Doorgaan naar hoofdcontent

De ruige ruienwandeling

Meer stilstaan bij dagdagelijkse dingen, dat zouden we meer moeten doen. Zo staan we bijvoorbeeld niet tot nauwelijks stil bij alle zaken die we door het keelgat van onze toilet spoelen. We bedekken het goedje hooguit met een wit dun velletje als ware het een slachtoffer van een tunnelongeval. Zonder afscheidsdienst of dankwoord drukken we op de doorspoelknop. Waar het heen gaat en of het reisziek zou worden, het zal ons een worst wezen. Door mijn Antwerpse Ruienwandeling zondagmiddag is er aan deze onverschilligheid een bruusk einde gekomen.

De gids van dienst was Jef, een man die als een overvolle regenton overliep van enthousiasme over het middeleeuwse rioolnetwerk van Antwerpen. De wandeling begon met een kleine boottocht om de beenspieren nog niet onmiddellijk te vermoeien en natte knieën te vermijden. Wat volgde was een wandeling doorheen de onderbuik van de stad, gespeisd met weetjes en annekdotes. Ik had me op voorhand een eentonige stinkende lange saaie koker voorgesteld waar de duisternis met de skepter zwaaide. De Antwerpse ruien worden echter gekenmerkt door verschillende soorten gewelven die als legoblokjes in elkaar zitten vastgeknoopt. Ook de breedte varieert van stuk tot stuk. In de middeleeuwen moesten de burgers immers zelf hun eigen stukje rui overkappen. Zo kozen de Jezuïten van de Bartholomeus-kerk voor dure leisteen zodat diegenen die onder hun kerk voeren ook duidelijk wisten dat ze zich onder heilig gebied bevonden. Diegenen die met vlotten onder de ruien voeren tijdens de middeleeuwen zullen de etymoligische oorsprong van het begrip “op uw kop laten schijten” trouwens  ook beter verstaan dan wie ook. Waar je als bezoeker van de Antwerpse ruien hooguit in wat modder moet wandelen, lieten de middeleeuwse Antwerpenaren hun gevoeg gewoon in de ruien vallen. De plastieken afvoerpijpen met regenwater en huishoudelijk afval bestonden immers nog niet. Een stinkende brei vol ziektekiemen moet  als een dodelijke lavastroom onder de huizen van de Antwerpenaren hebben gestroomd. De ratten, spinnen en pissebedden zullen er minder om klagen. Voor hen is het al eeuwen lang een luxeresort met vloeibare champagne.

In de Antwerpse ruien zijn er ook enkele tentoonstellingen die de geschiedenis in beeld brengen, gaande van epidemie-overzichten tot de ruien als decor voor strips, boeken en televisie. Eenmaal terug boven merk je op het straatbeeld eigenlijk weinig van de ruien. Ik heb er vermoedelijk al duizenden keren onbewust bovengelopen, maar nooit stilgestaan bij het uitgebreide mollennetwerk dat zich onder mijn voeten bevond. Ik weet zeker dat wanneer ik in Antwerpen nog eens op de doorspoelknop druk, ik in gedachten het traject nogmaals zal beleven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap. Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien!


Update: Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben.




Update 2: Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt het gerucht de kop i…

Lincoln en de blanke Telenet slavin

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes.

Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat ik…