Yudaiaans Nieuwsblad

“My kingdom for a horse,” moet Richard III als laatste woorden hebben uitgezucht op het slagveld. In mijn geval zou het eerder een blanke slavin zijn in ruil voor mijn Yudaiaans koninkrijk. In mijn mentale schatkamer blijven immers zoveel ideeën en plannen onaangeroerd wegens tijdsgebrek. Een blanke slavin zou een deel van dit tijdsgebrek kunnen compenseren. Koken, stofzuigen of mijn wagen een goede beurt geven. Het zijn maar enkele voorbeelden die al een flinke slok op de borrel zouden schelen. De kans is echter groot dat Lincoln vanuit zijn graf zou herrijzen om mij een paar zombiaanse motten om mijn oren zou geven met zijn hoge hoed. De armse stakkerd had tijdens zijn ambtstermijn van de afschaffing van de slavenarbeid een punt gemaakt en met succes. Zoveel jaar na datum vond Steven Spielberg de heldendaad van Lincoln belangrijk genoeg om er een film van maar liefst 2,5 uur aan te wijden. Afgelopen weekend ben ik naar het epos gaan kijken dat genomineerd is voor 12 oscars. Laat i...

Gisteren was het blijkbaar de internationale 'Hug a Gay Day'. De dag waarop iedereen eens stevig en ongegeneerd een homo of lesbienne naar keuze mocht pakken. Nu, buiten de  twee autobestuurders die in elkaars gat zaten op de ring van Antwerpen en mij daardoor één uur file bezorgden heb ik er eigenlijk weinig van gemerkt. Ze zijn ook zo moeilijk te herkennen, die homo's en lesbiennes. Er zou zoals in de Sims een roze diamant boven hun hoofd moeten zweven zodat je het heterogene kaf van het homoseksuele koren zou kunnen scheiden. Dat zou ook voor de holebi's een handig hulpmiddel zijn. Als je weet dat slechts één op de tien mensen het holebiseksuele gen in zijn DNA heeft dan besef je gewoon dat de zoektocht naar een partner  even moeilijk is als het zoeken naar een roze naald in een roze hooiberg. Er zijn doorheen de geschiedenis al heel wat rituelen uitgevonden om elkaar op enkele meters te herkennen. Het verhoogde stemmetje, de fladderende handjes die een propel...

Het zal je maar overkomen dat je naar een zwembad wordt genoemd. Het overkwam 'Piscine Molitor Patel', het hoofdpersonage in de film 'Life of Pi'. Ik had hetzelfde lot kunnen hebben aangezien mijn ouders elkaar hebben leren kennen in het plaatselijke zwembad van Stekene. Gelukkig werd er door mijn ouders na rijp beraad afgezien van de naam Chlorius. Het leven van Piscine (Pi voor de vrienden) ziet er voor de rest spectaculairder uit dan het mijne. De arme jongen wordt op een bepaald moment in zijn leven uit financiële noodzaak gedwongen om te verhuizen van Indië naar Canada. Samen met zijn familie en een bijhorende dierentuin wordt de grote oversteek aangevat. In het midden van de oceaan komt het schip echter in een zware storm terecht en Pi slaagt er slechts ternauwernood in om samen met een zebra, hyena, oerang-oetang en een Bengaalse tijger te ontsnappen in een reddingsboot. Wat volgt is het onwaarschijnlijk overlevingsavontuur van Pi op de oceaan. Aangezien het v...

Het goede voornemen om meer vis, fruit en groenten te eten in het nieuwe jaar is bij deze al flink geslaagd. Vandaag werd er immers Igloiaanse verse kabeljauw geserveerd in een krokant jasje van paneermeel met ambachtelijke aardappelreepjes gesopt in hete olie met een glaasje uitgeperste en gegiste druiven. In de volksmond wordt het ook wel denigrerend fish sticks met frieten en wijn genoemd, maar dat laten we niet aan ons hart komen. Nu we de deur van de feestdagen weer achter ons dicht kunnen slagen, dringt gezonde voeding zich immers op. Gisteren op nieuwjaarsdag werd de deur alvast op een semi-kier gezet met een wel zeer aparte traditie: choucroute met worst en gestampte aardappelen. Het is iets anders dan een fondue hoor ik u tot hier denken! Sinds de liefde van mijn leven Waalse roots heeft kan ik niet anders dan mij aanpassen aan de gewoontes van het huis. Blijkbaar is het de gewoonte in de provincie Luik om op de eerste dag van het nieuwe jaar choucroute met worst en aardappe...

Dit weekend stond in het teken van de superhelden. Vrijdagavond mocht Batman in zijn "Bat" over het scherm zweven in de zeer geslaagde film "The Dark Knight Rises" en gisteren was het de beurt aan "The Amazing Spider-Man". Bij deze laatste film vreesde ik een flauwe herkauwing van de eerste films met Tobey Maguire, maar ik moet toegeven dat deze versie veel meer diepgang bevatte dan de vorige spidermanfilms. Er viel ook meer humor te ontdekken in het web van actie. De acteerprestaties van Andrew Garfield zijn daar niet vreemd aan. Superhelden hebben me trouwens altijd al gefascineerd. Deze bewondering begon al toen ik klein was. Toen had ik een grote bewonderig voor de onzichtbare kabouters die in 'Hotel Mama' het eten op tafel toverden of met hun magische tools alles stofzuigden zonder dat ik het zag. Ongelooflijk! Doorheen de jaren zijn er alleen maar superhelden bijgekomen. Naast de bovenvermelde Spiderman en Batman verdient ook Onslow uit de s...

Mijn respect voor het onderwijzend personeel kan je vergelijken met het eindeloze melkwegstelsel. Ik mag er gewoon niet aan denken dat ik elke dag voor een stel ongeïntereseerde acné-varkens zou moeten staan die bij alles wat je vraagt een scheve snuit trekken en denken dat het leslokaal een tribune is om hun 15 minutes of fame op te eisen. Ik zou vermoedelijk al na de eerste werkdag een dubbele burn-out hebben en een zak prozacpillen al knarsetandend naar binnen hebben gespeeld. De reden dat ze lijfstraffen hebben afgeschaft ontgaat me dan ook volledig.Dit gevoel werd nog eens aangewakkerd bij het zien van de film Detachment. Adrien Brody speelt Henry Barthes, een interimleerkracht die de gaten opvult van ziekgevallen docenten. Op een bepaald moment komt Barthes in een middelbare school terecht vol gepropt met probleemjongeren en gebouwd met bakstenen van onverschilligheid. De schooldirectrice lijkt op de vleesgeworden miss Krabappel uit 'The Simpsons' die de teugels over...

Het gebeurt niet vaak dat ik twee keer naar dezelfde film ga kijken in de bioscoop. Die eer is in het verleden enkel weggelegd geweest voor 'The Lord of the Rings' trilogie. Sinds eergisteren kan er nog een film aan dit korte lijstje worden toegevoegd: The Hunger Games . Het was eerder toevallig dat ik de dolle avonturen van Katniss Everdeen opnieuw beleefde, maar het concept van de film spreekt me nu eenmaal ontzettend aan. In een verre toekomst moeten de districten van een land elk jaar één jongen en één meisje naar The Hunger Games sturen, een morbide spel waarbij jongeren elkaar uitmoorden. Er mag slechts één winnaar overblijven. Als kers op de taart wordt het spectakel live uitgezonden en moeten de bewoners er verplicht naar kijken. Het Beloofde Land van Ooit Het concept lijkt futuristisch, maar als je er even bij stilstaat opent het concept best perspectieven voor de problemen in onze huidige samenleving. Zo worstelen alle regeringen die ik al heb gekend sinds mijn ...