijd].

maandag 24 oktober 2011

Interview QueroMedia Blog

Onlangs had Queromedia een gesprek met ondergetekende over alles wat digitale marketeers aanbelangt. [Lees het interview]

zondag 18 september 2011

Vlerick goes social

Wie het in de Middeleeuwen wou maken als marketeer moest als orator het marktplein op om luidkeels de trommelvliezen te bestoken van toevallige voorbijgangers. Honderden jaren later hebben ze de orator vervangen door social media managers die de traditionele markten hebben ingeruild voor digitale fora. De jobs voor conversation en social media managers lijken de laatste tijd wel als paddestoelen uit de grond te schieten. Vlerick Leuven Gent Management School heeft echter al sinds vorig jaar een dergelijke marketeer in dienst. Met plezier draai ik collega Ilse Himschoot de duimschroeven aan voor een kort interview [lees verder op DMUpdate.be]

zaterdag 17 september 2011

De Goddelijke Verveling

Nadat God de vader op de eerste paar dagen man, vrouw, dier en andere futiliteiten uit zijn lange mouw had geschud, bedacht hij op de zevende dag de televisie. Het duurde echter nog duizenden jaren eer de mens elektriciteit had uitgevonden om het ding effectief aan de praat te krijgen. Eenmaal dat gebeurd was, stond de mensaap voor een nieuw dilemma: de elektrische visbak moest gevuld worden met programma’s. Hier wringt mijns inziens in Vlaanderen steeds meer en meer het schoentje de laatste tijd. Aangezien creativiteit en inspiratie bij momenten even zeldzaam zijn op de Vlaamse buis als konijnen die het geluid van een wortel kunnen imiteren, worden doorgaans programma’s op ons afgevuurd die smaken naar herkauwd konijnenvoer. [lees mijn artikel verder op De Tijd].

vrijdag 9 september 2011

Sexcuseer? Pornoster tegen wil en dank!

Als ik u zou vragen naar uw favoriete standje dan is de kans vermoedelijk vrij groot dat u uw wenkbrauwen optrekt en stamelend excuseer door uw lippen perst. Als ik u bovendien het antwoord zelf geef, dan is de kans groot dat uw wenkbrauwen vervolgens uit schaamte weglopen. God ziet misschien alles, het internet ziet helaas nog meer, samen met miljoenen anderen. U dacht uw seksualiteit te hebben verstopt in een geheim doosje, maar dat blijkt bij nader inzien echter een immens strooivat te zijn. [lees mijn artikel verder op De Tijd].

zondag 28 augustus 2011

Rise of the Planet of the Apes: gehaaide plagiaat?



Het zal je maar overkomen om heel je leven in een kooi door te brengen. Geen gouden kooi, maar eentje met ijzeren staven en in plaats van een Perzisch tapijt een prikkend bedje van stro. Voor veel testdieren is dat hun toekomstbeeld. Het vormt ook het decor van 'Rise of the Planet of the Apes' [Trailer]. Ik kan me eigenlijk nog weinig herinneren van de originele 'Planet of the Apes' films die Hollywood op ons heeft afgevuurd, buiten de legendarische Vrijheidsbeeld-scène, ludiek overgedaan door The Simpsons. Het uitgangspunt van deze nieuwe apenfilm is de zoektocht naar het wondermiddel tegen Alzheimer. De proefkonijnen van dienst om dit middel te testen zijn - hoe kan u het toch zo goed raden - een stel apen. Het enige nadeel van dit wondermiddel is dat het de apen slimmer maakt. Vervang de apen door haaien en het stro door water en u krijgt direct het scenario van Deep Blue Sea. De paralellen zijn immers frapant: opgesloten dieren, de zoektocht naar het ultieme alzheimer-wondermiddel en de hunkering naar vrijheid.

zondag 14 augustus 2011

De wielersmurfen-frustratie

Ik zal ongetwijfeld in de brandende hel belanden voor alle verwensingen die ik ooit geuit heb tegen wielertoeristen. De zon hoeft nog maar een glimp te tonen van haar gloedrode bilspleet en plotseling duiken de wielerterroristen in bosjes op. Fietspaden zijn daarbij doorgaans niet aan hen besteed. Met drie naast elkaar en met uitgestrekte tong naar de automobilisten palmen ze de weg in. Hun professionele spitsbroeders zijn doorgaans nog een graadje erger. Hele stukken wegdek worden volledig afgezet en opgeëist te ere van deze wielergoden. Gepensionneerden met bierbuik mogen daarbij met hun onafscheidelijk spiegelei-bordje tijdelijk agentje spelen. Om af te kicken van deze heersende wielersmurfen frustratie moest ik van mijn ingebeelde gedragstherapeute een drastische stap zetten: mezelf direct confronteren met mijn frustratie. De plaats van therapie werd de Eneco-tour te Genk. Toegegeven, de vip-kaarten die we gekregen hadden waren wel een kleine stimulans.

maandag 8 augustus 2011

De Smart van één miljoen

“Het is gebeurd” zou Erik van Looy zeggen. Deze ochtend was ik getuige van een fenomeen waar archeologen binnen duizend jaar nog over gaan spreken. Mijn trouwe Smart Forfour – beter bekend als de pimped Smart Fortwo – heeft de historische kaap van de 100.000 kilometer overschreden. Ik had nooit gedacht dat ik de historische verjaardag zou vieren van mijn plastieken boterhamdoos op vier wielen toen ik hem zes jaar geleden kocht. Hij was toen amper 1 jaar oud en had reeds 13.000 kilometer met het asfalt gespeeld. Het was liefde op het eerste zicht. Voor amper zevenduizend euro mocht ik hem meenemen en sindsdien is de liefde alleen maar gegroeid.

Zoals menig andere auto heeft hij heel soms eens een hoest of niesbui, maar rare kuren heeft hij eigenlijk nog nooit gehad. Ok, dit jaar heeft hij een lekke band gehad, maar welke bejaarde heeft er soms geen last van winderigheid? Zo’n zaken moet je met de mantel der liefde afdekken. Vorige maand is hij zonder problemen en steekpenningen door de autokeuring geraakt. En ja, er wordt wel eens gelachen met mijn grote plastieken liefde. Het moppenboekje hierover is vermoedelijk even dik als de nek van André Flahaut. Ach laat ze maar doen, wij gaan door tot één miljoen! (*)

(*) iemand een idee of dit echt haalbaar is?

maandag 1 augustus 2011

De zytholoog en het maïsdoolhof

Zoals heel veel andere kinderen, heb ik in mijn jeugdjaren heel veel leerstof geslikt. Ik voelde me soms een gans die een trechter in zijn bek kreeg gepropt om mijn hersens nutteloos vet te mesten. Tegenspartelen had geen zin en Gaia was in geen velden of wegen te bekennen. Aan het vakkenaanbod mag voor mijn part dan ook drastisch gesleuteld worden. Waarom hebben ze me nooit geleerd om een ei te bakken of een wasmachine aan de praat te krijgen? Het vak kaarten lezen en oriëntatie was misschien ook geen overbodige luxe geweest. Net zoals je een pyromaan geen lucifers mag geven of Roger Van Gheluwe geen plopsaland-abonnement in de handen mag stoppen, zo is het gevaarlijk om mij alleen te laten met mijn oriëntatiegevoel.

Een goed getraind oriëntatiegevoel, het zou me alvast van pas zijn gekomen in mijn reis (Côte Voîture) en ook gisteren in het maïsdoolhof te Essen. Het avontuur begon alvast met een waarschuwingsbord dat zo bol stond van de fouten dat het angstzweet me nog meer begon uit te breken. Het enige dat je als bezoeker als wapen in de handen krijgt gestopt is een minimalistische plattegrond, een potlood en een rooster om de antwoorden van 10 biervragen neer te pennen, die zich in het doolhof bevinden.



De kroegentocht door het maïsveld nam zo’n uur en een half in beslag. Echt heel veel volk was er op dat moment niet te bespeuren. De aanwezigen hadden ongelijk want een dergelijke zoektocht is misschien niet vergelijkbaar met Labyrinth, de film uit 1986 met David Bowie, maar best leuk. De zoektocht naar de verschillende biermerken geeft je een extra motivatie om het volledige maïsdoolhof te doorlopen. Misschien hadden ze in het middelbaar beter het vak zythologie ook gedoceerd want er ontsnapten toch een tweetal biermerken door de mazen van mijn algemene kennis.

woensdag 27 juli 2011

Verleid me verdomme!

Waar zou de mensheid zijn zonder marketing? In de eerste plaats zou dit al betekenen dat ik op zoek zou moeten naar een echte job. Misschien dat ik een aangeboren talent heb voor kantklossen, maar voorlopig is mijn liefde voor het marketingvak nog net iets te groot. De hamvraag die me zo boeit is of marketing een meerwaarde biedt aan het hele economische marktgebeuren. In principe niet. Een wasmachine gaat heus niet witter wassen, een auto rijdt niet sneller of veiliger. Ook voor de ongefortuneerde dames onder ons is dit slecht nieuws. Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding. Marketing maakt het product ook alleen maar duurder want mensen zoals ik zijn helaas geen liefdadigheidsinstellingen. Erger nog, consumenten worden zwaar in het zak gezet door de marketingboys. Het volgende artikel bewijst dit trouwens. Merken blijven even duur maar de verpakking slinkt of het recept wordt strategisch gewijzigd. Hetzelfde pak fruitsap geeft je een glas minder te drinken dan de week voordien en smaakt meer naar afwaswater dan vers geperste appelsienen. Verborgen inflatie is iets dat me persoonlijk nog niet eerder was opgevallen, maar blijkbaar bestaat het.

Maar marketing geeft het leven ook meer kleur. Winkelcentra zijn paradijzen geworden, een plopsaland voor volwassenen. Producten in allerlei kleuren en combinaties die op onze hersenen inwerken als lsd-pillen. Personeel dat vluchtige sociale relaties met ons aanknoopt alsof we al jaren popsterren zijn. Direct marketingbrieven doen de eenzaten heropleven alsof het liefdesbrieven zijn. Radioreclame spoelt de slechte muziek door die als hete olie in onze oorgaten wordt gegoten. In de bioscoop kan je langer van je geld genieten door de boodschappen die op je worden afgevuurd. Meer actie voor hetzelfde geld. Spam geeft ons een reden om onze mailbox te openen en de euforie te beleven dat iemand ons een mailtje heeft gestuurd. Pagina grote advertenties doen ons een slaak van verluchting blazen dat journalisten de krant niet verder opvullen met deprimerende boodschappen uit het politieke landschap. Billboards en affiches aan bushokjes doen ons even vergeten hoeveel lelijke mensen er toch rondlopen op straat. Zeg nu nog eens dat marketing geen nut heeft. Ik wil verleid worden verdomme!

dinsdag 26 juli 2011

De Côte Voiture (part I) *

Dag 1: De sleurhuttenparade

"Aux enfants de la patrie, le moment des Vacances est arrivé." Elk jaar lijkt er wel een automatische wekker in ons achterste af te gaan die de vakantiemicrobe uit zijn winterslaap doet ontwaken. Aangezien Nederlanders geen maaltijdcheques of vakantiegeld kennen, worden ze jaarlijks op bevel van koningin Beatrix uitbetaald in Goudakaas en sleurhutten (caravans). Op onze weg naar het Zuiden van Frankrijk werden we dan ook meermaals geconfronteerd met heuse sleurhuttenparades. Het enige wat eigenlijk ontbrak om deze Hollandse invasie naar het Zuiden van Frankrijk kracht bij te zetten waren Hollandse schlagers en bitterballen met een kwakje mosterd.

Dit laatst vernoemde ingrediënt hadden we eventueel in Dijon kunnen gaan halen waar we de eerste nacht verbleven. De stad heeft echter evenveel inhoud als een uitgelepelde pot mosterd. Misschien zat onze zondagse arrivering er wel voor iets tussen waardoor de rolluiken van de winkeltjes keurig gesloten bleven. Hotel Mercure in Dijon is daarentegen wel een aanrader qua prijs/kwaliteit en is daarmee de vier mosterdsterren meer dan waard.

Dag 2: Les Fêtes Gantoises

Terwijl de Gentse Feesten ook zonder mij voortboeren, voelde ik als ex-Gentenaar de Freudiaanse onbewuste dwang om dit gemis te compenseren. Alvorens in rechte lijn van Dijon naar Cannes te bollen besloten we daarom halt te houden in Avignon, bekend om het straattheater in de maand juli. Het mag gezegd worden, Avignon is een stad om verliefd op te worden. 'La cité des papes' is trouwens niet alleen bekend omwille van de halve brug met bijhorend liedje, maar ook omwille van de talrijke kleine steegjes met diverse winkeltjes. Aangezien ik een bejaarde dertiger ben en nog net geen kunstheup nodig heb, werd de benenwagen ingeruild voor het toeristentreintje om deze smalle straatjes te verkennen.Geen idee welke Hollandse troela daarbij de vertaling moest inspreken van de audiogids, maar het staat wel vast dat ze dit gedaan heeft onder de deskundige en coachende begeleiding van haar twee collega's Jack Daniel en Bloody Mary. Haar stem was zo slaapverwekkend dat een gevaarlijke coma-toestand zich bijna opdrong.

Dat het straattheater alomtegenwoordig is in de straten van Avignon hoeft geen betoog. In de hoofdstraten verdrongen de affiches elkaar en de ronselaars - uitgezonden door de diverse theatergezelschappen - leken wel tippelhoertjes in carnavalmodus. Ik had graag langer gebleven maar de côte d'azur laat niet op zich wachten. Avignon "I ll be back"


(*) PS: De titel van deze blogpost is ontsproten uit het brein van mijn reisgezel RVH, die daarmee aantoonde over evenveel copyright skills te beschikken als autoskills. We gaan daar nog van horen!

De Côte Voiture (part II)

Dag 3: Salade Nicoise

regen in Nice
"Merde" Dat was het eerste woord dat door mijn hoofd flitste toen ik de gordijnen van het hotel opende. De regen viel met bakken uit de lucht. Het leek alsof de Franse weergoden kilo's ajuinen zaten te pellen en hun tranen de vrije loop lieten gaan. Blijkbaar zijn ze zoveel waterpret niet gewoon aan de Côte d'Azur want de autorit naar Nice leek wel de langste autorit uit mijn geschiedenis. Wat volgens Google Maps amper dertig minuten zou mogen duren, nam meer dan twee uur in beslag. Misschien zat het absurd hoog aantal verkeerslichten daar ook wel voor iets tussen. Was het uiteindelijk de moeite? Buiten de winkels op de Rue Jean Médecin heeft Nice mijns inziens weinig te bieden op een regenachtige dag. Genieten van een salade Nicoise zegt u? Nee bedankt, mijn smaakpapillen krijgen epileptische stuiptrekkingen als ze in aanraking komen met tonijn. Ik kom nog wel eens terug als de zon schijnt!


Dag 4: Jetset op de Croisette

Naar Cannes trekken zonder de bekende Croisette te bezoeken is zoals de Eifeltoren overslaan in Parijs. Wie van mooie jachten houdt krijgt alvast een spontaan luxe-orgasme in de jachthaven. De ene grote schuit ligt er naast de andere te dobberen in de helderblauwe zee. Ze zouden achteraf gezien best passen in mijn achtertuin.

palais des festivals
Wat direct opvalt is het kleine zandstrand waar je hooguit tien Duitse dikke walvissen op een handdoek kwijt kunt. Bepaalde chique hotels hebben daarom vermoedelijk zelf een kleine aanlegsteiger gebouwd waar je voor amper 500 euro als een sardine in blik in de zon mag bakken. Naast deze en andere fijne vleeswaren worden de ogen ook opengetrokken door de kunstwerken van Laurence Jenkell op de Croisette. 55 vlaggen in de vorm van snoepjes versieren de Croisette. De Belgische vlag moet zich ergens in de nabijheid van het 'Palais des Festivals" bevinden maar ondergetekende kon deze nergens bespeuren. Misschien wordt dit snoepje later vervangen door een Luikse wafel en een Gentse vlaai. De verfilming van de Belgische politiek zou m.i. alvast de Palme d'Or opleveren voor tragiekomedie van het jaar.

De Côte Voiture (part III)

Dag 5: De geldschijtende ezeltjes van Monaco

Aangezien ik dit jaar een huis aan het verbouwen ben, ben ik dringend op zoek naar de figuurlijke kip met de gouden eieren of een ezeltje dat geld schijt, bij voorkeur van een Monegaskisch ras. Wie graag Ferrari's en Bugati's telt komt alvast in Monaco aan zijn trekken.Voor het casino leken de dure bolides elkaar zodanig te verdringen dat een verroeste Fiat of Renault meer aandacht genoot. Alles is relatief. Geen idee of Albert en Charlene er hun dure slee hadden geparkeerd? Waar zaten die twee kibbelende tortelduifjes eigenlijk? Een zoektocht drong zich op!

In het kasteel van de Grimaldi's hoorde ik alvast geen servies kletteren en in de kathedraal trof ik geen Albert in de biechtstoel aan."Charlene, wer bist du", scandeerde ik door de kraaknette straten van Monaco. Het enige antwoord dat ik kreeg was het geluid van drilboren en betonmolens. Monaco lijkt wel ten prooi te zijn gevallen aan een enorme expansiedrift. Voor mijn portemonnee zullen deze stulpjes niet weggelegd zijn. In een plaatselijk immokantoor deden de prijzen me even slikken. Met prijskaartjes van 2,5 miljoen tot 4 miljoen euro zou ik pas op mijn 150e op pensioen kunnen gaan. Geen idee of ik het zolang zal kunnen trekken op deze aardkloot.

Saint-Paul de Vence Saint-Paul de Vence kunst in Saint-Paul de Vence

Misschien is Saint-Paul de Vence wel meer spek voor mijn bek dan Monaco. Ik trof buiten de stadsmuren van dit ommuurde dorp ook wel een Ferrari aan, maar Saint-Paul  ademt veel meer gezelligheid uit dan Monaco. Net zoals in Avignon vormen de kleine straat met o.a. kunstgallerijtjes een spinneweb van gezelligheid. Naar verluidt zou Picasso er ook een tijdje hebben verbleven. Vermoedelijk heeft hij toen het hart gebroken van de uitbaatster van 'La Postellerie de la Fontaine'. De mondhoeken van de francaise leken op uitgelopen waterverf en haar gezucht voorziet het dorp vermoedelijk in de nodige windenergie. Of was het Albert van Monaco die haar bloempje had geplukt en zag ze vervolgens het trouwboeket aan haar neus voorbijgaan?

Dag 6: Loontje komt om zijn Beauntje

Beaune
Vertrekken in een buitentemperatuur van 27 graden en zeven uur later ergens toekomen waar het tien graden kouder is voelt aan alsof ze tepelklemmen aanbrengen zonder waarschuwen. Op aanraden van familie wouden we Beaune als tussenstop hebben. Het is een gezellig stadje waar op het eerste zicht meer Nederlands wordt gesproken dan Frans. Dit was enerzijds al voorspelbaar door de gigantische sleurhuttenparades en anderzijds was het al te merken op de parking van het Novotel waar Nederlandse en Belgische nummerplaten de parkeerplaatsen opvulden. Beaune is vooral gekend om de wijn en wellicht was dat de grote boosdoener dat we achteraf niet meer wisten waar we de auto hadden achtergelaten. In ieder geval heb ik wel geleerd dat je parkeerplaats vergeten hét gouden recept is om zeer grondig aan sight-seeing te doen.

Dag 7: La (re)Tour

Oorspronkelijk was het de bedoeling om de week af te sluiten in Parijs. Het was echter pas bij het zoeken naar hotels dat de figuurlijke euro viel dat de Tour-caravaan dat welbepaalde weekend haar tenten zou opslaan in de lichtstad. We waren reeds in Avignon geconfronteerd met dit circus. De NOS had er haar tenten opgeslagen voor een uitzending. Plan B bestond uit een bezoek aan Reims, maar Sabine Hagedoren besliste daar enigzins anders over. De weerheks had alle hemelsluizen opengezet en een toekomstperspectief van verzopen soepkiekens sprak ons niet echt aan.

Ach ja, uiteindelijk biedt de snelweg op zich ook genoeg spektakel. Wagens op hun dak of caravans die hun deksel verliezen, je komt wel wat tegen. Péages heb ik trouwens ook wel genoeg gezien voor dit jaar. Deze Franse melkkoeien grazen uiteindelijk best een aanzienlijk deel van je reisbudget weg. Ons stalen ros kan echter nog niet vliegen over de verschillende péages. Dat zal misschien lukken bij het volgende avontuur en Côte voiture!

caravan deksel caravan pot

vrijdag 15 juli 2011

The Yudai Mansion

Ok, ik beken! Mijn handen zijn voornamelijk gemaakt om de toplagen van een klavier te betokkelen. Toen ik ze gisteren kennis liet maken met meneer Hamer en mevrouw Beitel ontstond er een allergische reactie. Een grote dikke blein op mijn ringvinger en een kleiner exemplaar op mijn wijsvinger kwamen tevoorschijn. Ik heb ze zelfs een naam gegeven: Bart & Elio. Ik hoop in ieder geval dat die pijnlijke blaren zo snel mogelijk weer verdwijnen.

Ik ben alvast heel blij met de vorderingen en het resultaat van de "Yudai Mansion". Ik weet nog dat ik vorig jaar rond deze tijd puin zat te ruimen en nu staat er op diezelfde plek een nieuw bouwwerk. De krotterige geur heeft plaats gemaakt voor de verse geur van beton. De enige beslissing die ik nog moet nemen is welk bootje ik aan mijn aanlegsteiger ga leggen in mijn achtertuin waar de Moervaart achterloopt. Op de Navy Days, die vorig weekend plaats vonden in Zeebrugge, zag ik alvast enkele pareltjes liggen. Ik vrees echter dat het water uit de Moervaart zal lopen als er een dergelijk vehikel aangemeerd ligt.

zaterdag 9 juli 2011

De hologram-gps

Hoeveel keer heeft u uw rijexamen opnieuw moeten doen? Bij mij heeft het welgeteld drie pogingen gekost. De eerste keer was er een paaltje kamikazegewijs voor mijn auto gesprongen tijdens de befaamde maneuvers en de tweede keer had ik een oud vrouwtje voorrang verleend die van links kwam aangesnord met haar fiets. Ik vermoed dat de instructeur meer van het principe was “gas geven en ruitenwissers aan”. Het is vandaag exact tien jaar geleden dat ik de derde keer wel slaagde voor mijn rijexamen. En toegegeven, hoe langer je rijdt, hoe meer ervaring een mens opsnuift. Eén vaardigheid zal ik echter nooit ontwikkelen: oriëntatiegevoel. Waarschijnlijk was ik mijn schoenveters aan het binden op het moment dat God de vader het oriëntatiegevoel uitdeelde. Gelukkig werd op een mooie dag het navigatiesysteem ontdekt.

Als ik ooit kinderen krijg dan zal ik ze beiden Tom als naam meegeven. “Tom Tom, komen eten!”, ik verlang er al naar om op die manier hulde te brengen aan het systeem dat al zo vaak door de jungle van straten heeft geloodst. Geen idee hoe mijn voorouders het deden. Vermoedelijk moesten ze een fietser klem rijden en vragen naar de weg. Het nadeel van mijn huidige Tom Tom is dat deze met een zuignap aan de voorruit zit vastgeplakt. Soms valt dat ding met zuignap en al van de voorruit en soms is het ook best moeilijk om te multitasken. Het ene oog gericht op de weg, het andere op dat kleine ding waaruit een damestem vaak commandeert links, rechts, links, rechts.

De techniek staat niet stil en de nieuwe generatie navigatiesystemen zullen zich binnenkort aanbieden. Deze navigatiesystemen zullen de aanwijzingen op uw voorruit projecteren, eventueel aangevuld met de beste restaurants. En waarom ook niet de Facebook, Twitter-updates en foursquare check-ins van uw vrienden en familie? De hamvraag hierbij is echter waar de grens getrokken moet worden tussen veiligheid en gebruiksgemak. Het is al een wonder dat er in de winkelstraten geen zwaargewonden vallen tussen botsende smartphone-gebruikers die met hun oogbollen vastgeplakt zitten aan hun schermpjes. Misschien zou het beter zijn om hologram-versies te ontwikkelen. Een navigerende medepassagier die geprojecteerd wordt op de passagierszetel of de achterbank en u deskundig de weg wijst. Ideaal voor een extra veiligheidsgevoel en tegen een eenzaamheidsgevoel bij lange ritten. De hyacinth-bouquet downloadversie lijkt met alvast een goede suggestie, u niet?

dinsdag 5 juli 2011

Google + Gedachtesprongen

“There’s always room for some more”. Als het gaat om een lekker dessertje na een goed vullende maaltijd, dan zal dit in vele gevallen wel kloppen. Wanneer het gaat om een zoveelste nieuw social media-platform dan is er doorgaans van watertanden weinig sprake meer. Zo lanceerde Netlog een paar weken geleden nog het platform Ekko. Wegens tijdsgebrek heb ik de invite zelfs nog steeds niet geactiveerd. Vorige week werd Google + dan weer gelanceerd, waarmee Google het vuur aan de schenen wil leggen van Facebook. Alvast enkele gedachtesprongen:

1. Het eerste wat me opviel bij aanmelding was dat Google + naast man en vrouw ook nog oog heeft voor andere geslachten. Diversiteit is altijd leuk

2. Minder leuk is dat Google + verbinding maakt met Picasa. Per vergissing heeft ondergetekende een aantal albums verwijderd en bijgevolgd zijn een groot aantal Blogger-foto’s van de aardbol verdwenen.

3. Google + werkt met “kringen” waar je mensen in kan steken die al dan niet bepaalde delen van je profiel zien. In tegenstelling tot Facebook ga ik de “heksenkring familie” leeg houden. De cartoons en filmpjes rond het gebruik van deze “circles” duiken trouwens alvast in grote getalen op.



4. Grappig om te zien dat Mark Zuckerberg alvast de meeste volgers heeft op Google +, de oprichter van Facebook ziet er echter geen graten in.

5. Er zijn nog niet veel Google + tools bekend. Vandaag werd ik met de eerste eenvoudige tool geconfronteerd, namelijk eentje om een verkorte url met de username aan te maken: http://gplus.to
De grootste hamvraag is echter waar ik echter de tijd in hemelsnaam ga vinden om dit allemaal up to date te houden? Gaat een social media-secretaresse waarover ik vorig jaar nog blogde echt realiteit worden? Ga ik Google + nog gebruiken in de toekomst en gaat het dé geduchte concurrent worden van Facebook. Geen idee! Als ik het Insites-onderzoek van vorig jaar mag geloven zijn de meeste mensen wel verzadigd. De toekomst zal het echter uitwijzen, in afwachting mag u mij alvast toevoegen: http://gplus.to/marketingyudai

zaterdag 2 juli 2011

Spammekoeken met slagroom

Het verzenden van een goede nieuwsbrief kun je het best vergelijken met het bakken van lekkere pannenkoeken. Het enige wat je moet doen is de eieren, melk en bloem vervangen door verse content, een onderwerpregel die doet watertanden en een CSS-code die het geheel een vaste structuur geeft. De bakpan mag je vervangen door een goede e-mailtool. Het technische gedeelte van een nieuwsbrief wordt echter vaak verwaarloosd, waardoor spammekoeken ontstaan die regelrecht in de vuilnisbak verdwijnen.Enkele zaken waar je op kunt letten:

1. Soms ziet de inbox van de ontvanger er uit als een waar overwinningsslagveld: “Win een iPad”, “Win een droomvakantie”, “Win een boekenbon”. Veel ontvangers willen graag enkel een lege inbox winnen. Indien ontvangers met een ongeduldige vinger op de unsubscribe link klikken, kun je enerzijds vragen om de frequentie van verzending aan te passen. In sommige – voornamelijk Amerikaanse - nieuwsbrieven zie je anderzijds ook steeds vaker pauzemogelijkheden waarbij je als ontvanger
een tijdelijke rustperiode instelt.

2. Indien je een auto koopt wil je doorgaans graag bij vrienden checken wat de reputatie is van de garage. Wanneer je nieuwsbrieven verzendt, geldt in feite hetzelfde principe van “reputation management”. Je kunt aan de hand van verschillende gratis tools zoals Senderscore.org nagaan wat de betrouwbaarheid is van het gebruikte ip-adres bij verzending.

3. Zoals een bakker zijn brood bakt voor de smaakpapillen en de operazanger zijn noten deskundig kraakt voor de trommelvliezen, zo wil de marketeer dat zijn nieuwsbrief een streling voor het oog vormt. Het ergste wat er kan gebeuren is dat de nieuwsbrief geen publiek heeft of dat je enkel spamadressen heb verzameld. Om dit laatste te vermijden gebruik je bij de inschrijvingsmodule best een dubbele opt-in procedure en een captcha, een test om na te gaan of er al dan niet sprake is van een menselijke gebruiker.

4. Eén van de belangrijkste statistieken die je in het oog moet houden is de delivery rate. Het is een indicatie van de gezondheid van je database. Indien het e-mailadres van een bedrijf een hard bounce oplevert kun je het vervangen door een privé emailadres of andersom. Tenminste als je daarover beschikt. Anders is het een idee om een keer per jaar een update-postkaart te sturen naar alle adressen waar je e-nieuwsbrief niet geleverd wordt. Zo houd je je database gezond. In elk geval screen je best geregeld het overzicht van die onbereikbare adressen. Zo detecteer je snel of je door bepaalde providers als Gmail, Yahoo of Telenet geblokkeerd wordt.

5. Hotmail experimenteert momenteel druk met zogenaamde wegwerpadressen. Hotmailgebruikers zouden via hun bestaand account tot vijftien tijdelijke e-mailadressen kunnen creëren, die gekoppeld zijn aan hun inbox. Eén van de toepassingen is dat mensen minder schrik hoeven te hebben om in te tekenen op bijvoorbeeld nieuwsbrieven. Enerzijds ziet de verzender het hoofdadres niet en anderzijds kan in het geval van spam het wegwerpadres gewoon verwijderd worden.

Volgens webmonitordienst Pingdom stuurden we in 2010 met zijn allen 107 biljoen e-mails. Bijna 90% ervan kun je bestempelen als spam. Sommigen voorspellen daarom al jaren dat het gratis verzenden van e-mails plaats zal moeten maken voor een betalend systeem. Volgens anderen waaronder Facebook-oprichter Mark Zuckerberg is e-mail ten dode opgeschreven door de traagheid en beperkte interactie. De toekomst zal het wellicht uitwijzen. In ieder geval is het posten van je nieuwsbrief op social media als Facebook, Linkedin en Twitter geen overbodige luxe.

Dit artikel verscheen eerder in het vaktijdschrift DMUpdate.

woensdag 29 juni 2011

De Smaakgestapo

Het moet een saaie dag geweest zijn in de oertijd toen op een bepaald moment een wannabe Picasso een stuk houtskool oppakte en op het behangpapier van de grot begon te kladden. Sommigen zullen met een neanderthalerbakkes vol bewondering en kwijl hebben toegekeken, anderen zullen jeukende handen hebben gehad om het brouwsel met een stenen knuppel te bewerken. En zie daar, kunst en kunstkritiek werden geboren op die welbepaalde dag. Ook vandaag nog liggen de meningen over kunst soms mijlenver van elkaar verwijderd.



Vandaag kwam ik twee kunstvormen tegen en slechts eentje kon me echt bekoren. De eerste was een graffitiwerkje, een televisie met daaronder de boodschap “weapon of mass distraction”. Ik kan me volledig scharen achter de dubbele betekenis van dit piepklein kunstwerkje. Het tweede kunstwerk van de dag zou ik graag sorteren onder kleuterkunst voor beginners. Geen idee van wie de plotselinge drang is gekomen om kunstwerkjes te etaleren op de muren voor mijn bureau. Toegegeven, de muren waren grijs en konden best opgefleurd worden, maar een lelijk wijf ga je ook niet bedekken met een plasiek zak van de Zeeman om het uitzicht te verbeteren. Het kunstwerk doet mijn maag keren.

Ik speel al langer met het idee om een wetsvoorstel in te dienen voor de oprichting van een smaakgestapo die alle lelijke kunst ritueel verbrandt. Helaas en misschien ook gelukkig voor de mensheid heb ik de waarheid niet in pacht! Misschien begint u net als de nederthaeler wel spontaan te kwijlen vol bewondering als u mij komt bezoeken en het schilderij ziet hangen, maar ruimt u daarna alles wel netjes op om glijpartijen te vermijden. Een kunstheup kan me evenmin bekoren.

dinsdag 28 juni 2011

I Love #Lacrosse

We staan er niet altijd bij stil maar eigenlijk zie je je collega's meer dan je eigen partner of kinderen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zit je als batterijkippen op elkaar geperst om een productief ei te leggen. Dat daar soms wat scheef gekakel en onderhuids pikgedrag bij komt kijken hoeft vaak geen betoog. Op mijn marketingafdeling valt dit gelukkig redelijk goed mee. Om de marketingmachine nog beter te smeren stond er gisteren en vandaag een tweedaagse teambuilding op het menu. Naast de traditioneel verplichte "Sterkte-Zwakte" analyses, was er gelukkig ook nog plaats voor luchtige momenten.

Op het strand van Cadzand maakte ondergetekende kennis met een sport waarvan ik zelfs het bestaan niet wist: Lacrosse, een balsport waarbij elke speler een stick (crosse) met aan het uiteinde een netje draagt waarin hij/zij de bal houdt. Het spel bestaat al honderden jaren als ik de onderstaande video mag geloven. Door het ondraaglijke hete weer hebben we het spel echter maar een tiental minuten gespeeld. Als ik een cornetto was geweest dan hadden mijn nootjes  immers vermoedelijk tegen het zand geschuurd. Het smaakt in ieder geval naar meer!

maandag 20 juni 2011

De ruige ruienwandeling

Meer stilstaan bij dagdagelijkse dingen, dat zouden we meer moeten doen. Zo staan we bijvoorbeeld niet tot nauwelijks stil bij alle zaken die we door het keelgat van onze toilet spoelen. We bedekken het goedje hooguit met een wit dun velletje als ware het een slachtoffer van een tunnelongeval. Zonder afscheidsdienst of dankwoord drukken we op de doorspoelknop. Waar het heen gaat en of het reisziek zou worden, het zal ons een worst wezen. Door mijn Antwerpse Ruienwandeling zondagmiddag is er aan deze onverschilligheid een bruusk einde gekomen.

De gids van dienst was Jef, een man die als een overvolle regenton overliep van enthousiasme over het middeleeuwse rioolnetwerk van Antwerpen. De wandeling begon met een kleine boottocht om de beenspieren nog niet onmiddellijk te vermoeien en natte knieën te vermijden. Wat volgde was een wandeling doorheen de onderbuik van de stad, gespeisd met weetjes en annekdotes. Ik had me op voorhand een eentonige stinkende lange saaie koker voorgesteld waar de duisternis met de skepter zwaaide. De Antwerpse ruien worden echter gekenmerkt door verschillende soorten gewelven die als legoblokjes in elkaar zitten vastgeknoopt. Ook de breedte varieert van stuk tot stuk. In de middeleeuwen moesten de burgers immers zelf hun eigen stukje rui overkappen. Zo kozen de Jezuïten van de Bartholomeus-kerk voor dure leisteen zodat diegenen die onder hun kerk voeren ook duidelijk wisten dat ze zich onder heilig gebied bevonden. Diegenen die met vlotten onder de ruien voeren tijdens de middeleeuwen zullen de etymoligische oorsprong van het begrip “op uw kop laten schijten” trouwens  ook beter verstaan dan wie ook. Waar je als bezoeker van de Antwerpse ruien hooguit in wat modder moet wandelen, lieten de middeleeuwse Antwerpenaren hun gevoeg gewoon in de ruien vallen. De plastieken afvoerpijpen met regenwater en huishoudelijk afval bestonden immers nog niet. Een stinkende brei vol ziektekiemen moet  als een dodelijke lavastroom onder de huizen van de Antwerpenaren hebben gestroomd. De ratten, spinnen en pissebedden zullen er minder om klagen. Voor hen is het al eeuwen lang een luxeresort met vloeibare champagne.

In de Antwerpse ruien zijn er ook enkele tentoonstellingen die de geschiedenis in beeld brengen, gaande van epidemie-overzichten tot de ruien als decor voor strips, boeken en televisie. Eenmaal terug boven merk je op het straatbeeld eigenlijk weinig van de ruien. Ik heb er vermoedelijk al duizenden keren onbewust bovengelopen, maar nooit stilgestaan bij het uitgebreide mollennetwerk dat zich onder mijn voeten bevond. Ik weet zeker dat wanneer ik in Antwerpen nog eens op de doorspoelknop druk, ik in gedachten het traject nogmaals zal beleven.

dinsdag 14 juni 2011

I Love Alison

affiche Alison

Ik heb nooit goed begrepen waarom winkels massaal hun deuren sluiten als de meesten juist een vrije dag hebben. Aangezien we gisteren weer werden getroffen door een dergelijke dag vol commerciële omgekeerde logica, ontvouwde zich het idee om wat vers gesneden cultuur op te snuiven. Het werd de virtuele rondleiding Alison in de Gentse Sint-Pietersabdij? Gewapend met koptelefoon en een klein en dik uitgevallen prehistorische iPad vertelde en speelde Daan Hugaert het verhaal van broeder Alison. De monnik met rost hippie-kapsel tracht samen met de bezoekers het geheim te ontrafelen achter de dood van medebroeder Raphael. In elke ruimte wordt er halt gehouden om dieper in te gaan op de geschiedenis van de Sint-Pietersabdij. Ik vond het persoonlijk de moeite om op een dergelijke speelse manier de vertrekken te ontdekken van een monument waar ik al honderden keren ben voorbijgewandeld.

Het enige nadeel van de namiddag was de bediening in De kleine Comptoir, de bistro die zich op het binnenplein van de abdij bevindt. De serveuse had al haar lachspieren ingeslikt en had spastische neigingen van onvriendelijkheid. Indien de Fransen nogmaals de Sint-Pietersabdij zouden binnenvallen zoals tijdens de Franse Revolutie, dan zou ik haar graag willen opgeven om de werking van de guillotine te testen.

woensdag 8 juni 2011

Sprookjesachtige slettenwandeling

Zoals een kok peper en zout toevoegt aan zijn recepten om de gerechten wat meer smaak te geven, zo kan je je wandelingen ook extra kruiden. Je hebt mensen die de wandelstokken bovenhalen om aan nordic walking te doen, je hebt er die de hond op sleeptouw nemen. Themawandelingen spreken mij persoonlijk het meest aan. Zo deed ik twee jaar geleden tijdens de Gentse Feesten nog de merkwaardige bomenwandeling in de Gentse binnenstad. Ik had nooit gedacht dat de bomen soms zo'n diepe geschiedkundige wortels hebben.

In Antwerpen was dit weekend de spookjeswandeling aan de beurt. De nadruk lag eigenlijk eerder op de vertelsels dan de wandeling zelf aangezien een slak in een rolstoel ook best had kunnen volgen. De gids kon de spooklegendes van onder andere Lange Wapper, Jan Zonder Vrees, Mie De Dulle en Cornelius Guldentop echter zo entertainend brengen dat de trommelvliezen extra gemasseerd werden. De volgende wandeling is trouwens ook al gepland: Een ondergrondse wandeling in Antwerpen.



Ik ben eigenlijk benieuwd of ze in Antwerpen ook een slettenwandeling gaan organiseren zoals ze dat afgelopen weekend in Amsterdam hebben gedaan. Er werd al wandelend gedemonstreerd tegen het korset van de heersende seksuele Nederlandse moraal. Mijn latex-pakje ligt alvast klaar voor de Vlaamse variant.

zondag 1 mei 2011

De schulp der schaamte

Ik heb me al meermaals de vraag gesteld waarom zoiets kostbaar als een menselijk leven zo fragiel in elkaar zit geknutseld. Afgelopen week mocht ik dit aan de lijve ondervinden. Een simpele bukbeweging en plotseling leek het alsof er Guantanamo Bay gewijs duizend volt door mijn kathedraal van een lijf werd geperst. Het enige wat ik na een paar seconden nog voelde waren de resten van een nasmeulend boskapelletje. Mijn rug gloeide al een kachel en het bouwwerk plooien werd onmogelijk. Aangezien mijn huisdokter op dat moment vermoedelijk nog aan het nagenieten was van haar paaseieren moest ik mij tevreden stellen met de huisarts van wacht: Dokter Paf. De man noemt natuurlijk niet zo, maar hoe noem je anders een arts die in zijn praktijk 3 pakjes sigaretten op zijn bureau heeft liggen en voortdurend sigaretten zit te roken terwijl hij een briefje klungelig uit zijn pen perst. Ik vond het ongehoord en liefst van al had in een brandende sigaret suppositoir gewijs in zijn achterste geperst. Helaas kon ik mij moeilijk bukken door mijn rug.

Ach wat is het allemaal toch relatief. Toen ik afgelopen dinsdag naar een reportage zat te kijken op Koppen naar aanleiding van de ramp in Tsjernobyl dan kon ik alleen maar vaststellen dat alles erger kan. Duizenden kinderen sterven immers jaarlijks nog in het getroffen gebied omwille van de straling. Een onzichtbaar spook dat misschien nog honderden jaren zal rondzweven. Kinderen zonder handen, tumoren die als paddestoelen op het lichaam groeien, kinderen wiens glimlach en toekomst werd gestolen. Ik werd er stil van. Vele kinderen konden niet geholpen worden wegens het gebrek aan financiële middelen. Ik mocht en kon daarentegen voor 30 euro gaan shoppen om het tijdelijk lijden zo aangenaam mogelijk te laten verlopen: een cocktail van huisbereide Dafalgan en Meloxicam, afgewerkt met verse Myolastan op een bedje van Voltapatch! Het enige wat ontbrak was een opblaasbaar verpleegstertje om het allemaal deskundig toe te dienen. De gedachte maakte me nederig en kwaad. Het deed me in mijn schulp kruipen van schaamte.

dinsdag 5 april 2011

De smaak van krantenletters

Iedereen heeft op zondagochtend wel zijn of haar eigen ritueel. Er zijn er die die hun zonden hopen te deleten tijdens de zondagsmis, anderen staan met een zuur gezicht aan te schuiven bij de bakker en nog anderen pijnigen zichzelf door de politieke nonsens van de Zevende Dag te trotseren. Ik houd er persoonlijk van om de krant uitgebreid te lezen op zondag. De geur van verse inkt smaakt beter dan duizenden croissants.  [lees verder op Dmplaza.be]

woensdag 30 maart 2011

Ceci n'est pas un marketeer

"En wat doe jij nu voor werk," vroeg tante Leontine op het verjaardagsfeestje van nonkel Gérard. "Ik ben marketeer tante". "Allez serieus, is dat dan een echt beroep en wat doe je dan heel de dag?" Ik weet niet of u dergelijke conversaties al hebt moeten ondergaan, maar bij elk familiefeestje heb ik het wel aan mijn marketingbeen. Het lijkt een beetje op buitenspel uitleggen. De komst van de nieuwe media maken het er trouwens niet eenvoudiger op. Je laat de woorden Facebook en Twitter vallen en iedereen denkt dat je heel de dag Farmville of Angrybirds zit te spelen en tweets van alle celebrities zit te lezen met schuim op de lippen.

De hamvraag die ik me onlangs stelde is of de traditionele marketeer met de vaste jobomschrijving (webmarketeer, direct marketeer, e-marketeer, etc.) nog bestaat/zal bestaan in de toekomst. Evolueren we naar generalistische marketeers die alles kunnen (web, direct marketing, social media) of is juist het omgekeerde het geval en wordt alles juist te specialistisch en krijgen we gespecialiseerde twittermarketeers, facebookmarketeers, etc op iedere marketingafdeling. Hoe zit het in jullie organisatie? Heeft iedereen zijn specifieke kennis of vloeien de competenties in elkaar over?

PS: houd zeker het volgende nummer van DMUpdate in de gaten dat eveneens dieper ingaat op de omschrijving van "dé marketeer".

dinsdag 1 maart 2011

Ssst…. Hier rijpt een regering

We zijn in België ondertussen de digitale geschiedenisboeken ingedoken met de (voorlopig) langste regeringsvorming allertijden. Dat is ook begrijpelijk. Als de dappersten aller Galliërs iets doen, dan doet ze dat goed. Elke dag brengen de media – soms kort, maar vaak veel te lang - verslag uit van het feit dat het weer eens “bijna” niet gelukt is. Je kan het best vergelijken met een gynaecoloog die bij elke consultatie tegen een patiënte zegt dat ze bijna half zwanger is. Als kijker en burger word ik eerder geïrriteerd door de media dan door het politieke getouwtrek. Als een vergrootglas zitten de media boven de politieke mierenhoop alles te vergroten en bij momenten te verhitten. Van mijn universitaire carrière heb ik zoveel jaar na datum voornamelijk de paradoxale theorie van het nachtoog van filosoofprofessor Erik Oger onthouden: Wie direct op zijn doel afgaat, schiet er net daarom vaak aan voorbij! Mijns inziens is het perfect toepasbaar op de Belgische politieke impasse.


De paradox van het nachtoog

Kent u het vreselijke gevoel dat je zo hard je best doet dat het niet lukt? Je ligt in bed en je verplicht jezelf om in slaap te vallen. Hoe harder je probeert en als een losgeslagen schip in bed zit te woelen, hoe moeilijker het wordt. Als ik u zeg dat u niet aan een roze olifant mag denken, dan durf ik te wedden voor een bak Heineken - het mag natuurlijk ook een bak echt Belgisch bier zijn - dat u nu aan een roze olifant zit te denken. Hebt u ooit al eens succesvol een trap opgelopen? Tuurlijk wat een domme vraag, maar hebt u het ooit al eens geprobeerd terwijl duizenden mensen onderaan de trap zitten te roepen “zie dat je niet valt”. De kans dat u valt is paradoxaal genoeg vrij groot. Hetzelfde mechanisme gebeurt nu bij de politici die een regering trachten te vormen terwijl de media als aasgieren op de trappen zitten te wachten en constant vragen “is het gelukt”. De Belgische politici willen zich te hard manifesteren en inspannen waardoor hun harde inspanningen paradoxaal genoeg nooit hun doel bereiken.

Habemas Fritas

Kunnen we uit deze impasse geraken? Maar ja natuurlijk! Iedereen die nodig is om een regering te vormen moeten ze voor mijn part in volledige afzondering opsluiten in een ruimte. Voor mijn part is dat een vakantiehuis op het Griekse Chersonissos. De kelder van het parlement is ook een optie met de slogan “Ssst…. Hier rijpt een regering” boven de kelderdeur. Je kan het een beetje vergelijken met de verkiezing van een nieuwe paus. Eénmaal de beslissing is gevallen zal er een frietwolk door de schouwen van het parlement worden gejagen. De frietrevolutie is ten einde, lang leve de regering.

woensdag 23 februari 2011

The digital monsters of Loch Ness

What if I told you that the pope is getting married tomorrow with the man of his life or that Elvis and Michael Jackson are still alive and kicking, you would probably call me insane. If I tweeted on the other hand that Starbucks is giving away free drinks today, you would call me a hero and retweet this information. Nobody – or perhaps a few clever tweeps – would check this information. Hundreds of people would immediately go to Starbucks and demand their free drinks. Though, after a few minutes happy faces would fade away when the hunger for free coffee makes place for reality. Starbucks could eat – or in their case drink – me alive. My successful hoax caused damage to the Starbucks image. Though, Starbucks wouldn’t be the first. [continue reading my blogpost on the Conversation Manager].

zondag 23 januari 2011

Houd uw gleufke proper

Indien bomen op een dag zouden kunnen praten over direct marketing, zullen ze vermoedelijk geen liefkozende woordjes uit hun takken schudden. Velen hebben immers tijdens één of andere dm-actie wel enkele familieleden verloren. Reden genoeg voor het Gentse Milieufront om de papieren koe bij de hoorns te vatten. Ze trekken ten strijde tegen alle bedrijven die de anti-reclamesticker negeren en de Gentse brievenbusgleuven blijven terroriseren. Ze roepen iedereen dan ook op om een klacht in te dienen bij de dienst milieutoezicht. Bij een eerste klacht worden de boosdoeners enkel met een groene vinger gewaarschuwd, bij een derde inbreuk kunnen ze een administratieve boete krijgen van €60 per vaststelling. Vooral de pizzaboeren worden hierbij in het vizier genomen.

Dit laatste is wel een jammere zaak want de kartonnen reclamefolders smaakten - toen ik in een ver verleden nog in Gent woonde - doorgaans even lekker als de pizza's zelf. Gratis sampling van de burger ontnemen zou een schending tegen de menselijkheid moeten zijn. In ieder geval had ik het Gentse Milieufront aangeraden om de muziekgroep Laïs te vragen het liedje "Houd uw kanneke proper" te veranderen in "houd uw gleufke proper". Zou dat geen ideaal strijdlied zijn? Tot slot ook nog een kleine oproep aan de Groenen om mij geen dubbele brochures op te sturen naar het verkeerde adres. Ook ik wil een proper gleufke.

dinsdag 18 januari 2011

De digitale pater

Het piepende geluid van krijt dat passioneel over een bord streelt. Voor sommigen brengt het mooie schoolherinneringen naar boven, voor anderen is het alsof de duivel na al die jaren terug op je trommelvliezen plast. Voor mij lijkt het alleszins een eeuwigheid geleden dat meester Peter me in het eerste leerjaar leerde rekenen. Met een zelf geknutselde lichtkast probeerde hij zijn lessen zo didactisch mogelijk te maken. Ik hield van die lichtkast en misschien is op die manier wel mijn liefde voor data en cijfertjes gegroeid. De tijden zijn echter veranderd en de oude lichtkast van weleer zal vermoedelijk zijn laatste dagen op een zolderkamer of een stort doorbrengen. Ik denk dat het er vandaag de dag trouwens een beetje moderner, een beetje meer high tech aan toe zal gaan in de scholen. Niet?

Social media maagden

Volgens een onderzoek van de Hogeschool West-Vlaanderen - de provincie die blijkbaar ook miss Belgiës kweekt in één of ander laboratorium - mag er alleszins iets meer gebruik gemaakt worden van Facebook, Twitter en andere social media. Volgens de West-Vlaamse onderzoekers is het paradoxaal dat leraren in opleiding vergroeid zijn aan hun iPhones, iPods en andere voorwerpen waar een i voorplakt, maar deze multimediale wereld verlaten zodra ze voor de klas staan. Het krijt is nog steeds heer en meester. Zo heeft amper 58% van de onderzochte scholen een digitaal bord waarvan slechts 24% het ook daadwerkelijk hanteert. Youtube wordt in 53% van de gevallen gebruikt. De andere social media moeten beteuterd aan de schoolpoort staan wachten. Misschien wordt het hoogtijd dat we onze jeugd wat meer digitaal opvoeden. In december publiceerde Eurostat namelijk een onderzoek naar social mediagebruik bij Europese jongeren. In de leeftijdscategorie 16 tot 24 jaar posten gemiddeld 80% van de jongeren wel eens zaken op chatsites, blogs en sociale netwerken. België bengelt met een gemiddelde van 70% bijna onderaan de Europese lijst in deze leeftijdscategorie.

Bovenal bemin één privacygod

Moeten leerkrachten nu massaal hun krijt inslikken en hun boekentas vullen met alle gadgets die beginnen met de i van immanente hulpmiddelen? Moeten leerkrachten de jongeren van kleinsaf aan leren Facebooken, Twitteren of te Flickren? Als ik de verhalen van sommige leerkrachten in mijn nabijheid hoor moeten ze werken met zeer verouderd materiaal. Het opstarten van een PC duurt soms langer dan het volledig beluisteren van een album van Justin Bieber, van een kwelling gesproken. Het investeren in goed didactisch materiaal zou alleszins een eerste stap voorwaarts zijn. Zouden de lessen Frans, geschiedenis, Engels, enzovoorts vervolgens gebruik moeten maken van social media? Ik ben geen pedagogisch expert om te gaan beweren dat dit beter is of juist niet. Ik zie wel een belangrijke taak weggelegd voor het onderwijs om het vak privacy te geven in het lager en middelbaar onderwijs.

Moeder Theresa bestaat niet

Daar waar we vandaag de dag geconfronteerd worden met een waterval aan misbruiken die aan het licht komen door priesters, paters en ja zelfs nonnen, zou het goed kunnen dat deze huidige generatie jongeren het slachtoffer kan worden van digitaal misbruik: cyberpesten, datadiefstal, afpersing, het rijtje is vrij lang. Het zal niet de eerste keer zijn dat zoon-of dochterlief stript voor de webcam en daarna afgeperst wordt, het zogenaamde webcambushing. In dat verband is het zeer recente onderzoeksrapport ‘Risks and safety on the internet: The perspective of European children’ verhelderend omdat het een blik werpt op het onlinegedrag van Europese jongeren en de eerder vermelde gevaren [download onderzoeksrapport]

Het misbruik kan mijns inziens echter ook minder opvallend gebeuren. Zoals kinderlokkers lollies gebruiken om kinderen te verleiden, zo gebruiken sommige gewiekste firma’s gratis gadgets om de data te ontfutselen van jongeren. Een mooi voorbeeld daarvan is mijns inziens de actie gratisfietslicht.nl. Wie op de website GratisFietslicht.nl zijn persoonlijke gegevens achterlaat krijgt een gratis fietslampje, maar tekent - doorgaans onbewust - ook in op een waterval aan commerciële boodschappen. Klikken op de link 'algemene voorwaarden' is nu eenmaal niet cool en daar staat het nogthans duidelijk vermeld. Het gaat trouwens niet alleen om materiële voordelen, vaak worden ook zonder nadenken apps geïnstalleerd op Facebook en Twitter die betaald worden met persoonlijke data. Men gaat echter doorgaans nooit zomaar iets weggeven, Moeder Theresa bestaat niet meer [lees volledige blogpost].

De Orde van Vlaamse Balies heeft twee jaar geleden een ludieke actie gelanceerd op Netlog om het belang van voorwaarden en disclaimers onder de aandacht te brengen. Het zou de taak kunnen zijn van het onderwijs om deze gezonde kritische reflex aan te leren. Enkel op die manier zullen jongeren de digitale paters met slechte bedoelingen kunnen onderscheiden van de rest en hun diepste digitale draai op een veilige manier kunnen ontdekken.

Dit artikel verscheen eerder ook op De Tijd

zondag 9 januari 2011

Moeder Theresa bestaat niet

Gingen uw oogjes ook flipperen als een enthousiaste flipperkast als u bij de bakker als kleine jongen of meisje een snoepje kreeg van de plaatselijke bakker? Bij mij  wel en bij deze was het geheime en snode plan van de bakker geslaagd want die wist natuurlijk dat ik elke keer ging zagen bij mijn moeder om te stoppen bij zijn bakkerij in plaats van zijn concurrent. Pas jaren later begreep ik dat dit ook de reden was dat de kerk gratis hosties uitdeelt. Wie gratis dingen weggeeft doet dit doorgaans met een bijbedoeling, Moeder Theresa bestaat helaas niet.

Vandaar dat ik steeds een beetje argwanend ben bij de weggeefpolitiek van bepaalde zaken. Zo denk ik doorgaans twee keer na als ik gratis applicaties koppel aan mijn Facebook, Twitter en iPhone. Gisteren las ik in de krant dan weer dat de website "GratisFietslicht.nl" een groots succes is. Wie op de website GratisFietslicht.nl zijn persoonlijke gegevens achterlaat krijgt een gratis fietslampje, maar tekent - doorgaans onbewust - ook in op een waterval aan commerciële boodschappen. Klikken op de link 'algemene voorwaarden' is nu eenmaal niet cool en daar staat het nogthans duidelijk vermeld.
"Men gaat akkoord met het mogen mailen van aanbiedingen van Gratis Fietslicht en haar aangesloten partners naar het door u opgegeven e-mailadres met inachtneming van de geldende regels op het gebied van het versturen van mailings / nieuwsbrieven. Alle mailings van Gratis Fietslicht zijn voorzien van een opt-out link voor het afmelden van de diensten en services van Gratis Fietslicht. Met het afmelden voor het ontvangen van de mailing vervalt iedere aanspraak op de gratis producten en diensten van Gratis Fietslicht."

Volgens de FOD Economie zijn dergelijke praktijken volkomen legaal in België en Nederland aangezien je zelf expliciet je toestemming hebt gegeven. Doorgaans worden je adresgegevens dan doorverkocht aan nieuwe listbrokers en zo kost je dat ene gratis lampje een deel van je privacy. Wees dus een iets groter licht dan de gemiddelde consument en onthoud gewoon dat Moeder theresa niet bestaat!

woensdag 5 januari 2011

Cinematografische datacocktails

Er zijn in mijn leven twee grote passies die op het eerste zicht weinig met elkaar te maken hebben. De ene betreft het lezen van boeken rond 'data & privacy'. Wat een saaie sul hoor ik u al denken! Er bestaan echter boeken over dit thema die boeiender zijn dan menig televisieprogramma of de soap "Hoe vorm ik een regering". Zo ben ik momenteel bezig aan het intrigerende boek 'Delete: The virtue of forgetting in the digital age' van Viktor Mayer-Schönberger. De andere passie is cinematografie. Wanneer deze twee passies echter vermengd worden met elkaar, ontstaat een cinematografische datacocktail waarbij ik geniet van elke druppel.'Enemy of the State' en 'The Net' zijn mijns inziens twee topfilms waarbij privacy en data de hoofdrol spelen. Vooral de thriller The Net met Sandra Bullock is intrigerend omdat het aantoont hoe de aan-en afwezigheid van paspoort en identiteit ons leven kan beïnvloeden. Ik vroeg me af of er nog dergelijke films bestaan?