Doorgaan naar hoofdcontent

De wielersmurfen-frustratie

Ik zal ongetwijfeld in de brandende hel belanden voor alle verwensingen die ik ooit geuit heb tegen wielertoeristen. De zon hoeft nog maar een glimp te tonen van haar gloedrode bilspleet en plotseling duiken de wielerterroristen in bosjes op. Fietspaden zijn daarbij doorgaans niet aan hen besteed. Met drie naast elkaar en met uitgestrekte tong naar de automobilisten palmen ze de weg in. Hun professionele spitsbroeders zijn doorgaans nog een graadje erger. Hele stukken wegdek worden volledig afgezet en opgeëist te ere van deze wielergoden. Gepensionneerden met bierbuik mogen daarbij met hun onafscheidelijk spiegelei-bordje tijdelijk agentje spelen. Om af te kicken van deze heersende wielersmurfen frustratie moest ik van mijn ingebeelde gedragstherapeute een drastische stap zetten: mezelf direct confronteren met mijn frustratie. De plaats van therapie werd de Eneco-tour te Genk. Toegegeven, de vip-kaarten die we gekregen hadden waren wel een kleine stimulans.

Alhoewel de Eneco-rit rond de middag startte kwamen we pas in de late namiddag toe. Een therapie-overdosis leek me immers ook niet opportuun. Een claustrofoob laat je ook niet een hele namiddag picknicken in een lift. Alle zintuigen kwamen aan bod in het mini-vip-dorpje. De huid werd getrakteerd op een fikse hydraterende regenbui, de smaak en geur op allerlei snacks en lekkere hapjes, de trommelvliezen op een enthousiaste stuntelige omroeper en het oog op een uitgelaten mensenmassa. De hele wielercaravaan - die we vanuit een verhoogd platform konden volgen - was op een paar nanoseconden gepasseerd. Hier had het publiek naar toegeleefd. Een voorspel van uren drinken en vreten werd beloond met een kortstondig orgasme veroorzaakt door Mateo Bono, de winnaar van dienst. Nog geen vijf minuten later was de organisatie reeds bezig met de afbraak om alle sporen van de wielergekte uit te wissen.

Ben ik genezen van mijn wielersmurf frustratie? Ach, wielrennen kan een feest zijn en wie ben ik om de partypooper van diens te zijn. Ik hoop alleen dat de (vooral) fietsende amateur feestvarkens ook de wegcode wat meer respecteren zodat ik me minder blauw hoef te ergeren!

Reacties

  1. En wanneer dan ook de automobilisten, voetgangers,ruiters,... Diezelfde wegcode respecteren zijn we er helemaal :)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap. Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien!


Update: Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben.




Update 2: Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt het gerucht de kop i…

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik…