zondag 27 april 2008

I Love #doofpotaffaires

Wat is er zaliger dan op een mooie lentedag zonder jas buiten te lopen. Het leek vrijdag wel of de eerste zonnestralen een rode loper vormden. De vogeltjes toverden een welkomstlied uit hun bekjes alsof er een Afrikaans staatshoofd op Melsbroek was geland. Op zo'n dagen is de batterij weer eens opgeladen en kan er bijna niks verkeerd gaan. Nu ja, dat denk je dan alleszins. Blijkbaar had een delegatie van mieren beslist om bij dit mooie lenteweer op survival te trekken in de koffie-automaat op mijn werk. Als apotheose werd gekozen om een plons te nemen in mijn kopje koffie. Reanimatie kon helaas niet meer baten voor deze kleine vriendjes. Een groot deel is verdronken in de hete substantie en eentje (het kunnen er meer zijn) zal pas - na het passeren via mijn darmkanaal - het levenslicht terug zien. Ik besef dat Gaia mij dit niet in dank afneemt, maar ze mogen zelf eens mond-op-mond toepassen op een mier. Ik maak me trouwens meer en meer zorgen om het weer de laatste tijd. Niet zozeer de bezorgdheid van de opwarming an sich, maar veel eerder door het gebrainwash dat we ons zorgen moeten maken.

Met de film "An inconvient Truth" van de wannabee president Al Gore was het hek van de dam: We zouden bang moeten worden voor de opwarming van de aarde. Toen ik op Pasen echter de gordijnen 's ochtends open deed om een blik te werpen op de buitenwereld, werden mijn ogen verblind door de felle zon op een wit winterlandschap. Koning Winter had blijkbaar een kleine kopstoot uitgedeeld aan de lente. De winterprik bleef welliswaar beperkt tot witte tuinen en ondergesneeuwde auto's, maar het doembeeld van de opwarming van de aarde mocht wat mij betreft toch even in de ijskast worden geplaatst. Het is blijkbaar al meer dan 50 jaar geleden dat we nog eens een witte Pasen hadden gehad. Jezus zou voor minder terug in zijn grot gekropen zijn bij dergelijk kil weer en de verwarming hebben opgezet.

Ik laat de hele polemiek van de opwarming aan me voorbijgaan. Als het de voedselprijzen niet zijn, dan moeten we ons zorgen maken over de opwarming van de aarde. Als we ons geen zorgen moeten maken over het warme weer dan duiken de politieke donderwolken boven Brussel-Halle-Vilvoorde weer eens op. Het enige weerfenomeen dat mijn volledige aandacht kreeg vandaag was de mist. Ik ben namelijk de cinemazaal ingedoken om de nieuwste film van Frank Darabont (topregisseur van The Green Mile en The Shawshank Redemption) te geen bekijken: "The Mist". Het scenario was van horrorkoning Stephen King en het heeft me van de eerste minuut tot de laatste kunnen boeien. Een cinematografisch orgasme voor de ogen. De film was mijns inziens stukken beter dan de onterecht bekroonde film "An inconvient Truth". Deze documentaire heeft met geen woord gerept over de gevaren van de mist en de gevaarlijke en bloeddorstige creaturen die er zich volgens Stephen King in verschuilen. Zo zie je maar dat de zelfs politiekers als Al Gore ons kunstmatig dom houden en de echte waarheid over het weer in de doofpot stoppen.

vrijdag 18 april 2008

Expoliciously now

Het is weer komkommertijd in Belgiƫ en dan worden weer evenementen uit lang vervlogen tijden van onder het stof gehaald. De nostalgische sfeer van weleer waar we deze week worden in ondergedompeld luistert naar de weinig bliste naam Expo 58. "Een exp(l)osie van oude filmpjes van het atomium en jodelende kwelduivels als Jo Leemans" zo kan ik de reportages samenvatten. Hebben we dan zo weinig hedendaagse topevenementen dat we steevast moeten teruggrijpen naar het verleden?

Deze redenering kan trouwens doorgetrokken worden naar het muzikale domein. De jaren 90 zijn heter dan heet en onze trommelvliezen zullen het geweten hebben. Radio Donna besteedde zelfs een hele week aan de terugkeer van de beats van 2 Fabiola, Dr. Alban, Culture Beat en aanverwanten. De hedendaagse muziek wordt afgeschilderd als brol in vergelijking met de gouden noten van toen. Een derde nostalgisch teruggrijpen naar vroeger zijn de televisieseries van weleer. Het woord 'parafix' doet de nostalgische pupillen van menig leeftijdsgenoot opensperren. Zenders als VTM en VRT gooien alles vandaag de dag uit hun archiefkasten rechtstreeks op de markt. Series als Merlina worden gesmaakt alsof de honger uit Somaliƫ is komen overwaaien naar hier. Afgelopen zaterdag heb ik me ook bezondigd door de dvd-reeks te kopen van "Murder She wrote". Dat was nog eens een serie! Misdaadauteur Jessica Fletscher, hoofdpersonage van de reeks, kon elke moord oplossen door gewoon haar verstand te gebruiken. Geen CSI-toestanden voor deze harde tante.

Er zijn waarschijnlijk nog domeinen waarbij er teruggegrepen wordt naar het verleden: de middeleeuwse techniek om bloedzuigers te hanteren kent een revival (voornamelijk onder hollywoodsterren), blockbusters van vroeger worden meer en meer herkauwd alsof de inspiratie verdamd is door de opwarming van de aarde, op de catwalk paraderen uitgemergelde scharminkels met retro-kledij, enzovoorts. Op zich is er niks mis met teruggrijpen naar vroeger, maar laten we de toekomst toch ook niet uit het oog verliezen. Soms vraag ik me trouwens af hoe de toekomst er uit zal zien en of men dan ook teruggrijpt naar het begin van dit millennium. Waarschijnlijk zitten we dan in een ander digitaal tijdperk en zijn blogs als deze totaal achterhaalde communicatievormen. Indien u een lezer bent van de toekomst ... Is het nu beter dan vroeger? Indien het niet zo is ben ik blij dat ik in het verleden leef en niet in de toekomst. Een doordenkertje waar zelfs Jessica Fletscher haar vingers van zou aflikken.