Mijn respect voor het onderwijzend personeel kan je vergelijken met het eindeloze melkwegstelsel. Ik mag er gewoon niet aan denken dat ik elke dag voor een stel ongeïntereseerde acné-varkens zou moeten staan die bij alles wat je vraagt een scheve snuit trekken en denken dat het leslokaal een tribune is om hun 15 minutes of fame op te eisen. Ik zou vermoedelijk al na de eerste werkdag een dubbele burn-out hebben en een zak prozacpillen al knarsetandend naar binnen hebben gespeeld. De reden dat ze lijfstraffen hebben afgeschaft ontgaat me dan ook volledig.Dit gevoel werd nog eens aangewakkerd bij het zien van de film Detachment.
Adrien Brody speelt Henry Barthes, een interimleerkracht die de gaten opvult van ziekgevallen docenten. Op een bepaald moment komt Barthes in een middelbare school terecht vol gepropt met probleemjongeren en gebouwd met bakstenen van onverschilligheid. De schooldirectrice lijkt op de vleesgeworden miss Krabappel uit 'The Simpsons' die de teugels over haar personeel volledig heeft verloren. In deze mierennest moet Barthes ervoor zorgen dat leerlingen elkaar niet vertrappelen. Ondertussen kampt hij ook nog eens met een zwaar dementerende grootvader en ontfermt hij zich over Erica, een meisje dat al pijpend door het leven gaat en door haar hobby bijna een Emiel Goelen smoel heeft.
Detachment is geen Hollywoodfilm waarbij leerkrachten de arme schaapjes op het droge helpen. Het is een confronterende film over de mentaliteit bij ouders, leerkrachten en leerlingen in ontspoorde staatsscholen. In de film wordt ook de reden van deze teloorgang aangehaald, de Marketing Holocaust. De marketingindustrie zou zorgen voor de afstomping van de gedachten en leiden tot onverschilligheid. Deze redenering lijkt me een stapje te ver, maar mijn respect voor leerkrachten is er alleszins niet minder op geworden.
Reacties
Een reactie posten