Doorgaan naar hoofdcontent

Spruitjes uit Darfour

Na jarenlang de schoolbanken en bijhorende stoelen de rug te hebben toegekeerd was het zaterdagochtend tijd voor een rendez-vous in het domotica-gebouw van Syntra (kortrijk). De Drupal-opleiding is eindelijk van start gegaan alhoewel ik de manier van les geven ongelooflijk chaotisch vond. Een hutsepot van nieuwe termen werden door mij strot geduwd en tijd om te slikken was er nauwelijks. Een portie zelfstudie en een snuifje doorzettingsvermogen zullen wel als maagzout dienen om de leerstof te verteren. Ik had 's ochtends echter nog geen idee dat ik 's avonds in Oostende nog eens echte hutsepot kreeg voorgeschoteld. Varkenspootjes, koeietongen, oortjes van uitgestorven diersoorten en konijnenstaarten lagen broederlijk naast elkaar te pruttelen en uit te rusten in een stalen stoofput op een gezellig bedje van koolblaadjes en spruitjes. Alhoewel de culiniaire Oostendse keuken doorgaans van zeer hoog niveau is, begon mijn maag dit maal in opstand te komen. Ik had gelukkig eerder op dag op de Oostendse Oktoberfoor reeds wat proviant binnengesmukt zodat ik geen anorexia-waanbeelden kreeg. Alle gekheid op een stokje - en volgens mijn ma is dat stokje lang - deden de televisiebeelden op Canvas die avond mijn maag pas echt keren.

"Op de thee bij Janjaweed" was een Vranckx reportage op Canvas dat handelde over de milities in Darfour. Nima Elbagir slaagde er in om - als eerste westerse reporter - de arabische milities(Janjaweed) in Darfoer te volgen. Al jaren vechten ze een bloedige stijd uit met de Afrikaanse rebellen. Een strijd die uitzichtloos lijkt en getekend wordt door verkrachtingen en plunderingen. Jonge mannen van mijn leeftijd staan daar 's morgens niet op om goed geluimd achter hun pc te kruipen om marketinganalyses te maken, maar achter hun afweergeschut om oorlogsstrategie├źn te bedenken. De kloof tussen onze beide werelden is ontzettend hoog. Je vraagt je dan af waar we in onze "beschaafde" westerse wereld in hemelsnaam mee bezig zijn. Momenteel worden er miljarden gepompt in het bankair systeem. Ons kapitalistische snoephuisjes staan immers op instorten en moeten gestut worden. Dat er duizenden kilometers op een Afrikaans continent mensen zelfs geen strooien huisjes hebben om zich te beschutten tegen de striemende en dodelijke zon lijkt ons minder te deren. We zijn eerder bezorgd om de dalende beurscijfers dan de dalende overlevingskansen. Traandruppels van beursgoeroes ontroeren ons meer dan Afrikaanse bloeddruppels. We liggen woelend in ons bed te meimeren over onze spaarcentjes terwijl anderen op de koude grond liggen te denken of ze de volgende ochtend wel zullen halen. Laten we echter niet pessimistisch of fatalistisch worden, maar zelfrelativering is soms mooi op zijn plaats in dergelijke economische barre tijden. Als de beursorkaan is gaan luwen hoop ik dat men de schade ook herstelt in Afrika. Een humanitaire en economische knoeiboel waar we als westerse kolonialisten zelf voor gezorgd hebben. We mogen trots zijn op onszelf. We kunnen misschien onze Vlaamse hutsepot met spruitjes exporteren naar deze gebieden?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap. Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien!


Update: Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben.




Update 2: Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt het gerucht de kop i…

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel idee├źn en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik…