vrijdag 30 december 2011

het Netlash-bSeen Online Trendrapport 2012



Het is een jaarlijkse traditie geworden: het Netlash-bSeen Online Trendrapport 2012.Internet-specialisten, 39 in totaal, vertellen wat zij als belangrijkste trends voor volgend jaar zien. Het resultaat is een patchwork van meningen. Ondergetekende liet zijn verbeeling ook aan het werk in het rapport, maar kan niet aansprakelijk worden gesteld als de voorspellingen niet uitkomen! download.

woensdag 28 december 2011

10 creatieve kerstkaarten

Ieder jaar voltrekt zich op menig communicatie-afdeling hetzelfde ritueel. Medewerkers huppelen als Stonehenge-druïden rond hun pc in de hoop dat een creatief idee uit hun pc zou opstijgen. In heel veel gevallen is het ritueel even nuttig als het zoeken naar de F13-toets op hun klavier. Geen idee hoe ze er in slagen maar het resultaat van hun (digitale) kerstkaart is vaak zo lelijk dat je hoopt bij ontvangst dat Kerstmis en Nieuwjaar het volgende jaar worden afgeschaft. Gelukkig zijn er sommige bedrijven die iets creatiefs uit hun klavier rammelen. Ik moet eerlijk bekkennen dat de kerstkaarten die wij vroeger verzonden bij Vlerick Leuven Gent Management School ook niet steeds door Maria en Jozef vanuit hun stal op handgeklap werden onthaald, maar daar is gelukkig verandering in gekomen. Het resultaat van onze huidige kerstkaartvideo is nog niet 100% perfect maar ik ben ervan overtuig dat de trend naar meer creativiteit in 2012 duidelijk gezet is. Het was alvast heel leuk om te maken en bij deze ook mijn excuses aan de vrouwelijke collega diens haar ik in de fik stak, per ongeluk natuurlijk.Er zijn ook andere Belgische bedrijven die het vermelden waard zijn. Een handgreep uit de creatieve koekentrommel: lees verder.

donderdag 22 december 2011

Het kleine BV-kamertje #mfl

Wat zijn de drie ergste ongemakken waar u vaak mee geconfronteerd wordt. Voor mij is dat op de derde plaats in de wagen zitten en hard moeten niezen. Om de één of andere reden snok ik dan steeds aan mijn stuur wat mijn medeweggebruikers steevast belonen met een welgemikte middelvinger. Op de tweede plaats staat op de trein wachten in de vrieskoude en een vertraging van minstens twintig minuten voorgeschoteld krijgen. Op de eerste plaats staat krampen hebben in de file en nergens weg kunnen. Er lijkt dan stoom uit je oren te komen en je buik voelt aan als een gummiboot die langzaam wordt opgeblazen. De opluchting die je dan voelt als je een toiletpot bereikt evenaart volgens mij het verdienen van de nobelprijs. Helaas is dit gevoel niet voor iedereen weggelegd.

Het is dan ook een terechte beslissing van het Rode Kruis en Studio Brussel om dit jaar met Music For Life aandacht te besteden aan het gebrek aan toiletten en de gevolgen van diarree in bepaalde landen. Het leuke aan de geldinzameling zijn de soms ludieke acties die particulieren houden voor Music For Life. Zo viel Jens Vanpachtenbeke bijvoorbeeld maar liefst 25 kilo af voor het goede doel [video]. Ook bedrijven springen op deze hype en toegegeven soms is de verbinding tussen de actie en het eigen product een geschenk dat uit de hemel komt gevallen. Zo staat badkamerspecialist X2O op de verschillende locaties in Gent en Antwerpen met een mobiele toilet. Voor elke geslaagde pose doet X2O 10 euro in het Music for life bakje en volgens de foto’s op hun Facebook-pagina hebben zich toch al veel BV’s laten verleiden om hun broek te laten zaken… voor het goede doel weliswaar!




10 gedachtesprongen van Big Brains for Life

Wie dacht dat marketeers geen hart hebben is er aan voor de moeite. Gisteren werd op de Karel de Grote-Hogeschool immers het event 'Big Brains for Life' georganiseerd waarvan het inschrijvingsgeld (i.e. 250 euro) integraal naar Music for Life ging. Op dze training rond de digitale realiteit kwamen onder andere volgende sprekers opdraven: Clo Willaerts (Sanoma), Bart De Waele (Netlash), Steven Verbruggen (VVL BBDO, Elias Veris (InSites Consulting)en Jo Caudron (Dear Media). Op DMUpdate heb ik mijn 10 gedachtesprongen neergepend.

maandag 19 december 2011

Zondag! Stakingsdag!

Aangezien het algemeen rookverbod  in België dit jaar in voege trad, moest de mensheid op zoek naar een nieuwe hobby, bij voorkeur eentje dat even schadelijk was voor gezondheid en economie. In België hebben de we de mosterd gehaald bij onze vrienden uit het verre oosten. Het wordt Moslims immers bij de geboorte met de theelepel ingegeven dat roken en alcohol des duivels oorkussen is. Ze hebben er dit jaar dan ook een nieuwe hobby uitgevonden om de tijd op een nuttige en educatieve manier te doden: betogen en manifesteren. Time Magazine heeft dit innovatief tijdverdrijf zelfs op hun cover gezet als eerbeton. En ja, als het regent in Tripoli en Caïro, dan druppelt het in Brussel.

De eerste signalen van deze nieuwe hobby werden afgelopen dagen waargenomen in Brussel waar Congolozen op straat kwamen om te betogen . Het werd een gezellige winter BBQ waarbij gebrek aan een mobiele BBQ-set hier en daar wagens werden gehanteerd. Innovatie van het hoogste niveau als je het mij vraagt. Ook onze vrienden van Sharia4Belgium hebben de smaak te pakken. Zij betoogden onlangs tegen het gedrocht van een Atomium en beloofden het volledig op eigen kosten tegen de grond te kwakken [Youtube]. Het hoeft geen betoog dat ook de vakbonden op deze hype willen meeliften. Hier en daar hoor je in de wandelgangen van de vakbonden zelfs gemor waarom er in het verleden geen patent is genomen op hun uitvinding.

Maar kijk, donderdag is het zover. De vakbonden gaan over op een algemene staking. Dat deze hobby het land miljoenen euro’s gaat kosten en voor veel ongemak gaat zorgen, ja dat beseffen de vakbonden heus wel. En dat deze betoging evenveel zin heeft als de F13-toets zoeken op uw klavier, ja dat weten ze ook. Gun die mensen toch ook eens een verzetje! Zijn andere hobby’s dan zoveel nuttiger misschien? Van karaoke word je toch ook niet de nieuwe Britney Spears en vissers die hun buit na de vangst terug in het water gooien, lijkt me ook niet het nuttigste wat de mensheid ooit heeft uitgevonden.

Waarom kunnen we deze hobby niet helpen structureren zodat er een minimum aan last is voor iedereen. In de eerste plaats pleit ik ervoor om de geschikte ruimte te zoeken voor deze hobby. Ik dacht aan het Sportpaleis, het ICC of waarom  niet de met sluiting bedreigde vuilnisbelt van Bordo Poniente in Mexico. Op die manier hebben de stakers genoeg ruimte om luid en duidelijk tegen elkaar te mekkeren als koeien in de wei zonder anderen last te bezorgen. We weten bovendien dat oefening kunst baart, vandaar mijn tweede pleidooi om ook genoeg momenten te voorzien voor de betogers om fingerspitzengefuhl te kweken. Ik dacht aan iedere eerste zondag van de maand. Gedaan met zondag Josdag. De heilig dag des heren moet de openbare biecht-en klaagstoel worden van de maatschappij. Ik reken alvast op een warme en massale opkomst!

zondag 18 december 2011

De ironie van de hypocrisie

Ik heb het al vaker gedacht dat God de Vader de mens schiep vanuit zijn luie hemelbed met zijn witte sportkousen aan. Hij moet hoogstwaarschijnlijk in het aangename gezelschap hebben vertoefd van zijn favoriete engeltjes Bloody Mary en Jack Daniels. Hoe slaag je er anders in om een product te scheppen dat vaak – en u hoeft zich heus niet persoonlijk geviseerd te voelen – met haken en ogen aan elkaar is geplakt. Ik doel daarbij heus niet op het uiterlijk, maar doorgaans op de innerlijke mens. Indien de intentie van de mensen zich als een doorschijnende visbokaal zou gedragen, we zouden al een stapje dichter zijn. De intenties zouden duidelijker en sneller aan de oppervlakte komen drijven. Helaas is de mens eerder een brandkast waarbij de ander de enige is die de cijfercombinatie kent.

Deze brandkast ligt volgestapeld met gedragspatronen waar de mens niet altijd fier op mag zijn. Eentje die zich mijns inziens in 2011 sterk manifesteerde was de hypocrisie of anders geformuleerd: “Ik zie dat splintertje in uw oog, maar niet de balk in het mijne.” De voorbeelden zijn niet op de vingers van één hand te tellen. Hoe kan iemand als de paus naastenliefde en verdraagzaamheid met de ene hand in de lucht tillen, terwijl hij met de andere hand respect voor minderheden als holebi’s volledig in de kiem smoort. Het is ook ironisch om te zien dat er miljoenen zijn gespendeerd aan de doortocht van de paus terwijl in de hoorn van Afrika mensen sterven van de honger. Waarschijnlijk was er geen vijfsterrenhotel te vinden in Afrika. De politici moeten niet onderdoen. Hoe geloofwaardig zij die mensen nog die met onze stem in het parlement zetelen, maar met hun stem doorgaans voor eigen winkel praten. Als het parlement haar eigen regelement met betrekking tot de pensioenen niet hervormt (i.e. op pensioen na 20 jaar dienst) – dan zal ik bij de volgende verkiezingen alle stembussen persoonlijk komen volgieten met pek en pluimen.

Nog actueler is het Centrum voor gelijkheid en racismebestrijding dat onlangs zelf aangeklaagd werd wegens racimse [artikel]. Het bekende ‘piracy is a crime’ deuntje zou volgens bepaalde actuele bronnen zelf zijn gestolen [artikel]. De strenge arm der wet in Hasselt zou dan weer zelf lange vingers hebben. Het is een karakterkenmerk dat me dit jaar meer is opgevallen dan andere jaren. Laat ons samen bidden dat wanneer God de Vader een nieuwe versie van de mens op de markt brengt in 2012 hij deze menselijke eigenschap niet meeneemt in de upgrade. Amen!

zaterdag 17 december 2011

'Urbanus Zelf' en de lage Return on Laugh

Iedere jongen of een meisje heeft wel een idool waar hij of zij naar op kijkt. In mijn tijd - wat klink ik als een oude zak - waren dat 'The A-Team', 'Mission Impossible' en 'MacGyver', waarvan in 2013 naar verluidt een nieuwe speelfilm zal uitkomen. Onder het motto "Alles komt terug" kan ik Urbanus aan dit lijstje toevoegen. Hij was de komiek die via zijn films, sketches en strips mijn lachspieren met een paar centimeter terminaal heeft uitgerokken. Wie was ik om nee te zeggen tegen zijn optreden in het Sportpaleis?

Urbanus maakte zijn opwachting op het podium met zijn bekende wortelhoed en een oranje kostuum met stippen. Het recept dat hij vervolgens voorschotelde was muziek afgewisseld met korte sketches en daar wrong voor mij wel het schoentje. Er ontbrak een echte rode draad door al zijn sketches en het leek bovendien of hij tien grappen moest vertellen om de zaal hoogstens drie keer echt aan het lachen te krijgen. Zijn ROL (Return on Laugh) was volgens mij vroeger hoger en veel intenser. Misschien lag dat ook wel aan de ruimte. Het Sportpaleis is nu eenmaal een grote graanschuur waar je moeilijk enige vorm van gezelligheid in kunt brengen. Toen ik deze ochtend de kranten doornam las ik alleen positieve commentaren en ook op Twitter en consoorten las ik bijna uitsluitend lovende woorden alsof de messias van de humor terug naar zijn stal (met bijhorend bakske vol met stro) was teruggekeerd. De Standaard is misschien één van de weinige kranten die mijns inziens de nagel op de kop slaat [artikel]. Ik wil persoonlijk voornamelijk de Urbanus herinneren die in 1987 Hector en drie jaar later Koko Flanel in de zalen bracht. Zijn recente zaalshow "Urbanus Zelf" wil ik hooguit als een voetnoot in zijn biografie lezen.

zaterdag 10 december 2011

Mijn kroonjuwelen

Ik heb me al vaak afgevraagd of mijn lichaamsdelen jaloers zouden zijn op elkaar. Steken ze stiekem hun middelvinger op als ik het niet zie of halen ze hun neus op voor elkaars werk. Ik kan me inbeelden dat de navel en appendix toch al vaak gepest zijn geweest. Wat voor nut hebben die twee überhaupt? Ook mijn kroonjuwelen hebben eigenlijk geen benijdenswaardig bestaan. 's Morgens worden ze in een donkere stoffen kelder gestoken en mogen ze slechts een paar keer per dag naar buiten om een frisse neus op te halen. Nu ja, frisse neus? Kun je boven een urinoir hangen fris noemen? Een echt partylife kun je zoiets niet noemen. Ja, ik hoor het u al denken. Soms mogen ze toch de feestneus uithangen. Hebt u al eens met een plastic zak over uw hoofd een marathon gelopen. Ik denk het niet!

Vandaar een warm pleidooi om de kroonjuwelen het stoffen paleis te gunnen dat ze verdienen. De zoektocht is niet zo eenvoudig. Ik heb al meerdere bouwmeesters de rug toegekeerd: Dim, Tommy, H&M, etc. Sindskort heb ik nu ook Mc Alson uitgeprobeerd. Het merk is nog niet zo bekend en dat is vrij onterecht. Het beeld vat mooi samen welk gevoel je ervaart. Aangezien Adamsgewijs op  straat lopen niet is toegelaten en notenkrakers je een hele dag met een zuur gezicht doen rondlopen, is Mc Alson best een aanrader die het gevoel van vrijheid benadert.


Ps: Mc Alson geeft op Facebook
Boxershorts weg. Allez hup, ge moest al weg zijn!

woensdag 7 december 2011

Oh oh nee reality op den TV

Ik dacht persoonlijk dat de moestuin met rare kwieten na programma’s als Man bijt Hond, Afrit 9 en Temptation Island volledig waren leeggeplukt, maar het kan blijkbaar steeds erger. Het Nederlandse format Oh oh Cherso bewees dit al vorig jaar bij onze noorderburen en zal dit volgend jaar met een Vlaamse versie wellicht ook hier nogmaals bewijzen. Jongemannen met hersenen zo groot als erwten en jongedames die geoogst werden in een barbiewinkel, lopen doelloos over het scherm te paraderen. Ondertussen kunnen de reality-tv liefhebbers hun honger stillen met Superfans. Een programma waarin mensen zonder schaamte Willy Sommers, Garry Haggar (of is het Harry Gagger) en consoorten aanbidden als halfgoden. In de middeleeuwen zou je voor minder op de brandstapel zijn beland. [lees mijn artikel verder op De Tijd].