Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn kroonjuwelen

Ik heb me al vaak afgevraagd of mijn lichaamsdelen jaloers zouden zijn op elkaar. Steken ze stiekem hun middelvinger op als ik het niet zie of halen ze hun neus op voor elkaars werk. Ik kan me inbeelden dat de navel en appendix toch al vaak gepest zijn geweest. Wat voor nut hebben die twee überhaupt? Ook mijn kroonjuwelen hebben eigenlijk geen benijdenswaardig bestaan. 's Morgens worden ze in een donkere stoffen kelder gestoken en mogen ze slechts een paar keer per dag naar buiten om een frisse neus op te halen. Nu ja, frisse neus? Kun je boven een urinoir hangen fris noemen? Een echt partylife kun je zoiets niet noemen. Ja, ik hoor het u al denken. Soms mogen ze toch de feestneus uithangen. Hebt u al eens met een plastic zak over uw hoofd een marathon gelopen. Ik denk het niet!

Vandaar een warm pleidooi om de kroonjuwelen het stoffen paleis te gunnen dat ze verdienen. De zoektocht is niet zo eenvoudig. Ik heb al meerdere bouwmeesters de rug toegekeerd: Dim, Tommy, H&M, etc. Sindskort heb ik nu ook Mc Alson uitgeprobeerd. Het merk is nog niet zo bekend en dat is vrij onterecht. Het beeld vat mooi samen welk gevoel je ervaart. Aangezien Adamsgewijs op  straat lopen niet is toegelaten en notenkrakers je een hele dag met een zuur gezicht doen rondlopen, is Mc Alson best een aanrader die het gevoel van vrijheid benadert.


Ps: Mc Alson geeft op Facebook
Boxershorts weg. Allez hup, ge moest al weg zijn!

Reacties

  1. We gaan dat ook eens moeten aanschaffen als de modeyudai dat verkondigd!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wil al lang een short van Mc Alson kopen, ga er nu toch eens werk van maken ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vind het alleszins een aanrader. Het gevoel zit tussen een zwemshort (met het typische netje) en een losse boxershort. I love it!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

29e Marketingcongres: Relevant is plezant

Marketeers zijn volgens vele van mijn vrienden "verkopers van warme lucht". Toen ik gisteren het ICC-gebouw in Gent opzocht voor het 29e Marketingcongres van Stichting Marketing volstond het dan ook om een spoor van smeltende sneeuw te zoeken. “Een slijmspoor had ook best volstaan”, hoor ik mijn buurvrouw nu al denken. We zijn als marketeer inderdaad niet altijd relevant en (s)lijmen de consument met valse beloftes. Het thema “Return on Relevance” is dan ook niet zo irrelevant gekozen. Alvast enkele gedachtesprongen die aan mijn hersenpan zijn aangevroren uit de verschillende sessies. Indien sommige paragrafen van deze blog u zouden vervelen dan kan u ook gewoon een sfeer-samenvattig krijgen door naar de bijhorende muziek te luisteren. Choose Life [ ► music ] We vuren volgens Barry Schwartz teveel productkeuzes af op onze consument waardoor ze verlammen zoals bij de parafix in Merlina. Indien ze toch komen tot een keuze blijven ze achter met een knagend gevoel want alles...

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap . Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien! Update : Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben. Update 2 : Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt he...

Relnichtenpoeder in Komen Eten

Toen God de Vader op de 8e dag het kijkkastje schiep, stak hij er naast de afstandsbediening ook de opdracht bij dat het ding op een zinvolle manier zou worden gevuld. Blijkbaar is dat laatste gegeven doorheen de geschiedenis verloren gegaan en drukt ondergetekende nog maar sporadisch de aanzetknop van de televisie in. Blijkbaar ben ik niet de enige want in de Verenigde Staten zitten de televisiestations met de handen in haren door een ongeziene daling in de kijkcijfers. Deze week heb ik mezelf echter nog eens overhaald om naar het VT4-programma 'Komen Eten' te kijken. Ik had gedacht dat we met Lesey-Ann Poppe, het meest hersenloze neukpopje dat mijn beeldscherm ooit heeft gesierd, alles hadden gehad, maar blijkbaar niet. God de vader had precies nog wat roze relnichtenpoeder over en schiep Glenn. Daar waar holebi's al jaren vechten tegen vooroordelen en negatieve beeldvorming, vormde deze adoptiezoon van Jimmy B juist de überrelnicht die zijn handjes nog meer laat wa...