Doorgaan naar hoofdcontent

De Côte Voiture (part I) *

Dag 1: De sleurhuttenparade

"Aux enfants de la patrie, le moment des Vacances est arrivé." Elk jaar lijkt er wel een automatische wekker in ons achterste af te gaan die de vakantiemicrobe uit zijn winterslaap doet ontwaken. Aangezien Nederlanders geen maaltijdcheques of vakantiegeld kennen, worden ze jaarlijks op bevel van koningin Beatrix uitbetaald in Goudakaas en sleurhutten (caravans). Op onze weg naar het Zuiden van Frankrijk werden we dan ook meermaals geconfronteerd met heuse sleurhuttenparades. Het enige wat eigenlijk ontbrak om deze Hollandse invasie naar het Zuiden van Frankrijk kracht bij te zetten waren Hollandse schlagers en bitterballen met een kwakje mosterd.

Dit laatst vernoemde ingrediënt hadden we eventueel in Dijon kunnen gaan halen waar we de eerste nacht verbleven. De stad heeft echter evenveel inhoud als een uitgelepelde pot mosterd. Misschien zat onze zondagse arrivering er wel voor iets tussen waardoor de rolluiken van de winkeltjes keurig gesloten bleven. Hotel Mercure in Dijon is daarentegen wel een aanrader qua prijs/kwaliteit en is daarmee de vier mosterdsterren meer dan waard.

Dag 2: Les Fêtes Gantoises

Terwijl de Gentse Feesten ook zonder mij voortboeren, voelde ik als ex-Gentenaar de Freudiaanse onbewuste dwang om dit gemis te compenseren. Alvorens in rechte lijn van Dijon naar Cannes te bollen besloten we daarom halt te houden in Avignon, bekend om het straattheater in de maand juli. Het mag gezegd worden, Avignon is een stad om verliefd op te worden. 'La cité des papes' is trouwens niet alleen bekend omwille van de halve brug met bijhorend liedje, maar ook omwille van de talrijke kleine steegjes met diverse winkeltjes. Aangezien ik een bejaarde dertiger ben en nog net geen kunstheup nodig heb, werd de benenwagen ingeruild voor het toeristentreintje om deze smalle straatjes te verkennen.Geen idee welke Hollandse troela daarbij de vertaling moest inspreken van de audiogids, maar het staat wel vast dat ze dit gedaan heeft onder de deskundige en coachende begeleiding van haar twee collega's Jack Daniel en Bloody Mary. Haar stem was zo slaapverwekkend dat een gevaarlijke coma-toestand zich bijna opdrong.

Dat het straattheater alomtegenwoordig is in de straten van Avignon hoeft geen betoog. In de hoofdstraten verdrongen de affiches elkaar en de ronselaars - uitgezonden door de diverse theatergezelschappen - leken wel tippelhoertjes in carnavalmodus. Ik had graag langer gebleven maar de côte d'azur laat niet op zich wachten. Avignon "I ll be back"


(*) PS: De titel van deze blogpost is ontsproten uit het brein van mijn reisgezel RVH, die daarmee aantoonde over evenveel copyright skills te beschikken als autoskills. We gaan daar nog van horen!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap. Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien!


Update: Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben.




Update 2: Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt het gerucht de kop i…

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik…