Doorgaan naar hoofdcontent

Expoliciously now

Het is weer komkommertijd in België en dan worden weer evenementen uit lang vervlogen tijden van onder het stof gehaald. De nostalgische sfeer van weleer waar we deze week worden in ondergedompeld luistert naar de weinig bliste naam Expo 58. "Een exp(l)osie van oude filmpjes van het atomium en jodelende kwelduivels als Jo Leemans" zo kan ik de reportages samenvatten. Hebben we dan zo weinig hedendaagse topevenementen dat we steevast moeten teruggrijpen naar het verleden?

Deze redenering kan trouwens doorgetrokken worden naar het muzikale domein. De jaren 90 zijn heter dan heet en onze trommelvliezen zullen het geweten hebben. Radio Donna besteedde zelfs een hele week aan de terugkeer van de beats van 2 Fabiola, Dr. Alban, Culture Beat en aanverwanten. De hedendaagse muziek wordt afgeschilderd als brol in vergelijking met de gouden noten van toen. Een derde nostalgisch teruggrijpen naar vroeger zijn de televisieseries van weleer. Het woord 'parafix' doet de nostalgische pupillen van menig leeftijdsgenoot opensperren. Zenders als VTM en VRT gooien alles vandaag de dag uit hun archiefkasten rechtstreeks op de markt. Series als Merlina worden gesmaakt alsof de honger uit Somalië is komen overwaaien naar hier. Afgelopen zaterdag heb ik me ook bezondigd door de dvd-reeks te kopen van "Murder She wrote". Dat was nog eens een serie! Misdaadauteur Jessica Fletscher, hoofdpersonage van de reeks, kon elke moord oplossen door gewoon haar verstand te gebruiken. Geen CSI-toestanden voor deze harde tante.

Er zijn waarschijnlijk nog domeinen waarbij er teruggegrepen wordt naar het verleden: de middeleeuwse techniek om bloedzuigers te hanteren kent een revival (voornamelijk onder hollywoodsterren), blockbusters van vroeger worden meer en meer herkauwd alsof de inspiratie verdamd is door de opwarming van de aarde, op de catwalk paraderen uitgemergelde scharminkels met retro-kledij, enzovoorts. Op zich is er niks mis met teruggrijpen naar vroeger, maar laten we de toekomst toch ook niet uit het oog verliezen. Soms vraag ik me trouwens af hoe de toekomst er uit zal zien en of men dan ook teruggrijpt naar het begin van dit millennium. Waarschijnlijk zitten we dan in een ander digitaal tijdperk en zijn blogs als deze totaal achterhaalde communicatievormen. Indien u een lezer bent van de toekomst ... Is het nu beter dan vroeger? Indien het niet zo is ben ik blij dat ik in het verleden leef en niet in de toekomst. Een doordenkertje waar zelfs Jessica Fletscher haar vingers van zou aflikken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap. Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien!


Update: Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben.




Update 2: Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt het gerucht de kop i…

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik…