Yudaiaans Nieuwsblad

De derde uitzending van “The Virtual Revolution” was voor mij als database marketeer wellicht de meest interessante aflevering uit deze vierdelige BBC-reeks. In ‘The cost of free’ kwam – net zoals in de vorige afleveringen (zie blogartikel 1 & 2 ) – een nieuwe paradox bovendrijven. Hoe meer je een gratis internetoceaan creëert op het internet, des te meer consumenten zullen verdrinken door de onzichtbare kapitalistische ijsbergen. Op 10 april 1912 verliet de Titanic de haven van South Hampton. Het was in die tijd het grootste schip en zogezegd onzinkbaar. Ondertussen zouden we moeten weten waartoe dergelijke grootschalige projecten zonder permanente waakzaamheid en nederigheid leiden. Zijn we ons als consument wel bewust van de onzichtbare ijsbergen? We zoeken gratis nieuws op, connecteren gratis a volonté met Britney Spears, volgen gratis de laatste tweets van Vincent van Quickenborne en lanceren zoekoprachten op Google zonder dat we het voelen in onze portemonnee, etc. Als con...

Eergisteren werd het tweede deel van de Virtual Revolution op mijn netvlies gebrand: Enemy of the State. Daar waar het eerste deel zich mijns inziens voornamelijk focuste op de paradox van de gelijkheid (lees vorig blogartikel ), werd in dit tweede deel een nieuwe paradox blootgelegd van de revolutie. Het initiële doel van het internet was immers meer “broederschap” tussen mensen te creëren. Door meer mensen met elkaar te connecteren duiken er echter ook steeds meer krachten op die deze broederschap willen manipuleren. Liberté, égalité, Fraternité of the internet: De tweede paradox Stel je voor dat er al internet zou bestaan tijdens de Franse Revolutie. Zou de Franse republiek er dan sneller of juist niet gekomen zijn. Zou koning Lodewijk XVI zijn iphone in aanslag hebben gehouden om de twitterberichten over hem te checken? We zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen. Tijdens deze tweede reeks werden wel een aantal actuele voorbeelden aangehaald waarbij online-platforme...

Indien ik vandaag een teletijdsmachine zou hebben en terugkeerde naar de jaren '70, wat zou ik dan zeggen? Indien ik dan zou beweren dat er een virtual revolution op de mensheid zou afkomen, zou ik vermoedelijk de herinvoering van de guillotine op mijn hals halen of toch tenminste de stempel insane op mijn achterwerk gebrand krijgen. Het is immers bijna ongeloofwaardig welke nieuwe revolutie we hebben doorstaan. We zijn er ingerold zonder er echt stil bij te staan. Reden genoeg voor de BBC om er een vierdelige reeks aan te wijden onder de titel: The Virtual Revolution. Canvas zond gisteren de eerste aflevering uit. De opbouw van de eerste aflevering van “virtual revolution” zat mijns inziens goed in elkaar. Ik onthoud uit deze eerste uitzending voornamelijk hoe de goede intenties van gelijkheid misschien nog meer ongelijkheid veroorzaken. Liberté, égalité, Fraternité of the internet? Het internet vindt zijn wortels volgens sommigen in het hippie-tijdperk terug waarbij tegen de s...

De baarmoeder is vermoedelijk het enige gratis sterrenhotel ter wereld. We verblijven er 9 maanden in cocon van warmte en liefde. We knabbelen van de moederkoek en slurpen via de navelstreng alle smoothies naar binnen. Na ons verblijf checken we out - soms is het wat wringen om door de deur te kunnen - en staan we in het middelpunt van belangstelling. Iedereen komt boven ons wiegje hangen en trekt gekke bekken die zelfs Emiel Goelen doen verbleken. Vandaag was het mijn beurt om Alice te bezoeken, het nieuwe liefdesproduct van marketingcollega Laurence en haar Franse loverboy Jacques. Het kleintje was een ware streling voor het oog. Je zou er zo in willen bijten, maar dat mocht niet. Mijn vrouwelijke collega's lieten hun bevallingsverhalen op mij los en het was alsof er een duiveltje azijnzuur plaste op mijn trommelvliezen. Het moet als vrouw een ware marteling zijn om te bevallen. Ik vond de hamvraag "Wat doe je als je kind lelijk is" een boeiende levensvraag en ik verm...

Omdat Inside Digital Media en partners me enerzijds bleven stalken met hun emails en anderzijds omdat mijn general manager me wel eens een schoolreisje gunt, tekende ik present voor het Email Marketing Forum 2009. De plaats van afspraak was hotel Le Meridien te Brussel. De sprekerslijst zag er als volgt uit: Hans Smellinckx - IAB [ Linkedin ] Kenny Van Beeck - Emailgarage [ Linkedin ] Harald Dumoulin - BeforeTheHype [ Linkedin ] Karen Vanstaen - Nutricia [ Linkedin ] Bertrand van Overschelde - Emailvision [ Linkedin ] Kris van Bavel - Neolane [ Linkedin ] Walter van der Scheer - Copernica [ Linkedin ] Pieter Wuyts - 8 Seconds [ Linkedin ] Martijn Groeneweg - Measuremail [ Linkedin ] Serge de Munck - Dun & Bradstreet [ Linkedin ] Wat heb ik geleerd uit de bovenstaande presentaties. Wel, ik moet mijn best doen om een aantal punten uit mijn pen te persen: De eerste presentatie van het IAB was de interessantste brok info die ik de hele dag kreeg gepresenteerd. Eindelijk ...

Onder het motto "het moet niet steeds gewoontjes zijn" een kort blogje over extravagante hotels en het bijhorende interieur. Dit weekend reed ik naar mijn ouders - een moeder die de was doet is nu eenmaal handig - en passeerde ik aan de kunstsite van Verbeke Foundation in Kemzeke. In een boerengat bestaat er immers ook kunst! Eigenlijk een regelrechte schande dat ik zelf nog nooit de kunstwerken op de Verbeke Foundation heb bewonderd. Je kan er blijkbaar ook overnachten op twee extravagante manieren: in de CasAnus (van kunstenaar Joep Van Lieshout) of in één van de Campingflats van Kevin Van Braak. Het eerste stulpje mag u ook letterlijk nemen. U overnacht in een een gigantische uitvergroting van het menselijke spijsverteringstelsel gemaakt in polyester. U hoeft geen angst te hebben dat u er bescheten uitkomt. Het witte interieur van de hotelkamer zorgt immers voor een gezonde balans. De campingflat is mijns inziens even gewaagd. U slaapt op één van de vier verdiepigen van d...

Pamela Anderson staat bij vele mensen bekend als de schaarsgeklede Baywatch redster die haar twee ronde reddingsboeien steeds binnen handbereik heeft. Menig man zou willen verdrinken in haar ogen. Wat velen echter niet weten is dat Pamela Anderson zich ook inlaat met dierenrechten. Deze week kwam ze in het nieuws met een spotje voor dierenrechtenorganisatie Peta . Het spotje met Pamela Anderson als strenge veiligheidsagente op een vliegveld klaagt het gebruik van bont en andere dierhuiden aan. Het filmpje met als slogan cruelty doesn't fly is voor velen echter te pikant voor woorden. Nogthans is het belangrijk om de dierenrechten te respecteren, ook voor interieurwinkels. Met de gedragscode Iway tracht Ikea op haar beurt duidelijk te maken aan het grote publiek dat ze ecologische drijfveren en maatschappelijk verantwoorde werkomstandigheden hoog in het vaandel draagt [Download Gedragscode Ikea ]. De hamvraag is echter of Ikea wel steeds het woord bij de daad voegt. Als we het...