zondag 26 februari 2012

Chronicle: Superman meets The Blair Witch Project



Wat zou ik er alles voor hebben om voor één dag te beschikken over superkrachten. Vermoedelijk zou ik er al een dag over moeten nadenken welke krachten ik zou willen: onzichtbaar worden, door muren lopen of het lezen van de gedachten van vrouwen. Het laatste zou mij en de mensheid al enorm helpen, maar uiteindelijk zou ik toch kiezen voor telekinetische krachten. Om al een klein beetje voorbereid zijn voor de dag waarop deze kracht onverwachts in mijn brievenbus zou vallen, ging ik al wat inspiratie op doen bij de film Chronicle. De film gaat over drie Amerikaanse 'high school teenagers' die in aanraking komen met een buitenaardse materie en daardoor onverwachts beschikken over telekinetische krachten. Ze kunnen bovendien niet alleen voorwerpen verplaatsen maar ook zichzelf. Het zou op het eerste zicht een superhandig middel zijn om de files te vermijden. Wat echter onschuldig begint als spielerei mondt al snel uit in pure waanzin waarbij één van de jongeren deze kracht onder andere wil aanwenden om zijn zieke moeder te helpen. The way to hell is paved with good intentions.



De film is mijns inziens een echte aanrader om verschillende redenen. In de eerste plaats is de Chronicle gefilmd op een atypische manier die vergelijkbaar is met the Blair Witch project. Alle beelden worden grotendeels getoond vanuit het standpunt van de camera van hoofdrolspeler Andrew Detmer, gespeeld door Dane DeHaan. Ten tweede is er het scenario dat gelukkig geen superhero-karakter heeft waarbij de wereld wordt gered door enkele snotapen. De laatste reden is het einde van de film - dat zonder teveel te verklappen - een atypisch Hollywoodeinde heeft. Kortom een echte aanrader. Om de film te promoten werden in New-York trouwens drie telegeleide vliegers opgelaten die op afstand leken op echte mensen. Een opblaasbare Matthias Schoenaerts was misschien nog een leuk idee geweest om de Oscar-kansen te vergroten van Rundskop.


vrijdag 24 februari 2012

De Nutella moord





Op welke manier zou ik aan mijn einde komen? Zal het gebeuren tijdens het helpen oversteken van een oud onschuldig vrouwtje, het verslikken in een hostie of tijdens het doktertje spelen in een plaatselijk kasteel. Als ik de diëtiste mag geloven die vandaag een lezing kwam geven op de Vlerick Management School over gezonde voeding, zal het in mijn geval moord zijn, moord met voorgesmeerde rade.

Ik ben niet goed bezig. Dinsdag ben ik nog gaan eten met vrienden in 'Amadeus' in het Patershol te Gent, woensdag in 'De Vitrine' in de Gentse hoerenbuurt en zaterdag wordt één of ander Antwerps restaurant aangesneden. Het zijn allemaal restaurants om de vingers bij af te likken, maar totaal niet in lijn wat de voedingsdeskundige vandaag aanraadde. Als het aan haar lag zou ik elke dag 's ochtends bruin brood met water, yoghurt en een banaan moeten eten. Ik was verbaasd dat er geen geroosterde kakkerlakken in haar menu stonden. Mijn ontbijtritueel ziet er immers wel een beetje anders uit.

Toastjes met choco en koffie sieren 's ochtends de ontbijttafel. Niet zomaar choco, Nutella-choco. Ik denk dat als je alle potten Nutella bij elkaar zou zien die ik ooit heb leeggelepeld, je een heus kasteel zou kunnen bouwen met hoge torens. Het woord Nutella vermelden tijdens de sessie leek echter erger dan de Koran, Bijbel en Torah samen ritueel verbranden. Bij deze weet ik dus met zekerheid hoe ik aan mijn einde zal komen en ik moet toegeven, het is een mooie dood. Er zijn mijns inziens ergere scenario's om de pijp aan Maarten te geven. Ik heb vandaag dan ook onmiddellijk mijn testament veranderd om mijn liefde voor de nutella-pot nog eens extra te onderstrepen. Zo zal iedereen bij mijn begrafenis mini-potjes Nutella krijgen in plaats van hosties en wil ik gecremeerd worden. De as zal vanzelfsprekend bewaard worden in een grote pot Nutella. Moge hij rusten in Choco...

zondag 19 februari 2012

A city Life: interieurbeurs zonder slingers



Wat moet het leven van een zwerver toch mooi en eenvoudig zijn. Je interieurkeuze is beperkt tot de beschikbare dozen die je aantreft op straat en bovendien kan je dagelijks kiezen wie je nieuwe buren worden. Ook aan dure verluchtingssystemen en overbetaalde EPC-rapporten heb je dan geen boodschap meer. Aangezien ik minder geluk heb in het leven en twee jaar geleden een huis heb gekocht, ben ik wel een beetje verplicht om de 'Yudai Mansion' deftig aan te kleden. Een deel van het budget zal alvast naar Ikea gaan. De broodkruimels van het budget die dan nog overschieten wil ik spenderen aan enkele eyecatchers voor in mijn woonst.

Ik hoopte gisteren op de interieurbeurs 'A City Life' te Antwerpen alvast wat inspiratie op te doen, maar kwam eerder van een kale reis terug. Ik had het gevoel dat er op de begrafenis van Whitney Houston meer leven en inspiratie zat en zwart van het volk zag het evenmin. Ik heb hooguit twee ideetjes opgedaan. Het eerste was 'book hook', een houten gadget die de traditionele bladwijzer vervangt. De overige aandacht ging naar enkele salontafeltjes die een leuk mechanisme hadden om het tafelblad te kantelen. Kortom, echt wijzer ben van deze interieurbeurs niet geworden. Hopelijk biedt de uitverkoop van Griekenland meer inspiratie.