Het moet een saaie dag geweest zijn in de oertijd toen op een bepaald moment een wannabe Picasso een stuk houtskool oppakte en op het behangpapier van de grot begon te kladden. Sommigen zullen met een neanderthalerbakkes vol bewondering en kwijl hebben toegekeken, anderen zullen jeukende handen hebben gehad om het brouwsel met een stenen knuppel te bewerken. En zie daar, kunst en kunstkritiek werden geboren op die welbepaalde dag. Ook vandaag nog liggen de meningen over kunst soms mijlenver van elkaar verwijderd.
Vandaag kwam ik twee kunstvormen tegen en slechts eentje kon me echt bekoren. De eerste was een graffitiwerkje, een televisie met daaronder de boodschap “weapon of mass distraction”. Ik kan me volledig scharen achter de dubbele betekenis van dit piepklein kunstwerkje. Het tweede kunstwerk van de dag zou ik graag sorteren onder kleuterkunst voor beginners. Geen idee van wie de plotselinge drang is gekomen om kunstwerkjes te etaleren op de muren voor mijn bureau. Toegegeven, de muren waren grijs en konden best opgefleurd worden, maar een lelijk wijf ga je ook niet bedekken met een plasiek zak van de Zeeman om het uitzicht te verbeteren. Het kunstwerk doet mijn maag keren.
Ik speel al langer met het idee om een wetsvoorstel in te dienen voor de oprichting van een smaakgestapo die alle lelijke kunst ritueel verbrandt. Helaas en misschien ook gelukkig voor de mensheid heb ik de waarheid niet in pacht! Misschien begint u net als de nederthaeler wel spontaan te kwijlen vol bewondering als u mij komt bezoeken en het schilderij ziet hangen, maar ruimt u daarna alles wel netjes op om glijpartijen te vermijden. Een kunstheup kan me evenmin bekoren.
Vandaag kwam ik twee kunstvormen tegen en slechts eentje kon me echt bekoren. De eerste was een graffitiwerkje, een televisie met daaronder de boodschap “weapon of mass distraction”. Ik kan me volledig scharen achter de dubbele betekenis van dit piepklein kunstwerkje. Het tweede kunstwerk van de dag zou ik graag sorteren onder kleuterkunst voor beginners. Geen idee van wie de plotselinge drang is gekomen om kunstwerkjes te etaleren op de muren voor mijn bureau. Toegegeven, de muren waren grijs en konden best opgefleurd worden, maar een lelijk wijf ga je ook niet bedekken met een plasiek zak van de Zeeman om het uitzicht te verbeteren. Het kunstwerk doet mijn maag keren.
Ik speel al langer met het idee om een wetsvoorstel in te dienen voor de oprichting van een smaakgestapo die alle lelijke kunst ritueel verbrandt. Helaas en misschien ook gelukkig voor de mensheid heb ik de waarheid niet in pacht! Misschien begint u net als de nederthaeler wel spontaan te kwijlen vol bewondering als u mij komt bezoeken en het schilderij ziet hangen, maar ruimt u daarna alles wel netjes op om glijpartijen te vermijden. Een kunstheup kan me evenmin bekoren.
Reacties
Een reactie posten