vrijdag 26 september 2008

Wifi onder de Socratea Exorrhiza

Everybody needs good neighboors! Met deze gedachte in het hoofd heb ik gisteren voor het eerste officieel kennis gemaakt met de bovenburen en nog enkele andere buurtbewoners. Gastvrouw Suzanne - die officieel stephanie noemt - en gastheer Michael zorgden voor een warm ontvangst. Ik was samen met haar de enige niet-ingenieur in het bonte mannelijke gezelschap. Het begrip knelpuntberoep zou van schaamte in de koelkast kruipen. Ik hoopte deze avond echter vooral te weten te komen van wie de draadloze internetverbinding WIFI 70 is, waar mijn laptop steeds verbinding mee maakt. Blijkbaar surft iedereen van het gebouw via deze altruïstische verbinding en zolang er geen rook uit mijn Acer komt maak ik me ook geen zorgen. Waar ik me wel zorgen om maakte was het saaiheidsgehalte van de strategiedag van gisteren, maar het is zeer goed meegevallen.

De plaats van afspraak was Auberge du Pecheur in Sint-Martens-Latem. Mijn blitse Smart Forfour voelde zich tussen de peperdure Ferrari's en Porsches een beetje onwennig maar wat peptalk tegen mijn blikkendoos deed wonderen. De onderwerpen waren divers: de interne tevredenheid van onze marketingafdeling, de benchmark van enkele concurerende business schools en de afstemming van de communicatiestrategie met onze alumnivereniging. Ik ben te weten gekomen wat de betekenis is van het nieuwe logo van de alumni associatie. De langwerpige boom stelt een Socratea Exorrhiza voor, een wandelende palmboom uit het amazonenwoud die blijkbaar elk jaar een aantal meters opschuift om de meest vruchtbare bodem te kunnen leegzuigen als een pakje fristi. Ik geloof geen snars van het verhaal en vermoed dat de reclamemaker van dienst een flinke scheut martini had geconsumeerd. Ach, eigenlijk mag ik geen verwijten maken want ik had het lievelingsdrankje van James Bond zelf ook nog genuttigd de avond voordien bij de buren. Vermoedelijk verklaart dit waarom mijn hersencellen nog in een roessfeer verkeerden en reflecteerden over wie de trotse eigenaar was van de befaamde wifi-verbinding. Zou er ook steeds een goed bereik zijn onder de steeds veranderde positie van de Socratea Exorrhiza?

De vuilbak in met Ivago

Het lijkt soms op een ware atletiekwedstrijd om zonder besmeurde schoenen mijn werk aan de Reep te Gent te bereiken. Niet zozeer de maniakale autobestuurders zorgen voor deze sportieve uitdaging, maar wel de natuurlijke uitscheidingen van honden. Als ware kunstwerkjes in allerlei vormen en kleuren lijken deze projectielen te zijn ontsnapt uit het SMAK en geëtaleerd op het trottoir. Uit angst de kunstenaars op de tenen te trappen (en mijn eigen tenen te bevlekken) is het elke dag een wedstrijdje hordelopen geworden. Bovendien heb je ook nog mensen die de vorm van een vuilnisbak niet goed kennen en het afval maar op straat laten rondslingeren. Vermoedelijk catalogeren zij hun afval ook niet als afval, maar als expressie van hun levenswijze die ze willen delen met een groot Gents kunstminnend publiek. Zeer vervelend allemaal omdat ik waarschijnlijk een grote cultuurbarbaar ben.

Mijn hart vulde zich dan ook met vreugde toen ik vernam dat er opnieuw een grote sensibiliseringscampagne werd gelanceerd rond zwerfvuil. Onder het adagium “bang van vuilbakken” worden posters en televisiespots op bevuilend Vlaanderen losgelaten. De nieuw ontworpen posters (o.a. besmeurde reisschema’s) worden opgehangen op plaatsen zoals treinstations. De televisiespot werd gerecycleerd uit het verleden. Deze werd uitgewerkt door het reclamebureau Saatchi & Saatchi en behoort mijns inziens qua boodschap en uitwerking tot de beste van de laatste jaren.



De vraag blijft steeds of dergelijke campagnes echt wel hun vruchten afwerpen. Het is zoals de BOB campagne. Het is leuk gedaan en we kunnen er wel eens mee lachen. Zonder harde boetes of alternatieve taakstraffen gaan mensen nooit veranderen. Ik zou meer een campagne uitwerken met de slogan en de idee : Word vuilnisman of vuilnisvrouw voor een week. Enkel door er consequenties aan vast te knopen zullen mensen hun gedrag veranderen. Uiteindelijk heb ik veel respect voor de vuilnisdiensten zoals Ivago. In mijn ogen zijn zij de olympische helden van de straat. Elke dag moeten ze tegen een hels tempo springen over de grootste vuilnishopen, loodzware vuilniszakken moeten ze als professionele gewichtheffers opheffen en als volmaakte speerwerpers in de laadbak gooien. Wanneer worden zij voor hun prestaties eens ontvangen bij de koning?