vrijdag 23 mei 2008

De uppercut

afbeelding van boksers
Waar is de tijd van Daens toen we nog allemaal als brave werkezeltjes naar de fabriek gingen om ons droog brood op de plank te verdienen. Bovendien ging dit vaak gepaard met de nodige risico's. Zo waren de weefgetouwen ware moordmachines die geen genade kenden. Kinderen kwamen nog maar net uit de bloemkool gerold en moesten onmiddellijk voor dag en dauw mee voor een appel en een ei. Ik denk dat we vandaag de dag zeker en vast niet mogen klagen. De verhouding vrije tijd versus arbeidstijd heeft nog nooit zo in schril contrast gestaan met deze vroegere periodes van weleer. De vraag is echter of we deze vrije tijd ook nuttig invullen? De linkerhand van de jeugd lijkt meer en meer vergroeid met hun gsm terwijl de rechterhand één is geworden met de afstandsbediening. De ogen lijken vastgeplakt aan een computerscherm terwijl het achterwerk een ware romance beleeft met de zetel. De benen en enkels mogen af en toe gestrekt worden om het Wii-bord te testen. De trommelvliezen worden ondertussen gemasseerd door een loeiharde Ipod. We mogen tot slot ook de smaakpapillen niet vergeten die om de zoveel minuten schreeuwen om geblust te worden met Coke. Ja dat is wat anders dan mijn grootouders die zich uren konden amuseren in de buitenlucht met een hoepel en een stel bikkels.

Ik moet echter toegeven dat ik me soms ook laten gijzelen - want zo bezie ik het - door deze technolgieën. Deze week heb ik echter beslist dat er na twee jaar inactiviteit verandering moest komen. Ik heb dan ook de daad bij het woord gevoegd. De eerst activiteit was woensdagavond en bestond uit het trekken van baantjes in het Jan Van Eykzwembad. Een collega - die ik voor de anonimiteit Bruyntje noem - had me hiervoor aangepord en wie ben ik om een West-Vlaamse deerne tegen te spreken. Buiten het feit dat ik een kwartier heb geknoeid met de locker en heel de avond met mijn zwemshort achterstevoren heb gezwomen (geen kat heeft dat gemerkt...hoop ik) was het verkwikkend en voor herhaling vatbaar. De tweede activiteit was op het werk: Boksinitiatie in de plaatstelijke kapel. Deze religieuze lokatie werd uitgekozen wegens gebrek aan plaats. Ik had gehoopt om de heilige Rita een paar uppercuts te kunnen verkopen, maar instructeur Jurgen Haeck, hield het op enkele toffe boksspelletjes. Het uurtje sport bewees echter dat ik dringend de draad van weleer moet oppakken en belofte maakt schuld. Amen.

dinsdag 20 mei 2008

De Heilige Bernardinus van Siëna

Binnenkort is het zover. Ik blijf als enige mannelijke medewerker over op een marketingafdeling vol met vrouwen. Mijn enige mannelijke collega heeft beslist om zijn geluk te beproeven bij een winkelketen die pretendeert steeds de goedkoopste te zijn. Ik ben echt benieuwd hoe hij zijn dagelijkse ritten naar Halle gaat ervaren. Elke dag uren in de file staan lijkt me even boeiend als een cursus kantklossen. Op het openbaar vervoer rekenen kan je vandaag de dag evenmin. De treinstaking van vandaag onderstreept nogmaals deze understatement.

Het probleem voor mij is echter: hoe ga ik overleven met 7 vrouwen. Een plaatsvervanger is nog niet aangesteld en dit kan nog even op zich laten wachten. Ik voel me dan ook een beetje zoals Robinson Crusoe. Om het hoofd boven water te houden op dit eiland der oestrogenen ben ik me volledig aan het verdiepen in de psyche van de vrouw. De vraag is echter hoe moet ik te werk gaan. Moet ik bellen om raad naar de astroline op VTM waar één of andere afgedankte bliepmiep de grootste onzin uit haar rechterteen zuigt? De idee dat mensen daar geld aan willen spenderen doet me met verstomming slaan. De titels op de vrouwenpagina van het Laatste Nieuws zijn ook weinig inspirerend: "De helft van de single vrouwen is angstig 's avonds", "Lift je kont zonder operatie", Trend: verpest je trouwjurk" of wat dacht je van deze "Vrouw snijdt penis van man af en gooit zaakje in toilet". Deze topics brengen me geen stap dichter hoe ik helemaal alleen moet overleven in deze jungle. Ach als sneeuwwitje het kon met haar 7 mannen, dan moet ik dit ook wel kunnen met mijn 7 vrouwen. Misschien moet ik enkel nog nadenken wie overeenstemt met respectievelijk Doc, Grumpy, Happy, Sneezy, Bashful, Sleepy en dopey. Vandaag is het trouwens de feestdag van de Heilige Bernardinus van Siëna, patroonheilige van de marketingmensen. Misschien is het beter dat ik haar eens een smsje stuur?

zondag 18 mei 2008

O Yudailissi na jalini

Ze hadden gisteren in Brussel geluk dat er geen ophokplicht was voor gevogelte. Er liepen tijdens de Brusselse gaypride immers weer heel wat stoetgangers mee met roze pluimen in hun kont. Sommigen liepen dan weer met leren pakjes te flanneren. Anderen bleken een acute allergie te vertonen aan kledij en konden enkel overleven middels een string. Toegegeven, het percentage loslopende en aan palen bengelende roze partygangers is gedaald tegenover voogaande edities. Zoiets kunnen we alleen maar toejuichen. Ook het feit dat verenigingen zoals de Chiro en de jeugdafdeling van het Rode Kruis zichtbaar aanwezig waren verdient een figuurlijke pluim. De hamvraag is echter wat de relevantie nog is van een dergelijke bonte stoet. De meeste strijdpunten zijn immers verwezenlijkt: huwelijk, adoptie, etc. Het lijkt me nuttiger dat ze dagen zoals de vrouwendag, gaypride, anti-discriminatiedag, ... bundelen in een grensoverschrijdende happening. Een nationale feestdag voor de diversiteit. Ik pleit trouwens ook voor de afschaffing van een minister voor gelijke kansen. In principe zou elke minister in zijn bevoegdheidsdomein automatisch rekening moeten houden met deze gelijkheidsbeginselen. Kathleen van Brempt zal dan wel op zoek moeten gaan naar een nieuwe job, maar voor een dergelijke mooie verschijning als haar zie ik nog een mooie andere toekomst weggelegd. Ik zie haar absoluut zitten als de presentatrice van één of ander belspelletje op VTM of misschien als attractie op de Sinksenfoor in Antwerpen.

Het bezoeken van bovenvermelde foor wordt een jaarlijkse traditie en ondanks het gure weer was er nog tamelijk wat volk te bekennen. De wandeltocht langs de verscheidene kraampjes en attracties werd beëindigd met een wafel met slagroom en een Ice Tea in waffelkraam "Max". Wat er zich kort na het consumeren van deze wafel afspeelde in mijn darmen kan ik het best vergelijken met de plaatselijke naschokken van de aardbeving in China. Op dergelijke momenten zou je de eerste de beste toiletdame een tong draaien uit dankbaarheid om haar fasciliteiten te mogen gebruiken. Helaas moest ik wachten tot ik op de trein zat en het toilet daar is echt niet het Hilton op aarde. Zeker als je bedenkt dat er voor jou juist een dame met de lichaamsomvang van neushoorn op dezelfde plaats haar nummertje heeft gedaan. Ik wist direct hoe de joden zich voelden in Auschwitz. Na een korte treinrit was het onheil gelukkig vetrokken uit mijn innerlijk parcours en waren yin en yang weer in volledige evenwicht. Ik zal alleszins twee maal nadenken alvorens nog slagroom te eten. Nu ja, sommigen krijgen dergelijke ongemakken van de muziek van Isthar. Op Facebook heeft de groepering "Ik krijg nu al het schijt van Ishtar" bijna de kaap van de 2.500 leden bereikt. Dat belooft weinigs goed voor de halve finales aanstaande dinsdag. Het enige waar we kunnen op hopen is daar haar kleed, zoals tijdens de repetities, afzakt en dat we scoren door een nipplegate. O Yudailissi na jalini...

donderdag 15 mei 2008

The Yudai Show

Een tijdje geleden vroeg iemand me om mee te doen aan een blogestafette. Ik dacht eerst dat hij een aantal Amsterdamse paddo's achter de kiezen had, maar al spoedig liet ik me overhalen om het spel mee te spelen. De tekst moest wel gaan over het het onderwerp durf. Het viel me daarbij direct te binnen dat de meeste zaken in de natuur in paren voorkomen. Enerzijds heb je de complementaire paren die samen een synergie veroorzaken. Ik denk hierbij aan de twee ogen die een dieptezicht creëren of de tegenpolen van een magneet die een aantrekkingsveld tot stand brengen. Anderzijds heb je de paren die zich gedragen als water en vuur. Een mooi voorbeeld hierbij zijn de menselijke oerinstincten durf en angst. Als deze twee emoties een huwelijk zouden aangaan zou er een stilstand ontstaan. Geen vooruitgang zonder durf, geen achteruitgang zonder angst. Het zijn ook twee gevoelens waarmee ik -zoals zoveel mensen- al vaak te maken heb gehad.

Ik ben blij dat ik niet kamp met echte traditionele angsten. Spinnen geef ik steevast een hand, van plankenkoorts maak ik brandhout en het getal dertien cijfer ik niet direct weg onder een mat. De enige angst die ik soms echt heb is die van het niet weten wie er achter heel de uitvinding van het leven zit. Het is daarom ook dat de film The Truman Show me zo mateloos boeit. Wie bepaalt er welke personen ik vandaag zal ontmoeten? Wie schrijft het scenario van mijn leven? Ik zou hem (of misschien is het een haar) graag eens de hand wil schudden en vragen hoe hij de personages heeft bedacht en of hij denkt aan een vervolgroman.



Ik geloof echter niet in een alwetende godsdienst zoals het christendom waarbij een oppergod ons als marionetten zou bespelen. Ik sluit me aan bij Marx wanneer hij stelde "Die Religion ist das Opium des Volkes". Mensen worden kunstmatig dom gehouden door ze een surrugaat voor deze grote levensvraag "wie ben ik" voor te houden. In de Westerse samenleving wordt de idee van een alwetende God steeds meer afgewezen. We geloven niet meer wat meneer pastoor allemaal vertelt achter zijn dj-tafel in de kerk. Het is echter jammer dat we dan niet meer durven geloven in iets anders. Het is ook moeilijk om een definitie of een beschrijving te geven aan dit "iets". Als ik het alwetende antwoord heb gevonden op deze levensvraag en ze kan bewijzen dan zal ik er zeker een blogtekstje aan wijden en vermoedelijk win ik dan ook de nobelprijs voor de filosofie (indien die zou bestaan). Until then, the Yudai Show must go on...

Ps: mensen die een blogtekst je wensen te schrijven over durf. Let me know [yudaiskie-at-yahoo.com]. Op die manier wordt deze blogestafette verdergezet en sterft het geen stille dood ;) Deze weblogestafette werd geinitïeerd door Corne Cox en mij aangereikt door Martin.

maandag 12 mei 2008

Veel geluk professor!

Het komt niet vaak voor dat ik een boek ter hand neem. Enerzijds omdat de meeste auteurs in mijn ogen saai schrijven en gebrek aan inspiratie vertonen. Ik doel dan voornamelijk op de auteurs die je als prille student in het middelbaar door je strot krijgt geramd. Ze hebben mij met een waar lezerstrauma opgezadeld. Anderzijds omdat een film bekijken doorgaans sneller gaat. Beschouw het als een vorm van McDonaldisering van mijn hersencellen. Ik wil een snelle hap, slikken en klaar zijn voor een nieuw brokje sensatie.

Voor het boek '100 Geluksversnellers', dat mijn vader - net terug van Brazilië- deze ochtend onder mijn neus schoof, wou ik een uitzondering maken. De titel werkt dan ook als een rode lap op een bronstige stier. Wie wil er immers niet zijn geluk versnellen? Kort samengevat bestaat geluk uit een zevental pijlers, die als een synergetische ploeg op elkaar inwerken. Ten eerste is er het positief zelfbeeld dat je als een werkwoord moet beschouwen. Je moet het voortdurend vervoegen. Ten tweede is er het aspect van het optimisme. Bestrijd pessimisme door de innerlijke stem in jezef tegen te spreken. Mooi daarbij is het citaat van Vincent van Gogh dat daarbij aangehaald werd: "If you hear a voice within saying 'you cannot paint', then by all means paint and that voice will be silenced." Een derde globale gelukspijler is die van de keuzes maken. Wie geen keuze maakt voelt zich ongelukkig of zoals Sartre verwoordt:"Zijn is zichzelf kiezen." Ten vierde moet je actief zijn en blijven. Niets veranderd immers uit zichzelf. Vervolgens moeten we sociale relaties aanknopen en in stand houden. Een voorlaatste aspect is kiezen voor ontwikkeling. Dit kan gebeuren middels studies en lezen. Een laatste pijler is deze van de levenskunst. Twee belangrijke zaken vallen hieronder: Het hebben van humor en het vertonen van lef. Humor is immers de smeerolie van de sociale relaties (pijler 5) en lef deze van het maken van keuzes (pijler 3).

Het boekje leesde vrij vlot naar mijn normen. Op 2 uur tijd heb ik door alle bladzijden gewandeld. Ik geef toe, er werden veel open deuren ingetrapt, maar de manier waarop het gestructureerd was en de citaten die er in verwerkt waren, loonden zeker en vast de moeite. Voel ik me nu plotseling supergelukkiger door het slikken van al deze letters? Nu ja, dat zou een beetje utopisch zijn. Maar de slogan van het boekje inspireerde me wel voor de toekomst: " Mijn geluk ben ik".