De wielersmurfen-frustratie

Ik zal ongetwijfeld in de brandende hel belanden voor alle verwensingen die ik ooit geuit heb tegen wielertoeristen. De zon hoeft nog maar een glimp te tonen van haar gloedrode bilspleet en plotseling duiken de wielerterroristen in bosjes op. Fietspaden zijn daarbij doorgaans niet aan hen besteed. Met drie naast elkaar en met uitgestrekte tong naar de automobilisten palmen ze de weg in. Hun professionele spitsbroeders zijn doorgaans nog een graadje erger. Hele stukken wegdek worden volledig afgezet en opgeëist te ere van deze wielergoden. Gepensionneerden met bierbuik mogen daarbij met hun onafscheidelijk spiegelei-bordje tijdelijk agentje spelen. Om af te kicken van deze heersende wielersmurfen frustratie moest ik van mijn ingebeelde gedragstherapeute een drastische stap zetten: mezelf direct confronteren met mijn frustratie. De plaats van therapie werd de Eneco-tour te Genk. Toegegeven, de vip-kaarten die we gekregen hadden waren wel een kleine stimulans.

Alhoewel de Eneco-rit rond de middag startte kwamen we pas in de late namiddag toe. Een therapie-overdosis leek me immers ook niet opportuun. Een claustrofoob laat je ook niet een hele namiddag picknicken in een lift. Alle zintuigen kwamen aan bod in het mini-vip-dorpje. De huid werd getrakteerd op een fikse hydraterende regenbui, de smaak en geur op allerlei snacks en lekkere hapjes, de trommelvliezen op een enthousiaste stuntelige omroeper en het oog op een uitgelaten mensenmassa. De hele wielercaravaan - die we vanuit een verhoogd platform konden volgen - was op een paar nanoseconden gepasseerd. Hier had het publiek naar toegeleefd. Een voorspel van uren drinken en vreten werd beloond met een kortstondig orgasme veroorzaakt door Mateo Bono, de winnaar van dienst. Nog geen vijf minuten later was de organisatie reeds bezig met de afbraak om alle sporen van de wielergekte uit te wissen.

Ben ik genezen van mijn wielersmurf frustratie? Ach, wielrennen kan een feest zijn en wie ben ik om de partypooper van diens te zijn. Ik hoop alleen dat de (vooral) fietsende amateur feestvarkens ook de wegcode wat meer respecteren zodat ik me minder blauw hoef te ergeren!