Doorgaan naar hoofdcontent

The Darkest hour: buitenaards saai

Indien ik terug in de tijd zou kunnen reizen, ik zou de uitvinder van de film als bedanking urenlang een welgemikte tong kunnen draaien. Cinema heeft me al van kindsaf enorm gefascineerd. Dat was voor mij dan ook de reden om na mijn middelbare school een toegangsexamen te doen bij Sint-Lucas. De toegangsproef was helaas niet echt succesvol te noemen en uiteindelijk is ondergetekende in een academische omgeving gesukkeld. De filmmicrobe heeft me echter nooit losgelaten. Elke week tracht ik dan ook één film te zien in de zalen.

Vorig jaar behoorde 'Super 8' [trailer] tot één van mijn favoriete films, niet toevallig een film over buitenaards leven, een thema dat steevast het filosofisch "zijn we hier alleen" gedeelte in mijn hersenpan activeert. Het is in dergelijke films vooral steeds boeiend om te zien hoe ze de buitenaardse wezens voorstellen. Misschien was dit wel de hoofdreden dat mijn eerste film voor 2012 'The Darkest Hour' werd. Aliens voorstellen als onzichtbare lichtflitsen is in mijn ogen geloofwaardiger dan een La Esterella wezen op 8 poten of een zagere belspeldel die constant "Phone home" zegt. De film krijgt van mij echter een 5 op 10 en dan ben ik nog redelijk gul. Het gebrek aan acteertalent, het flinterdunne verhaal, het slordige einde, het Russisch gebrabbel en de geur van stinkende nacho's zijn de boosdoeners. Dit laatste is natuurlijk niet de schuld van de regisseur, maar van de cinema-terroristen in de Kinepolis-zaal. Ik wens ze flitsende darmkrampen toe en een toilet op minstens vijf melkwegstelsels hier vandaan!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Logo Groupon versus nieuw logo Groen

Het is niet steeds eenvoudig om een nieuw logo uit je mouw te schudden, vraag dat maar aan de jongens en meisjes van Gap . Groen lanceerde deze week haar nieuwe huisstijl en toegegeven, het logo lijkt toch verdacht veel op dat van Groupon en ook de baselines zouden verre verwanten kunnen zijn. Misschien moeten we het zien als een vorm van recycling? Wie de vijf verschillen - ik vrees dat we zelfs niet zo ver gaan geraken - kan opsommen wint alvast een groene fluostift. Het kan ook een appelblauwzeegroen exemplaar worden, dat valt nog te Besien! Update : Blijkbaar is er nog een opvallende gelijkenis tussen het logo van Groen en dat van Armoede is een Onrecht. En daarmee is de code volledig gekraakt hoe het logo van Groen werd in elkaar geknutseld. Laat ons hopen dat ze er niet al te veel voor betaald hebben. Update 2 : Ondertussen is uitgelekt dat reclamebureau Salvo.be - dat instond voor de creatie - werd uitbetaald in bloemkolen, wortels en nestkastjes. Daarmee wordt he...

29e Marketingcongres: Relevant is plezant

Marketeers zijn volgens vele van mijn vrienden "verkopers van warme lucht". Toen ik gisteren het ICC-gebouw in Gent opzocht voor het 29e Marketingcongres van Stichting Marketing volstond het dan ook om een spoor van smeltende sneeuw te zoeken. “Een slijmspoor had ook best volstaan”, hoor ik mijn buurvrouw nu al denken. We zijn als marketeer inderdaad niet altijd relevant en (s)lijmen de consument met valse beloftes. Het thema “Return on Relevance” is dan ook niet zo irrelevant gekozen. Alvast enkele gedachtesprongen die aan mijn hersenpan zijn aangevroren uit de verschillende sessies. Indien sommige paragrafen van deze blog u zouden vervelen dan kan u ook gewoon een sfeer-samenvattig krijgen door naar de bijhorende muziek te luisteren. Choose Life [ ► music ] We vuren volgens Barry Schwartz teveel productkeuzes af op onze consument waardoor ze verlammen zoals bij de parafix in Merlina. Indien ze toch komen tot een keuze blijven ze achter met een knagend gevoel want alles...

De Smart van één miljoen

“Het is gebeurd” zou Erik van Looy zeggen. Deze ochtend was ik getuige van een fenomeen waar archeologen binnen duizend jaar nog over gaan spreken. Mijn trouwe Smart Forfour – beter bekend als de pimped Smart Fortwo – heeft de historische kaap van de 100.000 kilometer overschreden. Ik had nooit gedacht dat ik de historische verjaardag zou vieren van mijn plastieken boterhamdoos op vier wielen toen ik hem zes jaar geleden kocht. Hij was toen amper 1 jaar oud en had reeds 13.000 kilometer met het asfalt gespeeld. Het was liefde op het eerste zicht. Voor amper zevenduizend euro mocht ik hem meenemen en sindsdien is de liefde alleen maar gegroeid. Zoals menig andere auto heeft hij heel soms eens een hoest of niesbui, maar rare kuren heeft hij eigenlijk nog nooit gehad. Ok, dit jaar heeft hij een lekke band gehad, maar welke bejaarde heeft er soms geen last van winderigheid? Zo’n zaken moet je met de mantel der liefde afdekken. Vorige maand is hij zonder problemen en steekpenningen door d...