maandag 30 april 2012

The Belgian Hunger Games


Het gebeurt niet vaak dat ik twee keer naar dezelfde film ga kijken in de bioscoop. Die eer is in het verleden enkel weggelegd geweest voor 'The Lord of the Rings' trilogie. Sinds eergisteren kan er nog een film aan dit korte lijstje worden toegevoegd: The Hunger Games. Het was eerder toevallig dat ik de dolle avonturen van Katniss Everdeen opnieuw beleefde, maar het concept van de film spreekt me nu eenmaal ontzettend aan. In een verre toekomst moeten de districten van een land elk jaar één jongen en één meisje naar The Hunger Games sturen, een morbide spel waarbij jongeren elkaar uitmoorden. Er mag slechts één winnaar overblijven. Als kers op de taart wordt het spectakel live uitgezonden en moeten de bewoners er verplicht naar kijken.

Het Beloofde Land van Ooit
Het concept lijkt futuristisch, maar als je er even bij stilstaat opent het concept best perspectieven voor de problemen in onze huidige samenleving. Zo worstelen alle regeringen die ik al heb gekend sinds mijn geboorte met het illegalenvraagstuk. Het Hunger Games-concept kan misschien een oplossing bieden. Iedere provincie mag tijdens de jaarlijkse 'Belgian Hunger Games' twee van zijn illegalen naar de verlaten site van 'Het Land van Ooit' deporteren. De manier van loting van deze illegalen mogen de tien provincies zelf bepalen. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest mag er zelfs tien sturen. Deze 30 illegalen krijgen de kans van hun leven om een definitieve verblijfsverguning te bemachtigen. Helaas kan er maar één winnaar zijn en dat is diegene die als enige het spel op het leven en dood weet te overleven. Het spreekt voor zich dat heel het spektakel ook live wordt uitgezonden. Ik ben ervan overuigd dat als we de naam van sponsors goed in beeld kunnen brengen Christian Van Thillo interesse zal tonen en hij hierdoor zelfs zijn vete met Telenet zal begraven. Twee vliegen in één klap. Het spreekt voor zich dat Maggie De Block 'The Belgian Hunger Games' mag presenteren, kwestie dat we haar niet volledig werkloos maken.

May the odds be ever in their favor
Barbaars denkt u? De manier waarop regeringen al jaren de asiel-en migratieproblemen aanpakken zou ik anders ook wel lichtelijk barbaars noemen. Het hele incident met scoutsleider Scott illustreert dit nogmaals. Mensen krijgen soms pas na jaren te horen dat ze moeten vertrekken. Het is dan best begrijpelijk dat ze na al die tijd hun gat vegen aan het uitzettingsbevel. Ofwel zorg je mijns inziens voor een onmiddellijke - edoch menselijke - gedwongen uitzetting ofwel geef je ze na een grondige screening - die hooguit drie maanden duurt - een definitieve verblijfsvergunning. Iedereen heeft recht op geluk en iedereen, illegalen en bevolking, heeft recht op een snelle duidelijkheid. For the time being... "May the odds be ever in their favor".

zaterdag 28 april 2012

De uitgerokken pensioenrekker


Proficiat! Als u deze boodschap leest betekent dit dat u tot de gelukkige winnaars behoort. Sinds de vakbonden bij Bekaert hadden beslist om mensen op 52 jaar op brugpensioen te laten gaan, zaten we even met een mathematisch probleem. De gemiddelde pensioenleeftijd moet immers 65 jaar zijn en daarom heeft het ministerie van Pensioenen gevraagd om een lotterij te organiseren en u bent bij de gelukkige winnaars. "Wat heb ik gewonnen," hoor ik u al denken in uw bovenste kamer. Wel, u mag tot uw 78 werken om het gemiddelde terug in evenwicht te brengen. Fantastisch toch.

Het spreekt voor zich dat we kleine aanpassingen zullen laten uitvoeren op uw werk om u optimaal te laten genieten van uw prijs. Zo zullen uw mails automatisch in Times New Roman lettertype 45 worden afgedrukt, zullen uw koekjes voor bij de koffie worden voorgeknabbeld door Poolse importsecretaresses, voorzien we in Ikea-looprekjes en is een extra siësta van 15 minuutjes een vast onderdeel van uw nieuw arbeidscontract. U hoeft niks te doen. Uw IP-adres wordt automatisch aan het ministerie doorgegeven en zij doen de rest. Nogmaals dikke proficiat en veel werkplezier!

donderdag 26 april 2012

Relnichtenpoeder in Komen Eten



Toen God de Vader op de 8e dag het kijkkastje schiep, stak hij er naast de afstandsbediening ook de opdracht bij dat het ding op een zinvolle manier zou worden gevuld. Blijkbaar is dat laatste gegeven doorheen de geschiedenis verloren gegaan en drukt ondergetekende nog maar sporadisch de aanzetknop van de televisie in. Blijkbaar ben ik niet de enige want in de Verenigde Staten zitten de televisiestations met de handen in haren door een ongeziene daling in de kijkcijfers. Deze week heb ik mezelf echter nog eens overhaald om naar het VT4-programma 'Komen Eten' te kijken.

Ik had gedacht dat we met Lesey-Ann Poppe, het meest hersenloze neukpopje dat mijn beeldscherm ooit heeft gesierd, alles hadden gehad, maar blijkbaar niet. God de vader had precies nog wat roze relnichtenpoeder over en schiep Glenn. Daar waar holebi's al jaren vechten tegen vooroordelen en negatieve beeldvorming, vormde deze adoptiezoon van Jimmy B juist de überrelnicht die zijn handjes nog meer laat wapperen dan de grootste Reggi-fan. Ik ken geen enkele vrouw die zo verwijfd doet en geen enkel acteur die zo aan overacting doet. Ik vraag me toch steeds af in welke groententuin ze die kandidaten kweken. Als u het weet mag u het steeds delen met de mensheid!

woensdag 25 april 2012

Vaarwel Electrabel

Lieve Electrabel,

Ik weet niet goed hoe ik je het moet zeggen, maar het is gedaan tussen ons. We hebben het goed gehad samen, dat geef ik toe. Toen ik als zestienjarige bleef slapen bij een vriendin en 's nachts door desorientatie in de slaapkamer van haar ouders belandde, schiep jij het licht waardoor de moeder half gillend wakker werd. Toen ik me vorig jaar tijdens een winteravond uit de wagen van mijn ex sloot met al mijn sleutels en iphone nog in de wagen, zorgde jij ervoor dat de telefooncel haar werk kon doen. En ja, je hebt je tekortkomingen, maar wie heeft er nu nog niet een tijd vast gezeten in een lift of in een restaurant in het donker moeten eten. Niemand is perfect!

De laatste weken heb je echter op mijn hart getrapt en je gedragen als een goedkope slet. Toen je door je vader onlangs werd gevraagd om niet zo hoog van de toren te blazen, vond je het tegen beter weten in per sé nodig om je zelf hoger te prijzen dan je waard bent. Zelfs toen papa Johan kwaad op de salontafel klopte en er rode stoom uit zijn oren kwam, bleef je koppig doen. En nu wil je plotseling populair doen. Je deed in een advertentie vandaag alsof het jouw idee was om je meer bescheiden te gaan gedragen en drastisch minder te gaan vragen voor je diensten. Het is alsof een vegetariër van de ene dag op de andere een biefstukverslaafde wordt of neonaziër die een wafelenbak organiseert voor de illegalen in Steenokkerzeel. Je geloofwaardigheid is nog dieper weggezakt dan de Titanic.

Ik verschiet er niet van dat je zoveel exen hebt gemaakt de laatste tijd. Ik dacht steeds dat het goed zou komen tussen ons, maar mijn oogschelpen zijn eindelijk afgevallen. Je komt totaal niet geloofwaardig over want ik heb het gevoel dat ik me al jaren keihard laten naaien door jou. Ik krijg zelfs al chlamydia aan mijn oogbollen als ik zelfs nog maar een advertentie zie. Het is gedaan, de spanning is weg tussen ons. Ik trek er de stekker uit.

vaarwel, het gaat je goed.

MaT

dinsdag 3 april 2012

Dokter iPad


Net zoals een auto een jaarlijks onderhoud nodig heeft bij de garage, zo heeft ook het menselijk lichaam af en toe eens een (medische) beurt nodig. Aangezien het reeds een tijdje geleden was dat ik nog eens een wachtkamer van binnen had gezien en een beetje last had van een lage bloeddruk, leek het moment aangebroken om mijn kathedraal van een lijf te onderwerpen aan een check-up. Daar waar ik vroeger moest bellen om een afspraak te maken bij mijn arts, moest ik nu online registreren en mijn geprefereerde uur aanduiden. Van een overvolle wachtkamer vol lelijke oude snotterende mensen of krijsende babies die de trommelvliezen uit elkaar scheuren was geen sprake meer. Ik moest amper 3 minuten wachten en was direct aan de beurt.  

De bloeddruk was zoals gedacht laag. Een familiekwaal die buiten een bij momenten licht gevoel in de bovenkamer geen nadeel oplevert. Voor alle zekerheid werd er wat bloed afgenomen. Zoals het een John Rambo betaamt liet ik geen kick toen de vlijmscherpe naald zich een baan zocht naar één van mijn snelwegen, alhoewel het een bizar gevoel blijft. “Verdorie, ik heb geen klevertjes van de mutaliteit bij om op de staaltjes te plakken,” antwoordde ik als aangeleerde reflex tegen mijn huisarts. Ik voelde me zoals in een frituur. Je bestelt je frieten en bemerkt dat je geen geld bij je hebt. Gelukkig was dat niet meer nodig. Op de stalen wordt een barcode gedaan die overeenstemt met de digitale aanvraag die rechtstreeks naar het labo gaat. Alle bloedstalen worden blijkbaar op een transportband gelegd en van enige menselijke tussenkomst is totaal geen sprake. De resultaten worden vervolgens automatisch naar de huisarts doorgestraald, op haar iPad dan nog wel.

Het enige wat ik nog steeds niet begrijp is dat medisch bewijs dat je aan je mutualiteit moet bezorgen om je doktersbezoek terugbetaald te krijgen, “het getuigschrift voor verstrekte hulp”. Waarom kan dat niet automatisch zodat je enkel je remgeld hoeft te betalen. Er zullen vermoedelijk nog een paar winters overgaan alvorens ze die papiermolen tot stilstand brengen. Ondertussen heb ik een fles rodebietensap gekocht om mijn bloeddruk te doen stijgen en met effect.