Doorgaan naar hoofdcontent

De Virtual Revolution (Canvas) deel II

Eergisteren werd het tweede deel van de Virtual Revolution op mijn netvlies gebrand: Enemy of the State. Daar waar het eerste deel zich mijns inziens voornamelijk focuste op de paradox van de gelijkheid (lees vorig blogartikel), werd in dit tweede deel een nieuwe paradox blootgelegd van de revolutie. Het initiële doel van het internet was immers meer “broederschap” tussen mensen te creëren. Door meer mensen met elkaar te connecteren duiken er echter ook steeds meer krachten op die deze broederschap willen manipuleren.







Liberté, égalité, Fraternité of the internet: De tweede paradox
Stel je voor dat er al internet zou bestaan tijdens de Franse Revolutie. Zou de Franse republiek er dan sneller of juist niet gekomen zijn. Zou koning Lodewijk XVI zijn iphone in aanslag hebben gehouden om de twitterberichten over hem te checken? We zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen. Tijdens deze tweede reeks werden wel een aantal actuele voorbeelden aangehaald waarbij online-platformen zoals Twitter een strijdmiddel zijn geworden om mensen te mobiliseren tegen bepaalde regimes of instellingen. Dat heeft het Iraanse regime mogen ondervinden tijdens de twitterrevolutie. Het internet zet aan tot solidariteit, empowerment en geeft macht aan individuen. Iedereen die een internetverbinding heeft, bezit de macht om iets bij te dragen. Het spreekt voor zich dat ook de overheid en andere instellingen die bloot staan aan kritiek zich wapenen tegen deze waterval aan kritische woorden op Twitter, Facebook en andere social media. Op die manier ontstaat een nieuwe virtuele wapenwedloop. Enerzijds tussen burgers en staat, anderzijds tussen staten onderling. Een schoolvoorbeeld in deze wapenwedloop is China, dat zich zeer schizofreen gedraagt. De navelstreng met de digitale buitenwereld wordt op geregelde tijdstippen door een overheidswasknijper dichtgeknepen. De angst dat de buitenwereld (Het Westen) gevoed zou worden met de interne keukenaangelegenheden is immers groot. Op andere momenten wordt de wasknijper door de overheid juist opengezet zodat het Chinese volk gevoed wordt met de juiste propaganda. Fifty Centers – bloggers die betaald worden door de overheid – zorgen daarbij voor de nodige content. Tegelijkertijd recruteert de Chinese overheid op grote schaal – edoch onofficieel – hackers die bedrijfscomputers van onder andere Amerikaanse multinationals moeten leegslurpen zoals een Starbucks meeneemkoffie.

Niet alleen bestaande groeperingen en overheden hanteren het internet als een afspiegeling van de real world. Door het internet ontstaan er eveneens tribes en andere zaken die anders nooit zouden ontstaan zijn. Een positief voorbeeld is het ontstaan van Paypal, een virtuele eenheidsmunt. Er is echter ook een keerzijde aan het ontstaan van deze tribes. Individuen met een fatalistisch of terroristisch gedachtengoed creëren dankzij het internet een vorm van ‘portable homeland’. Zij hebben niet tot doel om broederschap te brengen onder de wereldbevolking. Ze hanteren het internet (Youtube, blogs, etc.) om een boodschap van haat up te loaden. Door een interne samenhorigheid en broederschap zien ze alleen nog maar de anderen als een outgroup. Het is mijns inziens dan ook een terechte reflectie die op het einde van de reportage werd gemaakt: wat als iedereen online komt in plaats van de huidige 25% van de wereldbevolking? Groeien er dan nog meer ingroups en outgroups? Gaan we ons binnen tien jaar 's nachts veiliger voelen in de buitenwijken van Brussel dan in cyberland? Laten we gewoon binnen nog eens 20 jaar afspreken om verder te debateren. Zelfde plaats, zelfde zender.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap. Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien!


Update: Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben.




Update 2: Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt het gerucht de kop i…

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik…