woensdag 27 juli 2011

Verleid me verdomme!

Waar zou de mensheid zijn zonder marketing? In de eerste plaats zou dit al betekenen dat ik op zoek zou moeten naar een echte job. Misschien dat ik een aangeboren talent heb voor kantklossen, maar voorlopig is mijn liefde voor het marketingvak nog net iets te groot. De hamvraag die me zo boeit is of marketing een meerwaarde biedt aan het hele economische marktgebeuren. In principe niet. Een wasmachine gaat heus niet witter wassen, een auto rijdt niet sneller of veiliger. Ook voor de ongefortuneerde dames onder ons is dit slecht nieuws. Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding. Marketing maakt het product ook alleen maar duurder want mensen zoals ik zijn helaas geen liefdadigheidsinstellingen. Erger nog, consumenten worden zwaar in het zak gezet door de marketingboys. Het volgende artikel bewijst dit trouwens. Merken blijven even duur maar de verpakking slinkt of het recept wordt strategisch gewijzigd. Hetzelfde pak fruitsap geeft je een glas minder te drinken dan de week voordien en smaakt meer naar afwaswater dan vers geperste appelsienen. Verborgen inflatie is iets dat me persoonlijk nog niet eerder was opgevallen, maar blijkbaar bestaat het.

Maar marketing geeft het leven ook meer kleur. Winkelcentra zijn paradijzen geworden, een plopsaland voor volwassenen. Producten in allerlei kleuren en combinaties die op onze hersenen inwerken als lsd-pillen. Personeel dat vluchtige sociale relaties met ons aanknoopt alsof we al jaren popsterren zijn. Direct marketingbrieven doen de eenzaten heropleven alsof het liefdesbrieven zijn. Radioreclame spoelt de slechte muziek door die als hete olie in onze oorgaten wordt gegoten. In de bioscoop kan je langer van je geld genieten door de boodschappen die op je worden afgevuurd. Meer actie voor hetzelfde geld. Spam geeft ons een reden om onze mailbox te openen en de euforie te beleven dat iemand ons een mailtje heeft gestuurd. Pagina grote advertenties doen ons een slaak van verluchting blazen dat journalisten de krant niet verder opvullen met deprimerende boodschappen uit het politieke landschap. Billboards en affiches aan bushokjes doen ons even vergeten hoeveel lelijke mensen er toch rondlopen op straat. Zeg nu nog eens dat marketing geen nut heeft. Ik wil verleid worden verdomme!

dinsdag 26 juli 2011

De Côte Voiture (part I) *

Dag 1: De sleurhuttenparade

"Aux enfants de la patrie, le moment des Vacances est arrivé." Elk jaar lijkt er wel een automatische wekker in ons achterste af te gaan die de vakantiemicrobe uit zijn winterslaap doet ontwaken. Aangezien Nederlanders geen maaltijdcheques of vakantiegeld kennen, worden ze jaarlijks op bevel van koningin Beatrix uitbetaald in Goudakaas en sleurhutten (caravans). Op onze weg naar het Zuiden van Frankrijk werden we dan ook meermaals geconfronteerd met heuse sleurhuttenparades. Het enige wat eigenlijk ontbrak om deze Hollandse invasie naar het Zuiden van Frankrijk kracht bij te zetten waren Hollandse schlagers en bitterballen met een kwakje mosterd.

Dit laatst vernoemde ingrediënt hadden we eventueel in Dijon kunnen gaan halen waar we de eerste nacht verbleven. De stad heeft echter evenveel inhoud als een uitgelepelde pot mosterd. Misschien zat onze zondagse arrivering er wel voor iets tussen waardoor de rolluiken van de winkeltjes keurig gesloten bleven. Hotel Mercure in Dijon is daarentegen wel een aanrader qua prijs/kwaliteit en is daarmee de vier mosterdsterren meer dan waard.

Dag 2: Les Fêtes Gantoises

Terwijl de Gentse Feesten ook zonder mij voortboeren, voelde ik als ex-Gentenaar de Freudiaanse onbewuste dwang om dit gemis te compenseren. Alvorens in rechte lijn van Dijon naar Cannes te bollen besloten we daarom halt te houden in Avignon, bekend om het straattheater in de maand juli. Het mag gezegd worden, Avignon is een stad om verliefd op te worden. 'La cité des papes' is trouwens niet alleen bekend omwille van de halve brug met bijhorend liedje, maar ook omwille van de talrijke kleine steegjes met diverse winkeltjes. Aangezien ik een bejaarde dertiger ben en nog net geen kunstheup nodig heb, werd de benenwagen ingeruild voor het toeristentreintje om deze smalle straatjes te verkennen.Geen idee welke Hollandse troela daarbij de vertaling moest inspreken van de audiogids, maar het staat wel vast dat ze dit gedaan heeft onder de deskundige en coachende begeleiding van haar twee collega's Jack Daniel en Bloody Mary. Haar stem was zo slaapverwekkend dat een gevaarlijke coma-toestand zich bijna opdrong.

Dat het straattheater alomtegenwoordig is in de straten van Avignon hoeft geen betoog. In de hoofdstraten verdrongen de affiches elkaar en de ronselaars - uitgezonden door de diverse theatergezelschappen - leken wel tippelhoertjes in carnavalmodus. Ik had graag langer gebleven maar de côte d'azur laat niet op zich wachten. Avignon "I ll be back"


(*) PS: De titel van deze blogpost is ontsproten uit het brein van mijn reisgezel RVH, die daarmee aantoonde over evenveel copyright skills te beschikken als autoskills. We gaan daar nog van horen!

De Côte Voiture (part II)

Dag 3: Salade Nicoise

regen in Nice
"Merde" Dat was het eerste woord dat door mijn hoofd flitste toen ik de gordijnen van het hotel opende. De regen viel met bakken uit de lucht. Het leek alsof de Franse weergoden kilo's ajuinen zaten te pellen en hun tranen de vrije loop lieten gaan. Blijkbaar zijn ze zoveel waterpret niet gewoon aan de Côte d'Azur want de autorit naar Nice leek wel de langste autorit uit mijn geschiedenis. Wat volgens Google Maps amper dertig minuten zou mogen duren, nam meer dan twee uur in beslag. Misschien zat het absurd hoog aantal verkeerslichten daar ook wel voor iets tussen. Was het uiteindelijk de moeite? Buiten de winkels op de Rue Jean Médecin heeft Nice mijns inziens weinig te bieden op een regenachtige dag. Genieten van een salade Nicoise zegt u? Nee bedankt, mijn smaakpapillen krijgen epileptische stuiptrekkingen als ze in aanraking komen met tonijn. Ik kom nog wel eens terug als de zon schijnt!


Dag 4: Jetset op de Croisette

Naar Cannes trekken zonder de bekende Croisette te bezoeken is zoals de Eifeltoren overslaan in Parijs. Wie van mooie jachten houdt krijgt alvast een spontaan luxe-orgasme in de jachthaven. De ene grote schuit ligt er naast de andere te dobberen in de helderblauwe zee. Ze zouden achteraf gezien best passen in mijn achtertuin.

palais des festivals
Wat direct opvalt is het kleine zandstrand waar je hooguit tien Duitse dikke walvissen op een handdoek kwijt kunt. Bepaalde chique hotels hebben daarom vermoedelijk zelf een kleine aanlegsteiger gebouwd waar je voor amper 500 euro als een sardine in blik in de zon mag bakken. Naast deze en andere fijne vleeswaren worden de ogen ook opengetrokken door de kunstwerken van Laurence Jenkell op de Croisette. 55 vlaggen in de vorm van snoepjes versieren de Croisette. De Belgische vlag moet zich ergens in de nabijheid van het 'Palais des Festivals" bevinden maar ondergetekende kon deze nergens bespeuren. Misschien wordt dit snoepje later vervangen door een Luikse wafel en een Gentse vlaai. De verfilming van de Belgische politiek zou m.i. alvast de Palme d'Or opleveren voor tragiekomedie van het jaar.

De Côte Voiture (part III)

Dag 5: De geldschijtende ezeltjes van Monaco

Aangezien ik dit jaar een huis aan het verbouwen ben, ben ik dringend op zoek naar de figuurlijke kip met de gouden eieren of een ezeltje dat geld schijt, bij voorkeur van een Monegaskisch ras. Wie graag Ferrari's en Bugati's telt komt alvast in Monaco aan zijn trekken.Voor het casino leken de dure bolides elkaar zodanig te verdringen dat een verroeste Fiat of Renault meer aandacht genoot. Alles is relatief. Geen idee of Albert en Charlene er hun dure slee hadden geparkeerd? Waar zaten die twee kibbelende tortelduifjes eigenlijk? Een zoektocht drong zich op!

In het kasteel van de Grimaldi's hoorde ik alvast geen servies kletteren en in de kathedraal trof ik geen Albert in de biechtstoel aan."Charlene, wer bist du", scandeerde ik door de kraaknette straten van Monaco. Het enige antwoord dat ik kreeg was het geluid van drilboren en betonmolens. Monaco lijkt wel ten prooi te zijn gevallen aan een enorme expansiedrift. Voor mijn portemonnee zullen deze stulpjes niet weggelegd zijn. In een plaatselijk immokantoor deden de prijzen me even slikken. Met prijskaartjes van 2,5 miljoen tot 4 miljoen euro zou ik pas op mijn 150e op pensioen kunnen gaan. Geen idee of ik het zolang zal kunnen trekken op deze aardkloot.

Saint-Paul de Vence Saint-Paul de Vence kunst in Saint-Paul de Vence

Misschien is Saint-Paul de Vence wel meer spek voor mijn bek dan Monaco. Ik trof buiten de stadsmuren van dit ommuurde dorp ook wel een Ferrari aan, maar Saint-Paul  ademt veel meer gezelligheid uit dan Monaco. Net zoals in Avignon vormen de kleine straat met o.a. kunstgallerijtjes een spinneweb van gezelligheid. Naar verluidt zou Picasso er ook een tijdje hebben verbleven. Vermoedelijk heeft hij toen het hart gebroken van de uitbaatster van 'La Postellerie de la Fontaine'. De mondhoeken van de francaise leken op uitgelopen waterverf en haar gezucht voorziet het dorp vermoedelijk in de nodige windenergie. Of was het Albert van Monaco die haar bloempje had geplukt en zag ze vervolgens het trouwboeket aan haar neus voorbijgaan?

Dag 6: Loontje komt om zijn Beauntje

Beaune
Vertrekken in een buitentemperatuur van 27 graden en zeven uur later ergens toekomen waar het tien graden kouder is voelt aan alsof ze tepelklemmen aanbrengen zonder waarschuwen. Op aanraden van familie wouden we Beaune als tussenstop hebben. Het is een gezellig stadje waar op het eerste zicht meer Nederlands wordt gesproken dan Frans. Dit was enerzijds al voorspelbaar door de gigantische sleurhuttenparades en anderzijds was het al te merken op de parking van het Novotel waar Nederlandse en Belgische nummerplaten de parkeerplaatsen opvulden. Beaune is vooral gekend om de wijn en wellicht was dat de grote boosdoener dat we achteraf niet meer wisten waar we de auto hadden achtergelaten. In ieder geval heb ik wel geleerd dat je parkeerplaats vergeten hét gouden recept is om zeer grondig aan sight-seeing te doen.

Dag 7: La (re)Tour

Oorspronkelijk was het de bedoeling om de week af te sluiten in Parijs. Het was echter pas bij het zoeken naar hotels dat de figuurlijke euro viel dat de Tour-caravaan dat welbepaalde weekend haar tenten zou opslaan in de lichtstad. We waren reeds in Avignon geconfronteerd met dit circus. De NOS had er haar tenten opgeslagen voor een uitzending. Plan B bestond uit een bezoek aan Reims, maar Sabine Hagedoren besliste daar enigzins anders over. De weerheks had alle hemelsluizen opengezet en een toekomstperspectief van verzopen soepkiekens sprak ons niet echt aan.

Ach ja, uiteindelijk biedt de snelweg op zich ook genoeg spektakel. Wagens op hun dak of caravans die hun deksel verliezen, je komt wel wat tegen. Péages heb ik trouwens ook wel genoeg gezien voor dit jaar. Deze Franse melkkoeien grazen uiteindelijk best een aanzienlijk deel van je reisbudget weg. Ons stalen ros kan echter nog niet vliegen over de verschillende péages. Dat zal misschien lukken bij het volgende avontuur en Côte voiture!

caravan deksel caravan pot

vrijdag 15 juli 2011

The Yudai Mansion

Ok, ik beken! Mijn handen zijn voornamelijk gemaakt om de toplagen van een klavier te betokkelen. Toen ik ze gisteren kennis liet maken met meneer Hamer en mevrouw Beitel ontstond er een allergische reactie. Een grote dikke blein op mijn ringvinger en een kleiner exemplaar op mijn wijsvinger kwamen tevoorschijn. Ik heb ze zelfs een naam gegeven: Bart & Elio. Ik hoop in ieder geval dat die pijnlijke blaren zo snel mogelijk weer verdwijnen.

Ik ben alvast heel blij met de vorderingen en het resultaat van de "Yudai Mansion". Ik weet nog dat ik vorig jaar rond deze tijd puin zat te ruimen en nu staat er op diezelfde plek een nieuw bouwwerk. De krotterige geur heeft plaats gemaakt voor de verse geur van beton. De enige beslissing die ik nog moet nemen is welk bootje ik aan mijn aanlegsteiger ga leggen in mijn achtertuin waar de Moervaart achterloopt. Op de Navy Days, die vorig weekend plaats vonden in Zeebrugge, zag ik alvast enkele pareltjes liggen. Ik vrees echter dat het water uit de Moervaart zal lopen als er een dergelijk vehikel aangemeerd ligt.

zaterdag 9 juli 2011

De hologram-gps

Hoeveel keer heeft u uw rijexamen opnieuw moeten doen? Bij mij heeft het welgeteld drie pogingen gekost. De eerste keer was er een paaltje kamikazegewijs voor mijn auto gesprongen tijdens de befaamde maneuvers en de tweede keer had ik een oud vrouwtje voorrang verleend die van links kwam aangesnord met haar fiets. Ik vermoed dat de instructeur meer van het principe was “gas geven en ruitenwissers aan”. Het is vandaag exact tien jaar geleden dat ik de derde keer wel slaagde voor mijn rijexamen. En toegegeven, hoe langer je rijdt, hoe meer ervaring een mens opsnuift. Eén vaardigheid zal ik echter nooit ontwikkelen: oriëntatiegevoel. Waarschijnlijk was ik mijn schoenveters aan het binden op het moment dat God de vader het oriëntatiegevoel uitdeelde. Gelukkig werd op een mooie dag het navigatiesysteem ontdekt.

Als ik ooit kinderen krijg dan zal ik ze beiden Tom als naam meegeven. “Tom Tom, komen eten!”, ik verlang er al naar om op die manier hulde te brengen aan het systeem dat al zo vaak door de jungle van straten heeft geloodst. Geen idee hoe mijn voorouders het deden. Vermoedelijk moesten ze een fietser klem rijden en vragen naar de weg. Het nadeel van mijn huidige Tom Tom is dat deze met een zuignap aan de voorruit zit vastgeplakt. Soms valt dat ding met zuignap en al van de voorruit en soms is het ook best moeilijk om te multitasken. Het ene oog gericht op de weg, het andere op dat kleine ding waaruit een damestem vaak commandeert links, rechts, links, rechts.

De techniek staat niet stil en de nieuwe generatie navigatiesystemen zullen zich binnenkort aanbieden. Deze navigatiesystemen zullen de aanwijzingen op uw voorruit projecteren, eventueel aangevuld met de beste restaurants. En waarom ook niet de Facebook, Twitter-updates en foursquare check-ins van uw vrienden en familie? De hamvraag hierbij is echter waar de grens getrokken moet worden tussen veiligheid en gebruiksgemak. Het is al een wonder dat er in de winkelstraten geen zwaargewonden vallen tussen botsende smartphone-gebruikers die met hun oogbollen vastgeplakt zitten aan hun schermpjes. Misschien zou het beter zijn om hologram-versies te ontwikkelen. Een navigerende medepassagier die geprojecteerd wordt op de passagierszetel of de achterbank en u deskundig de weg wijst. Ideaal voor een extra veiligheidsgevoel en tegen een eenzaamheidsgevoel bij lange ritten. De hyacinth-bouquet downloadversie lijkt met alvast een goede suggestie, u niet?

dinsdag 5 juli 2011

Google + Gedachtesprongen

“There’s always room for some more”. Als het gaat om een lekker dessertje na een goed vullende maaltijd, dan zal dit in vele gevallen wel kloppen. Wanneer het gaat om een zoveelste nieuw social media-platform dan is er doorgaans van watertanden weinig sprake meer. Zo lanceerde Netlog een paar weken geleden nog het platform Ekko. Wegens tijdsgebrek heb ik de invite zelfs nog steeds niet geactiveerd. Vorige week werd Google + dan weer gelanceerd, waarmee Google het vuur aan de schenen wil leggen van Facebook. Alvast enkele gedachtesprongen:

1. Het eerste wat me opviel bij aanmelding was dat Google + naast man en vrouw ook nog oog heeft voor andere geslachten. Diversiteit is altijd leuk

2. Minder leuk is dat Google + verbinding maakt met Picasa. Per vergissing heeft ondergetekende een aantal albums verwijderd en bijgevolgd zijn een groot aantal Blogger-foto’s van de aardbol verdwenen.

3. Google + werkt met “kringen” waar je mensen in kan steken die al dan niet bepaalde delen van je profiel zien. In tegenstelling tot Facebook ga ik de “heksenkring familie” leeg houden. De cartoons en filmpjes rond het gebruik van deze “circles” duiken trouwens alvast in grote getalen op.



4. Grappig om te zien dat Mark Zuckerberg alvast de meeste volgers heeft op Google +, de oprichter van Facebook ziet er echter geen graten in.

5. Er zijn nog niet veel Google + tools bekend. Vandaag werd ik met de eerste eenvoudige tool geconfronteerd, namelijk eentje om een verkorte url met de username aan te maken: http://gplus.to
De grootste hamvraag is echter waar ik echter de tijd in hemelsnaam ga vinden om dit allemaal up to date te houden? Gaat een social media-secretaresse waarover ik vorig jaar nog blogde echt realiteit worden? Ga ik Google + nog gebruiken in de toekomst en gaat het dé geduchte concurrent worden van Facebook. Geen idee! Als ik het Insites-onderzoek van vorig jaar mag geloven zijn de meeste mensen wel verzadigd. De toekomst zal het echter uitwijzen, in afwachting mag u mij alvast toevoegen: http://gplus.to/marketingyudai

zaterdag 2 juli 2011

Spammekoeken met slagroom

Het verzenden van een goede nieuwsbrief kun je het best vergelijken met het bakken van lekkere pannenkoeken. Het enige wat je moet doen is de eieren, melk en bloem vervangen door verse content, een onderwerpregel die doet watertanden en een CSS-code die het geheel een vaste structuur geeft. De bakpan mag je vervangen door een goede e-mailtool. Het technische gedeelte van een nieuwsbrief wordt echter vaak verwaarloosd, waardoor spammekoeken ontstaan die regelrecht in de vuilnisbak verdwijnen.Enkele zaken waar je op kunt letten:

1. Soms ziet de inbox van de ontvanger er uit als een waar overwinningsslagveld: “Win een iPad”, “Win een droomvakantie”, “Win een boekenbon”. Veel ontvangers willen graag enkel een lege inbox winnen. Indien ontvangers met een ongeduldige vinger op de unsubscribe link klikken, kun je enerzijds vragen om de frequentie van verzending aan te passen. In sommige – voornamelijk Amerikaanse - nieuwsbrieven zie je anderzijds ook steeds vaker pauzemogelijkheden waarbij je als ontvanger
een tijdelijke rustperiode instelt.

2. Indien je een auto koopt wil je doorgaans graag bij vrienden checken wat de reputatie is van de garage. Wanneer je nieuwsbrieven verzendt, geldt in feite hetzelfde principe van “reputation management”. Je kunt aan de hand van verschillende gratis tools zoals Senderscore.org nagaan wat de betrouwbaarheid is van het gebruikte ip-adres bij verzending.

3. Zoals een bakker zijn brood bakt voor de smaakpapillen en de operazanger zijn noten deskundig kraakt voor de trommelvliezen, zo wil de marketeer dat zijn nieuwsbrief een streling voor het oog vormt. Het ergste wat er kan gebeuren is dat de nieuwsbrief geen publiek heeft of dat je enkel spamadressen heb verzameld. Om dit laatste te vermijden gebruik je bij de inschrijvingsmodule best een dubbele opt-in procedure en een captcha, een test om na te gaan of er al dan niet sprake is van een menselijke gebruiker.

4. Eén van de belangrijkste statistieken die je in het oog moet houden is de delivery rate. Het is een indicatie van de gezondheid van je database. Indien het e-mailadres van een bedrijf een hard bounce oplevert kun je het vervangen door een privé emailadres of andersom. Tenminste als je daarover beschikt. Anders is het een idee om een keer per jaar een update-postkaart te sturen naar alle adressen waar je e-nieuwsbrief niet geleverd wordt. Zo houd je je database gezond. In elk geval screen je best geregeld het overzicht van die onbereikbare adressen. Zo detecteer je snel of je door bepaalde providers als Gmail, Yahoo of Telenet geblokkeerd wordt.

5. Hotmail experimenteert momenteel druk met zogenaamde wegwerpadressen. Hotmailgebruikers zouden via hun bestaand account tot vijftien tijdelijke e-mailadressen kunnen creëren, die gekoppeld zijn aan hun inbox. Eén van de toepassingen is dat mensen minder schrik hoeven te hebben om in te tekenen op bijvoorbeeld nieuwsbrieven. Enerzijds ziet de verzender het hoofdadres niet en anderzijds kan in het geval van spam het wegwerpadres gewoon verwijderd worden.

Volgens webmonitordienst Pingdom stuurden we in 2010 met zijn allen 107 biljoen e-mails. Bijna 90% ervan kun je bestempelen als spam. Sommigen voorspellen daarom al jaren dat het gratis verzenden van e-mails plaats zal moeten maken voor een betalend systeem. Volgens anderen waaronder Facebook-oprichter Mark Zuckerberg is e-mail ten dode opgeschreven door de traagheid en beperkte interactie. De toekomst zal het wellicht uitwijzen. In ieder geval is het posten van je nieuwsbrief op social media als Facebook, Linkedin en Twitter geen overbodige luxe.

Dit artikel verscheen eerder in het vaktijdschrift DMUpdate.