Antwerpen proeft...smaakte naar weinig

Afgelopen weekend vond in Antwerpen het culinaire – Sla eens wat geld uit de bezoekers hun zakken – beurs “Antwerpen Proeft” plaats. De geldmachine werd reeds geactiveerd aan de ingang waar een vriendelijk bordje ons verzocht om een symbolische (lees verplichte) bijdrage te leveren van 5 euro. Op zich is dat absoluut geen onoverkomelijk gegeven, maar het klonk zo belachelijk. Misschien kan de belastingsdienst op de envelopen ook “symbolische belastingen” drukken, dat zal ons allemaal vrolijker maken. Enfin, brave sullen dat we zijn hebben we zonder rebellie 10 euro neergeteld aangezien het culinaire orgasme ons met opengespreide benen stond op te wachten.

Eenmaal binnen konden we ons als varkens te goed doen aan de culinaire parels, niet? Vermoedelijk wel indien we een dikke portefeuille bij hadden. Aan ieder kraampje moest er immers betaald worden. Op zich niks verkeerd mee want ik had reeds enkele walvisvrouwtjes gespot die anders met heel de oogst zouden zijn gaan lopen, maar de hoeveelheid dat je op Antwerpen Proeft doorgaans op je bord kreeg zou zelfs een anorexia-patiënte doen klagen van de honger. Zelfs het karton waarop de gerechtjes werden geserveerd hadden vermoedelijk een hoger caloriegehalte.



Het enige interessante aan Antwerpen Proeft vond ik het ‘Professor Grunschnabel’ ijskraam dat vegetarisch ijs serveerde. Ah ja hoor ik u denken, wordt er misschien ook paardenvlees gedraaid in de hedendaagse cornetto’s? Het is gewoon ijs zonder lactose en Glutenvrij. Toegegeven, het was best lekker, maar het is een beetje zoals frieten eten waarbij je de aardappel laat vervangen door wortels, dat smaakt gewoon anders. om een lang verhaal kort te maken… Antwerpen Proeft smaakte niet naar meer.

Wat als...ik West-Vlaming was?

Het concept van het programma 'Wat Als' had best uit mijn pen kunnen komen. Ik stel me deze vraag immers al sinds mijn geboorte. Wat als die ene zaadcel niet met die ene eicel had gesmost, wat als ik geen Nederlandse Belg maar een Chinese Nigeriaan was en wat als ik geen marketeer was, maar een nobel beroep uitoefende. Deze laatste vraag stelde ik mezelf afgelopen weekend ook toen ik met Thomas door de straten van Brugge kuierde. Zou ik in de Middeleeuwen een hoefsmid zijn geweest, of eerder een leerlooier, een hofnar of een herbergier. Als ik herbergier was geweest in de bed & breakfast Huis´T Schaep - de plaats waar we onze oogleden hebben te slapen gelegd - dan zou ik alvast geen bezwaar hebben.

Huis ´T Schaep heeft immers alles in huis om uw hersencellen in een tijdelijke teletijdsmachine te laten stappen. Wij mochten overnachten in de Renoir-kamer die voorzien was van een schouw waar enkel Stevie Wonder of een blinde mol zou kunnen naast kijken. Ik moet toegeven dat het bed dat zich in deze kamer bevond het beste bed is waar ik ooit in heb gelegen. Enkel mijn overnachting in het Hilton in Amsterdam zou het slaapcomfort kunnen evenaren. Niet toevallig werden deze beide hotels bekroond met het Tripadvisor Travellor's Choice Award 2013.

Het ontbijt was geen buffet zoals je dat in menig hotel zou aantreffen, maar een ontbijt met verschillende gangen dat met een brede glimlach werd opgediend. Het grote verschil tussen een bed & breakfast en hotel is dan ook de persoonlijke touch. Dit uitte zich bijvoorbeeld ook in een korte rondleiding door het geklasseerde pand. De keuken en het buitentoilet waar mijns inziens alleszins een streling voor het middeleeuwse oog.




Als middeleeuwse Bruggeling zou ik me wel thuis voelen in zo'n pand en ook in een dergelijk stad. Maar wat als ik een Bruggeling was, dan zou ik per definitie een West-Vlaming zijn. Ik zou de helft van mijn medeklinkers bij wet moeten inslikken. Wat als? De angstpareltjes braken me even uit bij deze hypothetische gedachte. Gelukkig was het maar voor even.

Yudai

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik de film samenvatten dat 2,5 uur vol dialogen over slavernij en burgeroorlog zonder echte actie even boeiend is als Lesley-Ann poppe die heel haar Beauty food boek voorleest. Na een tijdje heb je er de buik van vol en haak je volledig af. Het enige vermeldenswaardige zijn de puike acteerprestaties van Sally Field, Daniel D. Lewis en Tommy Lee Jones.

Laat ons ook niet even vergeten dat Lincoln ervoor gezorgd heeft dat ik nu geen blanke slavin kan houden. Toen ik afgelopen zondag echter bad tot Onze lieve heer – die boven ons hoofd zweeft op een wolkje in een regenboog T-shirt in het gezelschap van wijlen Lincoln en Richard III – gebeurde er een mirakel, een wonder waardoor er iets aan mijn tijdsgebrek werd gedaan. Onze Lieve heer had als bij een donderslag bij heldere hemel tijd uit de mouw van zijn regenboog T-shirt geschud. Nu ja, hij had met zijn lange arm gewoon de Telenet-stekker uit het stopcontact getrokken. Mijn slaafse internetketting loste tijdelijk op in het niets en ik deed die ochtend meer huishoudelijke taken dan in heel de week. Godzijdank was ik voor heel even de vrije slaaf in de offline wereld.

Oh nee, de loketbediende is gay

Gisteren was het blijkbaar de internationale 'Hug a Gay Day'. De dag waarop iedereen eens stevig en ongegeneerd een homo of lesbienne naar keuze mocht pakken. Nu, buiten de  twee autobestuurders die in elkaars gat zaten op de ring van Antwerpen en mij daardoor één uur file bezorgden heb ik er eigenlijk weinig van gemerkt. Ze zijn ook zo moeilijk te herkennen, die homo's en lesbiennes. Er zou zoals in de Sims een roze diamant boven hun hoofd moeten zweven zodat je het heterogene kaf van het homoseksuele koren zou kunnen scheiden. Dat zou ook voor de holebi's een handig hulpmiddel zijn. Als je weet dat slechts één op de tien mensen het holebiseksuele gen in zijn DNA heeft dan besef je gewoon dat de zoektocht naar een partner  even moeilijk is als het zoeken naar een roze naald in een roze hooiberg.

Er zijn doorheen de geschiedenis al heel wat rituelen uitgevonden om elkaar op enkele meters te herkennen. Het verhoogde stemmetje, de fladderende handjes die een propeller lijken aan te drijven en niet te vergeten de kledij en bijhorende ascessoires. Het sjaaltje en kleine schoudertasje verhoogt bijvoorbeeld de statistische kans dat je te maken hebt een man die uit angst om zijn kledij vuil te maken nooit zal ravotten in de pruimenboom. Er zijn ook gays die het gewoon expliciet duidelijk maken wat hun seksuele identiteit is door de slogans of afbeeldingen op hun T-shirt. Het is dat laatste dat Antwerps burgemeester Bart De Wever tegen de borst stuit bij Antwerpse loketbedienden. Hij wil dat zijn loketbedienden een vorm van maagdelijke neutraliteit uitstralen. Kortom de regenboog T-shirts en T-shirts met slogans als "okay to be gay" of  "some dudes mary dudes get over it" moeten in de personeelslocker blijven.

Ik heb echter een grote angst dat homoseksuele loketbedienden bepaalde zaken vanf nu extra gaan accentueren om hun identiteit te onthullen."Dag meneer kan ik u helpen" zal ongetwijfeld veranderen in  "Dag sjoe, kan ik u misschien helpen met uw vraagskeuh?". Het stempelen van een simpel document zal vanaf nu gepaard gaan met een dramaqueen-ritueel uit angst om een nagel te scheuren. De fladderende handjes worden in turbostand gezet met opwaaiende documenten als gevolg. Nee bart, ik denk dat je maatregel een averechts effect zal hebben. Vandaar een warme oproep aan alle homoseksuele loketbedienden om volgende week tot de week van de homoseksuele ongehoorzaamheid uit te roepen en de onderstaand T-shirt te dragen.

Life of Pi: Indiase kebab in 3D

Het zal je maar overkomen dat je naar een zwembad wordt genoemd. Het overkwam 'Piscine Molitor Patel', het hoofdpersonage in de film 'Life of Pi'. Ik had hetzelfde lot kunnen hebben aangezien mijn ouders elkaar hebben leren kennen in het plaatselijke zwembad van Stekene. Gelukkig werd er door mijn ouders na rijp beraad afgezien van de naam Chlorius. Het leven van Piscine (Pi voor de vrienden) ziet er voor de rest spectaculairder uit dan het mijne. De arme jongen wordt op een bepaald moment in zijn leven uit financiële noodzaak gedwongen om te verhuizen van Indië naar Canada. Samen met zijn familie en een bijhorende dierentuin wordt de grote oversteek aangevat. In het midden van de oceaan komt het schip echter in een zware storm terecht en Pi slaagt er slechts ternauwernood in om samen met een zebra, hyena, oerang-oetang en een Bengaalse tijger te ontsnappen in een reddingsboot. Wat volgt is het onwaarschijnlijk overlevingsavontuur van Pi op de oceaan. Aangezien het verhaal van in het begin verteld wordt via een flashback weet je al op voorhand dat de arme stakker niet zal belanden als een mals stukje indiase kebab in de mond van de tijger. Toch krijgt het verhaal op het einde mijns inziens een zeer onverwachte twist.

De film verliest een klein beetje van zijn magie als je weet dat de Bengaalse tijger (Richard Parker) voor 90% computer geanimeerd is. Enkel de scène waarbij de tijger in de oceaan zwemt is blijkbaar volledig door een echte tijger uitgevoerd. Ook in 2013 blijf ik me wel ergeren aan de zogezegde meerwaarde van 3D-films. Mijns inziens zijn de 3D effecten in de Pandadroom-film uit de Efteling  - eveneens een film met veel beestjes - meer geslaagd dan deze in 'Life of Pi'. Misschien moet ik dringend mijn oogbollen uitwassen in een zwembad met chloor om eens en voor altijd het 3D-effect gewaar te worden.

Waalse Choucroute

Het goede voornemen om meer vis, fruit en groenten te eten in het nieuwe jaar is bij deze al flink geslaagd. Vandaag werd er immers Igloiaanse verse kabeljauw geserveerd in een krokant jasje van paneermeel met ambachtelijke aardappelreepjes gesopt in hete olie met een glaasje uitgeperste en gegiste druiven. In de volksmond wordt het ook wel denigrerend fish sticks met frieten en wijn genoemd, maar dat laten we niet aan ons hart komen. Nu we de deur van de feestdagen weer achter ons dicht kunnen slagen, dringt gezonde voeding zich immers op. Gisteren op nieuwjaarsdag werd de deur alvast op een semi-kier gezet met een wel zeer aparte traditie: choucroute met worst en gestampte aardappelen. Het is iets anders dan een fondue hoor ik u tot hier denken! Sinds de liefde van mijn leven Waalse roots heeft kan ik niet anders dan mij aanpassen aan de gewoontes van het huis.

Blijkbaar is het de gewoonte in de provincie Luik om op de eerste dag van het nieuwe jaar choucroute met worst en aardappelstoemp naar binnen te spelen. Het was al jaren geleden dat de smaak van choucroute mijn smaakpapillen had gestreeld en dat moet vermoedelijk van een of andere foor zijn geleden. Ik moet bekennen dat het wel smaakte. Daarnaast is het blijkbaar ook de gewoonte om een muntstuk onder het bord te bewaren om rijkdom te verzekeren voor het komende jaar. Naar verluidt zou het daarnaast tevens de traditie zijn om uiensoep te eten bij de overgang naar het nieuwe jaar. Ik was stiekem blij dat de uiensoep van de menukaart werd geschrapt want met enkel de zuurkool ging het me enkele uren na het eten alvast goed voor de wind tijdens het nieuwe jaar!

Superkabouters in marcellekes

Dit weekend stond in het teken van de superhelden. Vrijdagavond mocht Batman in zijn "Bat" over het scherm zweven in de zeer geslaagde film "The Dark Knight Rises" en gisteren was het de beurt aan "The Amazing Spider-Man". Bij deze laatste film vreesde ik een flauwe herkauwing van de eerste films met Tobey Maguire, maar ik moet toegeven dat deze versie veel meer diepgang bevatte dan de vorige spidermanfilms. Er viel ook meer humor te ontdekken in het web van actie. De acteerprestaties van Andrew Garfield zijn daar niet vreemd aan.

Superhelden hebben me trouwens altijd al gefascineerd. Deze bewondering begon al toen ik klein was. Toen had ik een grote bewonderig voor de onzichtbare kabouters die in 'Hotel Mama' het eten op tafel toverden of met hun magische tools alles stofzuigden zonder dat ik het zag. Ongelooflijk! Doorheen de jaren zijn er alleen maar superhelden bijgekomen. Naast de bovenvermelde Spiderman en Batman verdient ook Onslow uit de serie 'Keeping Up Appearances' een vermelding. Hij is de held die me leerde dat je op een toestel moet kloppen om het weer aan de praat te krijgen, dat je als geëmancipeerde man het recht hebt om heel de dag voor je TV te hangen en vooral dat een dresscode dient om je achterwerk mee af te kuisen. Helaas is de acteur Geoffrey Hughes enkele dagen geleden overleden aan de gevolgen van kanker. Bij deze doe ik dan ook een warme oproep - uit eerbetoon aan deze superheld - om deze week minstens één dag naar uw werk te gaan in een marcelleke. Ik ben ervan overtuigd dat de superkabouters uit Hotel Mama ook aan deze actie zullen meedoen!